แม่น้ำมะฮี ริมแม่น้ำที่คนอินเดียเผาศพ อินเดียสิ่งที่ไม่ได้เห็นเห็นได้จากที่นี่

ขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำมะฮี  สถานที่แห่งความโศกเศร้าสถาน 

ชาวบ้านต่างนำศพของคนรักที่ไร้วิญญาณ  นำมาเผาร่างด้วยอัคคีมีทุกข์ภัย 

เรานั้นเมื่อข้ามผ่านเห็นแล้วปลง สื่อสารกันโดยตรงนั้นหาไม่

ค่ำคืนดึกดื่นนั้นสงัดใจ  เหมือนทุกอย่างสิ้นไร้ความต้องการ

    เมื่อรถนั้นเดินทางผ่านมาทางสะพานแม่น้ำมะฮี ซึ่งเรานั้นจะรู้ได้ถึงความโศกเศร้าเสียใจเป็นอันมาก ที่ทุกครั้งที่ผ่านนั้นจะเจอในส่วนของแสงไฟ ไม่ว่าจะในเวลาตอนกลางวันหรือว่าตอนกลางคืนนั้นจะมีการเผาศพริมไม่น้ำ  ถือเป็นเรื่องที่ปกติ หากว่าจะมีการจัดงานเหมือนในบ้านเรานั้นจะต้องมีในส่วนของค่าใช้จ่ายที่มากมายมหาศาลมาก คนอินเดียจึงเลือกที่จะจัดพิธีเผาศพตามริมแม่น้ำ ที่ใกล้บ้านของตน แน่นอนว่าในแม่น้ำสายนี้เราจะเห็นทั่วทั้งสายน้ำเลย ไฟที่สาดส่องแสงน้อยๆ ที่มีริบหรี่ คือแสงแห่งการเผาร่างของใครสักคนที่เหมือนท่อนไม้

    หากว่าเรานั้นมองในส่วนของคนที่ยังไม่เคยเจอ เรานั้นอาจจะดูหดหู่ ในส่วนของคนอินเดียนั้นถือว่าการตายนั้นคือการพรากจากกันนิรันดร์แล้ว การจัดการในส่วนของร่างนั้น เพียงเงินที่ใช้ในการซื้อฟืนก็ยากยิ่งแล้ว ในบางรายที่เรานั้นเคยไปดูนั้นไม่มีแม้กระทั่งเงินที่สามารถที่จะซื้อฟืนมาเพื่อที่จะสลายร่างนั้นไปได้

    แม่น้ำสายนี้นั้นมีความกว้างใหญ่ มหาศาลมาก หลายครั้งที่เรานั้นเดินทางผ่านจะไม่ค่อยที่จะมีในส่วนของการถึงในเวลาตอนกลางวัน เรานั้นจะผ่านในตอนกลางคืน และในกลางคืนนั้นจะมีในส่วนของความเงียบงัน ไม่มีไฟ แต่พอเรานั้นได้ผ่านในช่วงกลางวันคือสวยงาม แต่ในความสวยงามของแม่น้ำที่นิ่งสนิท ริมแม่น้ำในบริเวณแม่น้ำสายนี้ กลับเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความสลายไปของเพื่อนมนุษย์ 

       หากว่าเรานั้นมองให้ชัด ยังคงมีในส่วนของคราบของกระดูกที่กองเกลื่อนทั่วไปจนเห็นแล้วเกิดในส่วนของความเวทนา กระดูกที่ไม่ได้โดนเก็บเพราะว่ามีการเผาร่างตั้งแต่ยามค่ำคืน และในยามเช้านั้นยังไม่ได้มาเก็บกัน 

   ทุกชีวิตนั้นยังคงมีลมหายใจที่ไม่อาจที่จะมองข้ามไปได้ ในเรื่องเหล่านี้ นี่เป็นสิ่งที่เรามองเห็นแล้วเรานั้นควรปลงว่า ไม่ว่าเรานั้นจะดีหรือว่ามีจน ทุกคนต้องพรากจากโลกนี้ไปเหมือนกันทุกร่าง แต่อยู่ที่ว่าเวลาของทุกคนนั้นเมื่อไหร่เท่านั้นเอง 

   คราบเลือดที่ยังคงเห็น เศษเนื้อที่เปลวไฟนั้นไม่สามารถที่จะเผามันได้ทั้งหมด  หากว่าส่งกลิ่นนั้นจะมีเจ้ากาหรือว่านกแร้งนั้นมารายล้อมเพื่อที่จะแย่งอาหารกัน  คนที่อยู่หรือว่าญาตินั้นเมื่อเขานั้นนำร่างมาเผาไฟ เพื่อที่จะบูชาในแม่น้ำแล้วเขานั้นก็กลับไปใช้ชีวิตของเขานั้นเหมือนกัน 

   ความตายคือที่สุด และหากว่าชีวิตนั้นสิ้นไป การที่จะนำมาเผาไฟในบริเวณริมน้ำนั้น ถือว่าวิญญาณนั้นจะได้ไปสู้สรวงสวรรค์  อินเดียไม่มีในเรื่องของการสวดศพ สามวันสามคืน หรือว่าทำบุญขึ้นบ้านที่มีคนจำนวนมากไปที่บ้านเพื่อที่จะเลี้ยงอาหารหรือแห่ขบวน เพียงร่างที่สลายไปนั้นได้มีฟืนเผาและสามารถที่จะจ่ายค่าเผาศพก็เพียงพอแล้ว 

    ทุกครั้งที่มาในอินเดีย ทำให้เรานั้นปลงว่าสักวันหนึ่งเราน้ันก็จะกลับคืนสู่ดินเหมือนกันกับทุกคนที่เรานั้นได้เห็น เกิดมานั้นเราให้เร่งแต่ในส่วนของการทำความดี ไม่นานชีวิตนั้นก็สิ้นไปและหายไปจากถิ่นที่เรานั้นอยู่หรือบ้านทรัพย์สินที่เรานั้นครอบครอง แม่น้ำแห่งความสุขของดวงวิญญาณ แต่มีเสียงร่ำไห้ของคนที่รัก ทุกข์เพราะว่ารัก ทุกเพราะว่าห่วง ทุกเพราะว่าการยึดติดในตัวตน เวลานั้นจะทำให้คนเรานั้นหลงลืมในเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพียงเวลาไม่นาน