กี่คำขอร้องที่เพรียกหา กี่สายตาที่จดจ่อเพื่อให้นำเงินมาให้ ชีวิตจะดำเนินได้หรือไม่ได้อยู่ที่เรา หากอายจะทำกินก็อดตายเท่านั้นเอง

การเดินทางทุกก้าวที่เรานั้นเจอ เสียงของชายหญิงชราร้องเพรียกให้มองหา

ให้ทานกับคนยากไร้ให้ได้ข้าวกินด้วยเถิด  มหาราชา มหารานีสวยหล่อ

คำเหล่านั้นยังคงวนเวียน ในหัวเปลี่ยนเวลานอนสุขสันต์ 

เช้าเรานั้นตื่นมาเดินพลัน  มหาราชา มหารานีขอเงินหน่อยก็แว่วมา

     ทำบุญทำทานกับคนยากไร้ด้วยเถิดมหารานี ให้อาหารเราด้วยเถิด จริงๆแล้วเรานั้นเจอจนชิน แต่ว่าได้ยินจนจดจำนำเก็บไปฝัน เคยคิดเหมือนกันว่า เรานั้นต้องทำบุญขนาดไหนเราถึงจะไม่กลับมาเป็นอย่างที่ว่านี้  ร่างกายนั้นทรมานกับแสงแดดที่แผดเผาร่างกาย น้ำก็ไม่มี เงินก็ไม่ได้ แต่ว่าเขานั้นก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น แม้ว่าใครนั้นจะไม่ให้หรือว่าไม่มองหน้าก็ยังคงนั่งต่อไป 

    อาชีพไหม ทุกคนนั้นต่างมีหน้าที่ของตนเอง ขอทานนั้นเขาเลือกแล้วว่าเขานั้นจะเลือกในเส้นทางนี้ เขานั้นไม่อยากเปลี่ยน แต่ก่อนนั้นเราเคยที่จะให้ในส่วนของเงินให้กับขอทาน โดยที่ให้แบบลับๆ ไม่มีขอทานคนไหนนั้นมาเห็น แต่ว่าเมื่อเรานั้นให้ไปไม่นานสองสามคนนั้นเดินมาหาเราเพื่อที่จะขอในส่วนของเงินเขา เราบอกว่าไม่มี เขาก็มองหน้าคนที่เรานั้นให้ หลังจากนั้นมาเรานั้นเลยไม่ให้เพราะว่าเรานั้นก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย  แต่ว่าที่ให้ตอนนั้นคือเด็กน้อยนั้นช่วยในการที่จะพาเรานั้นขึ้นไปยังยอดเขา 

    ในสถานที่แห่งนี้นั้นหลากหลายทางในการทำงาน ไม่ว่าจะอย่างไร ยายบอกว่าการที่ออกมาขอทานนั้นเพื่อที่จะช่วยลูกสาวและลูกชายในการที่จะหาเงินใช้ในชีวิตประจำวัน หากว่าไม่มีการทำงานหาเงิน จะไม่มีสิ่งไหนที่จะมาจ่าย

    ตอนที่เรานั้นเห็นยายนั่งประนมมืออยู่นั้นเราเหลือบไปเห็นในส่วนของการกองเงินของยายที่ได้แต่ว่าเป็นเงินบาท ยายมองเงินกองที่ตนเองนั้นสร้างขึ้นมาแล้ว เราลองมาดูในส่วนของอาหารบ้าง แต่แน่นอนว่าคนที่มานั่งนั้นไม่ได้ต้องการในส่วนของอาหาร แต่ว่าต้องการปัจจัยเพื่อที่จะไปใช้ชีวิต 

   แสงทองส่องไม่นานจะลับขอบฟ้า ขอทานที่นั่งอยู่ตรงนี้หากว่าไม่มีเส้นทางในการไปหรือว่าหลบหมอกเขานั้นก็จะนอนตรงนั้นนอนใกล้กันเพื่อที่จะสร้างในส่วนของความอบอุ่น เรานั้นก็ไม่สามารถที่จะช่วยได้เพราะว่าบ้านของเรานั้นก็อยูไกล จะให้เขานั้นไปทัศนศึกษาด้วยก็ยาก เพราะว่าต้องไปไหนมาไหนสองคน และคนที่จ่ายส่วนมากจะเป็นใคร

    อย่าให้ในสิ่งที่เขานั้นนำไปใช้ไม่ได้เพราะว่าท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครพยายามช่วยเรานั้นได้ สักวันหนึ่งนั้นเราอาจจะเห็นแต่ว่าน่าจะหายไปจากใบนี้แล้วขอทาน จะมีแต่คนที่มีหน้าที่ ปลูกผัก  ขนฟืนอย่างเขา