สายน้ำที่ไม่เคยหลับใหล สถานที่ในการล้างบาป หลากหลายชีวิตมาที่นี่เปรียบเหมือนบ้านหลังสุดท้าย (อินเดีย)

สายน้ำแห่งความสุข ในยามเช้าของทุกวันไม่เคยเงียบงันในความสุข

การเดินทางในยามเช้านั้นเริ่มขึ้น  ตีห้าของทุกวันพากันเดินลงเสมอ 

ไม่เคยเงียบ เสียงสื่อสาร ทั้งเสียงร่ำไห้หลากหลายความสำราญ

ชายทั้งหลายเดินลงมาที่ท่า ถอดผ้าเพื่อทำพิธีการล้างบาป

   หากว่าเรานั้นได้ยินการพูดถึงแม่น้ำคงคา แน่นอนในบางคำพูดนั้นต้องเป็นการเล่าถึงในส่วนของการล้างบาป ของชาวอินเดียที่ใครก็ต้องบอกว่าใช่แบบนั้นจริงๆ ไหม ไม่ไกลกันกับสถานที่ในการล้างบาป  หลากหลายร่างที่นอนแน่นิ่งรอคอยในการเผาหรือการสู่กองฟอนอย่างไม่ไหวติง ไม่ขยับไม่มีการพูดจา บางรายนั้นถามว่ามีเสียงร่ำไห้ไหม มีบ้างเหมือนกัน เพราะว่าคนเรานั้นสามารถที่จะมีความทุกข์ได้อย่างเป็นปกติ การพลัดพรากจากคนที่เรานั้นรักนั้นน่ากลัวเสมอไม่มีใครที่จะเสียใจ หลากหลายเรื่องราวนั้นเข้าถึงและเข้าใจได้เมื่อเรานั้นได้มาถึง

   แน่นอนว่าพวกเรานั้นเดินลงไปตั้งแต่ตีห้าถึงที่หมาย มองเห็นทุกคนที่เดินทางมาเพื่อที่จะทำการล้างบาป แต่ไม่ค่อยที่จะมีหญิงมากนักเพราะว่าน้ำนั้นหนาวเย็นเฉียบมาก หากว่าเรานั้นเคยอ่านในพุทธประวัติอาจจะเห็นว่ามีในช่วงของการเล่าถึงการล้างบาปนั้นคือการฝึกในส่วนของการบำเพ็ญสมาธิ  การลงไปนั่งสมาธิในน้ำ แล้วเมื่อเวลาที่พระอาทิตย์นั้นจะส่องแสงจึงโผล่ขึ้นมาเพื่อที่จะรับในส่วนของแสงในยามเช้า แสงสุริยันแห่งชีวิตที่งดงาม 

   หลายคนจะดีใจมากหากว่าการที่โผล่ขึ้นมานั้นเราเจอกับแสงแรกของวัน สถานที่แห่งนี้แม่น้ำคงคา หรือริมฝั่งไม่ว่าจะบริเวณไหนจะไม่เคยเงียบไปจากเสียงสีสัน หรือว่าผู้คน ในทุกวันนั้นมีคนที่มาที่นี่มากมาย หากว่าในเรืองน้ันการลงเรือคือการลอยบาปเหมือนกันในกระทง หากว่าเรานั้นต้องการที่จะลอยในส่วนของอัฐิ จะต้องเดินทางด้วยเรือออกไปห่างไกลจากฝั่งหน่อยเพราะว่าในบริเวณเหล่านี้จะไม่ค่อยที่จะมีความเงียบมากนัก

    ชีวิตที่ผ่านสายน้ำแห่งนี้ แม้แต่การจากลาของเด็กและสตรีนั้นถือว่าการโยนลงไปในแม่น้ำนั้นคือการพบทางสวรรค์  จึงไม่แปลกที่คนทั้งหมดจะมาที่นี่ ริมฝั่งของการเผาศพที่ไม่เคยมอดมานับสองพันกว่าปี เพราะว่ามีคนเสียชีวิตในแต่ละวันนั้นจำนวนมาก เผามาเรื่อยๆ ไม่เคยหยุด เหมือนกันกับที่ล้างบาปเช่นกัน ล้างทุกวัน ล้างจนกว่าจะเปลี่ยนไปเผาไฟ การแต่งกายของคนที่นี่นั้นจะไม่ค่อยที่จะมีในส่วนของคนจัณฑาลมาล้างบาป ส่วนมากนั้นจะเป็นชนนั้นที่สูงขึ้นมาหน่อย ขอทานนั้นจะนอนระหว่างสองข้างทางที่เรานั้นเดินลงมาแม่น้ำคงคา 

   บาบูนั้นเล่าให้ฟังว่า เมื่อคนอินเดียนั้นเจอกันสามารถที่จะรู้ได้เลยว่าคนนี้อยู่ในชนชั้นไหน  เพราะว่าใบหน้าหรือวงหน้านั้นบอกได้เลย จึงทำให้คนอินเดียนั้นมองหน้ารู้เลย แต่ละคนนั้นจะรู้ว่าตนเองนั้นต้องอยู่ในบริเวณไหนไม่มีล้ำดินแดนของกันและกัน แบ่งแยกได้อย่างชัดเจนตามสีผิวและชั้นวรรณะ การลอยทุกข์เพิ่มสุขนั้นจึงมีทั่วไป หากว่าเรานั้นก็คงจะเหมือนการลอยกระทง ลอยสิ่งที่ไม่ดี ขอขมาแม่น้ำ