ว่าด้วยเรื่องของชะตากรรม

             หลายคนคงเคยประสบการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะประสบการณ์ในเรื่องเลวร้าย อย่างเช่นการถูกรังแก แม้จะจบจากโรงเรียน ศึกษาต่อมหาวิทยาลัย เข้ารับการทำงานแล้วก็ยังถูกรังแกหรือถูกคว่ำบาตรจากคนอื่นอยู่ดี การถูกสามีทำร้ายร่างกาย แม้จะเลิกราและแต่งกับสามีใหม่ก็ยังไม่วายพบเจอเรื่องเลวร้ายเหมือนเดิม ฯลฯ เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้เรามักเรียกว่า ชะตากรรม

             เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องซับซ้อน เกิดได้จากสาเหตุหลายปัจจัย เป็นเรื่องอจินไตย ไม่ควรคิดเพื่อหาคำตอบ และยากแก่การเข้าใจซึ่งสอนกันไม่ได้ ต้องบรรลุธรรมชั้นอรหันต์ไปแล้วเท่านั้นจึงจะเข้าใจ

             ชะตากรรมที่เกิดขึ้นใช่ว่าจะหาทางแก้ไขไม่ได้เสียเลย มันแก้ไขได้ แต่แก้ไขได้ยาก ทางแก้คือการให้อภัยคนที่เราเกลียดชังนั่นเอง แต่ก็เป็นไปได้ยาก เพราะเรารู้สึกเสียหายจากกระทำของเขา เราถูกกลั่นแกล้ง เราถูกทำร้าย เราถูกด่า และจู่ๆเราจะให้อภัยเขาได้ สำหรับปุถุชนแล้วเป็นเรื่องยากก็เป็นเรื่องธรรมดา

             การให้อภัยไม่ใช่ให้คนที่กระทำต่อเราพ้นผิดพ้นโทษ แต่เพื่อเป็นการพาตัวเราไปมีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าที่เป็นอยู่ ไม่จมอยู่กับความโกรธแค้นที่ยังไม่ได้ชำระ จิตใจเรามีกลไกประมวลผลความผิดพลาดรวมทั้งเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นที่ไตร่ตรองจะทำอย่างไรไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก นั่นทำให้เราง่ายต่อการรำลึกถึงเรื่องเจ็บแค้นและยากที่จะให้อภัย

             ถ้าหากให้อภัยคนเหล่านั้นได้ หากนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นแล้ว ความโกรธแค้นก็จะทุเลาลง การตัดสินใจของเราก็จะไม่ผูกโยงยึดติดกับปมในใจอีก

           ชะตาลิขิตบางครั้งเราก็เรียกว่าความรู้สึกลิขิต เพราะว่าแทบทุกการตัดสินใจของเรามักไม่ใช่เหตุผลเป็นหลัก แต่มาจากความรู้สึก ส่วนเหตุผลจะเป็นสิ่งที่เสริมตามมาทีหลังเมื่อได้ตัดสินใจไปแล้ว ความโกรธแค้น ความเจ็บใจในเรื่องเลวร้ายที่เคยเผชิญก็เป็นส่วนหนึ่งของความรู้สึกในการตัดสินใจ

         ชะตากรรมอาจเปลี่ยนแปลงได้เมื่อเราสามารถอภัยได้