ชีวิตเรานั้นไม่ไร้เท่าใบพุทรา วันเกิดเรานั้นกำหนดได้แต่วันตายไม่มีใครรู้ล่วงหน้า (แม่น้ำของชีวิตคงคา)

แสงไฟที่ไม่เคยมอดดับแม้จะผ่านมานานกว่าสองพันปี 

การสื่อสารนี้บอกได้ว่าในทุกวันนั้นแปรผัน

มีชีวิตหลายชีวิตตายติดต่อกัน มีทั้งหญิงชายเด็กคนแก่นั้นไม่เลือกกาล

เช้านั้นแบกลงมาเพื่อทำลายร่าง เด็กสตรีนั้นผ่านโยนลงไป 

ให้สายน้ำแกว่งได้ตำนานนั้นไป เหลือเพียงเราเพียงใจได้นำพา

   หากว่าเรานั้นพูดถึงสายน้ำ เวลาที่เรานั้นมองสายน้ำนั้นเรามีความสุข น้ำนั้นไหลไปเรื่อยๆ ผ่านหลายอย่างหลายสิ่ง ผ่านหลายชีวิต ชีวิตที่เรานั้นมองคือชีวิตในตอนวัยเด็็ก ตอนเด็กเล็กนั้นใครก็อยากสนทนาอยากคุย มองแล้วมีความสุขมีอนาคต แต่หลังจากนั้นชีวิตนั้นก็ต้องดำเนินไปตามทางของตนเอง เราเองนั้นเป็นคนเลือกในเส้นทางของตนเอง ไม่มีใครบอกว่าเส้นทางที่เรานั้นเลือกใช่หรือไม่ว่าเส้นทางที่เรานั้นถูกต้อง 

   ไม่มีใครมองเพราะว่าเรื่องราวนั้นถูกต้องหรือไม่ แค่เพียงเดินนำเส้นทางไปสุดท้ายแล้วเรานั้นจะเข้าใจว่าโลกนี้นั้นไม่ได้สวยงามเหมือนที่เรานั้นคิดไว้ในวัยเด็ก  

    ท่าน้ำในหลากหลายท่าที่เมื่อคนในครอบครัวนั้นสูญสิ้นไป จากนั้นจะพยายามที่จะส่งในส่วนของร่างนั้นให้หายไปเพราะว่าใครจะนอนอยู่กับร่างที่เน่าเฟอะจนไม่น่ามอง ไม่น่าสนใจ  หากสองวันเท่านั้นก็ไม่น่าที่จะมามองและกอดหอมแล้ว ล้วนแล้วแต่น่าเกลียด เราอาจจะเคยเห็นคนที่เรานั้นรักกอดหอมกันทุกวัน  นอนด้วยกัน แต่หลังจากนั้นเขาคนนั้นกลับนิ่งเย็นเฉียบจากรักนั้นกลายเป็นความกลัว แม้แต่เรานั้นยังกลัว กลัวในความเป็นสิ่งที่ไม่สามารถที่จะมองเห็นได้เลย 

    สิ่งที่มอบให้คือความจริง การที่เรานั้นได้มาล่องแม่น้ำคงคาเพื่อที่จะดูในส่วนที่เรานั้นเรียกว่าวิถีชีวิต เพราะว่าวิถีคนในฝั่งแม่น้ำคงคานั้นเริ่มตั้งแต่ตีสี่ ทุกคนนั้นเดินลงมาเพื่อที่จะล้างบาป นั่นคือชาย ส่วนมากนั้นจะไม่ค่อยเจอหญิงสาว เมื่อล้างเสร็จแล้วก็จะเป็นคนที่สะอาดบริสุทธิ์ หากพูดคือเช้าวันใหม่นั้นเราล้างบาป เป็นคนที่เริ่มต้นใหม่ในการทำความดี การลอยทุกข์ลอยโศกลอยทุกอย่างไปกับสายน้ำ แล้ววันเวลานั้นจะเดินมาพบกันอีกครั้ง 

