ชีวิตความรักและความทรงจำที่ "วัดภูจ้อก้อ" ความบังเอิญที่ไม่คาดคิด

ภาพความทรงจำเก่าในวัยเด็ก วันพระเช้าวันใหม่เวลาตีห้า

เดินทางสู่เส้นทางของความศรัทธา หุงข้าวลุกมาเพื่อไปรอหน้าบ้าน 

ครูนั้นเมื่อขับรถมาถึง ได้ขึ้นมาไหว้พระที่งดงาม เรานั้นสร้างประวัติการณ์

ล้างถ้วยถวายการเสมอมา เหมือนครอบครัวสร้างสัมพันธ์สุขกันทุกวันหยุด

    ถือว่าในตอนเด็กนั้นมีความสุขมากที่ในทุกวันหยุดนั้นเรานั้นได้ขึ้นวัดภูจ้อก้อเพื่อที่จะทำบุญ เคยมีคนถามว่าทำไมเรานั้นไม่ทำบุญที่วัดบ้านของตนเอง เรานั้นกลับบอกว่าวัดบ้านนั้นเราจะทำเมื่อไหร่ได้ทั้งหมด แต่ว่าวัดพระป่าที่ระยะทางนั้นไกลยากมากที่เรานั้นจะได้ไปทำหากว่าไม่มีใครพาเรานั้นไป 

  มีครั้งหนึ่งที่เรานั้นเรียนที่มหาวิทยาลัย แล้ววันนั้นครูพาคณะไปทำความสะอาดที่วัดและพักแรมที่วัดนั้นสองคืนประมาณว่าในช่วงของการเข้าพรรษา เรานั้นอยากไปมาก เดินทางจากมหาวิทยาลัยกลับบ้าน และลงที่ทางขึ้นหน้าวัด คิดในใจว่าตนเองนั้นจะหาในส่วนของรถนั้นขึ้นบ้านหรือว่าจะโทรหาอาจารย์ให้ขึ้นส่ง  แต่สิ่งที่เรานั้นคิดไม่ถึงคือเรานั้นลงจากรถยืนรออยู่หน้าสถานีตำรวจ 

   มีชาวบ้านนั้นขับรถมาเจอเราถามว่าเรานั้นจะไปไหน เลยบอกว่าอยากขึ้นไปที่วัดภูจ้อก้อ ชาวบ้านอาสาไปส่งเพราะว่าตนเองนั้นจะขึ้นไปส่งในส่วนของอาหารพอดี เรานั้นไปด้วย ขับด้วยรถมอเตอร์ไซค์ถามว่ากลัวไหม ไม่เคยกลัวอะไรเลยเพราะว่าเรานั้นคิดว่าคนที่นี่นั้นน่ารัก สามารถที่จะบอกได้เลยว่าเขานั้นเคยเจอเรา เพราะว่าเรานั้นมาที่วัดนี้บ่อยมากตอนที่อยู่กับครู

  บันไดแห่งบททดสอบตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กนั้น แน่นอนว่าเรานั้นสามารถที่จะเดินขึ้นบันไดนี้อย่างมีความสุข โดยไม่เหนื่อย แต่กลับมาอีกครั้งนั้นไม่ได้แล้ว เหนื่อยมากกับชีวิต ขึ้นไปแล้วไม่กล้าที่จะหันหลังลงมาเลยเพราะว่าสูงมาก มองเห็นในส่วนของวิวทั้งหมดเลย วัดนี้คืออยู่สูงมาก อาจจะต้องพยายาม 

   หากว่าทำไมสมัยก่อนนั้นจึงมีการสร้างวัดอยู่ที่สูง ในความหมายของคนโบราณนั้นกล่าวว่า หากว่าวัดนั้นต่ำกว่าในทุกที่อาจจะทำให้ไม่ค่อยดี น้ำที่มีการอาบหรือว่าการขับถ่ายนั้นจะส่งไปยังวัดทำให้อาจจะทำให้คนเรานั้นได้รับในส่วนของบาป เลยต้องสร้างสูงไว้เพื่อที่จะได้ยกมือขึ้นจรดศรีษะเวลาที่นึกถึง

   ตอนขึ้นนั้นไม่เท่าไหร่ พอเรานั้นลงมาจากการไหว้พระเท่านั้นใจวิวมาก ต้องจับราวและค่อยๆ เดินลง ด้านบนนั้นเมื่อเราขึ้นไปถึงไม่เหมือนว่าอยู่ในที่สูงเลย สามารถที่จะเดินได้ตามปกติ 

   ทุกการเดินทาง ทุกสถานที่นั้นมีเรื่องราวความเป็นมาเสมอ เหมือนว่าเรานั้นยังอายุค่อนข้างที่จะนานเหมือนกันในสามสิบปี ทุกอย่างคือการเริ่มต้น ของความสุขกว่าที่เรานั้นจะเดินมาถึงวันนี้เรานั้นต้องเจอกับอะไรหลายอย่าง อาจจะความสุขมากกว่าความทุกข์เพราะว่าตอนนั้นเรายังเป็นเด็กยังไม่ค่อยมีเรื่องราวให้เรานั้นคิดมากนัก  แต่หากว่าเรานั้นมาเทียบกับในตอนนี้คือความสุขอาจจะน้อยกว่าแต่ว่ามันคือการใช้ชีวิต การสร้างในเรื่องของความคิดที่แตกต่างมากว่านั้น 

   ทุกสีสันของชีวิตนั้นสามารถที่จะสร้างด้วยตัวเรา ตอนนี้เรานั้นเลือกเอกเลือกในการเดินทางที่หลากหลาย บางครั้งมีในส่วนของความผิดพลาดสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงได้เสมออยู่ที่การตัดสินใจของเราเอง แล้วทุกอย่างจะถือว่าเป็นประสบการณ์ของเราได้เช่นกัน  พยายามที่จะหาความคิดสร้างสิ่งใหม่ให้กับตนเอง อย่าพยายามที่จะสร้างสิ่งที่ไม่ดีให้กับตนเอง บางอย่างนั้นเราไม่สามารถที่จะควบคุมได้ก็ต้องปล่อยมันไปในบางครั้งเหมือนกันนั่นคือการใช้ชีวิตที่เราต้องเจอ คนร่วมทางบางครั้งยังสามารถที่จะสร้างภาระให้กับเราเพื่อเป็นในส่วนของบททดสอบที่ดี เราควรคิดบวกกับทุกคนที่เขานั้นเข้ามาหาเรา