รักในความเป็นไทย ไม่เคยพบหรือรู้จักกันมาก่อน แต่ทำไมเรานั้นถึงรู้สึกรักได้ขนาดนี้ ฉันเกิดในรัชกาลที่ 9

การเดินทางในต่างแดน สิ่งที่หสงแหนและสื่อสารความเข้าใจ 

สถานทูตคือบ้านแห่งความอบอุ่น  หว้าเหว่เพียงทุนเดินเข้าเพื่อเพิ่มขวัญ

มุมเล็กๆ ที่สร้างเพื่อความสุข มองไม่ทุกข์กราบไหว้ได้สุขี 

พระบารมีล้นเกล้าเราทุกคนถวายละองทุลี 

     ในมุมหนึ่งของห้องรับรองในสถานทูตไทยในต่างประเทศ  ตอนที่เรานั้นไปทำงาน ในทุกวันที่ 5 ธันวาคม นั้นถือว่าเป็นวันพ่อ  12 สิงหาคมนั้นคือวันแม่ ทางสถานทูตจะมีหนังสือเพื่อที่จะเชิญเรานั้น ครอบครัวคนไทยในต่างแดนไม่ว่าจะเป็นคนทำงาน หรือว่านักธุรกิจในแต่ละบริษัทนั้นมารวมตัวที่สถานทูตเพื่อที่จะกินเลี้ยงหรือว่าทำกิจกรรมร่วมกัน เล่นกีฬาบ้างเพื่อที่จะเชื่อมความสัมพันธ์ 

   เราเองก็เดินทางมา พอตอนมาถึงก็เดินเข้ามาในห้อง เรานั้นมองไปในมุมหนึ่งเห็นทุกพระองค์ที่คอยอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะไปไหน ความเมตตาของพระองค์กับคนที่นี่นั้นมากมาย เรานั้นไม่เคยลืมประเทศของตนเอง  อาหารที่เรานั้นทาน เมื่อไหร่มาที่นี่จะมีในส่วนของอาหารการกินในแบบไทยให้อิ่มหนำสำราญเลย หากว่าที่บ้านเรานั้นจะเรียกว่าโรงทานเพราะทานได้เลยไม่ต้องจ่ายเงิน แต่หากว่ามีการสอยดาวหรือว่าทำกิจกรรมนอกนั้นจะต้องจ่าย 

     เชื่อว่าหลายคนนั้นคิดเหมือนเรา เวลาที่เรานั้นออกมานอกประเทศมันคือแผ่นดินของคนอื่น แต่ว่าในแต่ละประเทศนั้นจะต้องมีในส่วนของสถานทูตไทยแน่นอน  เราสามารถที่จะเดินเข้าไปเพื่อทำไม่ว่าจะเป็นหนังสือเดินทางหรือในการเลือกตั้งเรานั้นก็จะไปเลือกตั้งที่นั่น การทำงานนั้นเหมือนการทำงานในสำนักงาน คนนั้นจะไม่ค่อยเยอะ หากว่าเรานั้นจะไปหาจะต้องมีการนัดและโทรหาเขานั้นจะลงมาพบเรา มีหลากหลายสถานที่มาก ถือว่าเป็นสถานที่ปลอดภัยไหม ยากหากว่าเกิดอะไรคนที่นี่ก็ต้องออกไปเหมือนกัน ที่ที่ปลอดภัยนั้นจะไม่ปลอดภัย แต่ที่ที่เราบอกว่าเสี่ยงนั้นอาจจะปลอดภัยได้เช่นกัน 

    ครั้งหนึ่งถ้าจำไม่ผิดน่าจะวันพ่อที่เรานั้นไปร่วมกิจกรรมด้วยการใส่ชุดไทยไป  ในขณะที่ทำพิธีหลายคนนั้นหลั่งน้ำตาแห่งความปิติออกมาโดยที่ไม่อาจจะกลั้นไว้ได้ เวลาที่ได้ร้องเพลงไทย ฟังเพลงไทยตอนนั้นคือไม่ได้เลยเพราะว่าเรานั้นเดินทางไปอยู่คนเดียว เรามองหาใครนั้นยากมาก  เราจะต้องเดินคนเดียวพอเรานั้นมาฟังเพลงอะไรที่เศร้าเรากลับเศร้าตามไปด้วย 

   ความรักนั้นสามารถที่จะวัดกันด้วยเวลา คนหลายคนนั้นต้องการเข้ามาเพื่อที่จะอยากได้อะไรจากเรา เมื่อไหร่ที่เขานั้นได้ไปหมดทั้งสิ้นแล้วเขาก็จะถอยห่างออกไป จากนั้นเรานั้นจะเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันเลย นั่นเขาเรียกกันว่าหมดบุญต่อกันแล้ว แต่ก่อนหย่อนแต่คำหวานแต่หลังจากนั้นมีแต่ความน่ากลัวคำร้ายกาจ เท่าที่คนคนหนึ่งจะเลวได้ มันช่างต่างกัน เสียดายเวลาเสียดายความรู้สึกดีๆ ที่เคยมอบให้นั่นคือปีศาจตัวเดียวกันอย่างแน่นอน จงมีความสุขกับตนเองอย่าเอาความสุขนั้นไปแขวนไว้กับใคร ให้มันทรมาน ชีวิตของเรานั้นเราสามารถที่จะออกแบบได้เอง คนเรานั้นไม่ต้องอยู่ย่ำกับที่ หากว่าทุกอย่างนั้นต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงไปเรานั้นก็ต้องยอมรับมัน อย่าไปยึดหรือว่ายื้อไว้ ทำได้แต่ว่ามันจะเสียเวลาเปล่าๆ   ยอมรับและก้าวไปข้างหน้าเรานั้นจะมีความสุข