   มากกว่าพันชีวิตที่ทำงานในริมฝั่งแม่น้ำ รอยเรือบ้าง ขายของบ้าง เมื่อเรานั้นเดินลงไปไม่ต้องมองหาในส่วนของดอกไม้ จะมีเด็กๆ นั้นกระโดดมาขายที่เรือของเราเอง ข้ามมาเลยไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นเพราะว่าเขานั้นอยู่กับสายน้ำนั้นมาตั้งแต่เกิด  อาหารหรือว่าเครื่องเล่นต่างๆ รวมถึงผ้านั้นมีขายทุกที่ ทำให้ในน่านน้ำนั้นเรามีความสุขกับสายน้ำเงียบสงบ หากว่าเรานั้นลอยลำไปไกลหน่อยจะไม่ค่อยที่จะมีผู้คน สิ่งเหล่านี้ยิ่งทำให้เรานั้นรักในสายน้ำแห่งนี้ แม้ว่าจะมีการทิ้งในส่วนที่ไม่สะอาดนั้นลงมากมาย แต่ว่าไม่มีวันที่แม่น้ำสายนี้จะไม่สวยงามเหมือนในทุกครั้ง 

    ใต้แผ่นน้ำสายนี้อาจจะมีหลากหลายซากมนุษย์ที่กองทับถมกันอยู่มากมาย คนแล้วคนเล่าที่หลังจากที่ซากของแร้งกาน้ันไม่ชิมแล้วก็จะปล่อยให้ลอยลงไปยังเบื้องล่าง แสดงถึงความว่าไม่มีแล้วหายไปแล้ว จากนั้นกาลเวลานั้นจะพานพาให้ความทรงจำนั้นหายไป ไม่มีเขาแล้วมีสิ่งที่มาทดแทน 

    ก่อนครั้งที่เรานั้นลง เราลงไปเพื่อที่จะขอขมาในสายน้ำตอนนั้นเราดีใจมากเพราะว่าเรานั้นได้ลอยประทีปลอยบาปของคนที่นี่ในแม่น้ำคงคา ที่มีระยะทางทั้งสองฝั่งนั้นมากกว่ากิโล  หากว่าจะมีคนที่ว่ายน้ำข้ามฝั่งนั้นหายาก เพราะว่าด้านล่างนั้นเชื่อว่ามีในส่วนของสิ่งที่คนเรานั้นไม่ต้องการปรารถนาที่จะเจอ 

  การล้างบาปที่เรานั้นเห็นคือวิธีการที่นำในทุกส่วนของร่างกายนั้นลงไปอยู่ใต้น้ำ อยู่ด้านล่างเมื่อไหร่ที่โผล่ขึ้นมาแล้วเจอในส่วนของแสงสุริยันนั้นพอดีแสดงว่าเป็นสิริมงคลกับตนเองได้ล้างบาปแล้วในวันนี้ ข้างกันนั้นไม่มากก็คือสถานที่ในการเผาศพเปลวไฟที่ไม่มีวันที่จะดับที่ไม่ดับเพราะว่าการเสียชีวิตหรือตายของคนเรานั้นมีจำนวนมากมายที่เผาทุกวัน ทั้งกลางวันกลางคืนก็ยังไม่สามารถที่จะหมด จนนานนับพันปี 

   ทุกวัน ทุกเวลา กลางวันกลางคืน หลายชีวิตนั้นได้รับการสูญเสีย น้ำตาของความเศร้าคละเคล้าในทุกครอบครัว หลายครอบครัวนั้นต้องพรากครั้งแล้วครั้งเล่า จนบางครั้งคนที่อยู่ในบริเวณนั้นเห็นว่ามันคือสิ่งที่ปกติ การเดินลงไปเพื่อที่จะล่องดูแม่น้ำคงคานั้น เราเห็นศพร่างไร้วิญญาณนั้นนอนเรียงรายรอในการเผาศพ จนทำให้ปลงว่า เมื่อสิ้นแล้วซึ่งวิญญาณ ร่างนั้นก็ไม่มีค่า รอการที่จะทำลายให้สูญหายไปจากโลกใบนี้เท่านั้นเองชีวิตที่เราบอกว่าสวยหรู มีความสุข กลับสุดท้ายแล้วไม่มีอะไรเลย