ยังจำกันได้ไหม นี่คือ "แก้วชุบเทียนในอดีต"

ในยุคหนึ่งของสังคมไทย ช่วงเวลาที่ร้านขายน้ำอัดลมริมถนนยังคึกคัก เด็ก ๆ หลังเลิกเรียนมักจะรวมตัวกันหน้าแผงเล็ก ๆ ที่มีขวดโค้กเรียงราย และสิ่งหนึ่งที่หลายคนยังจดจำได้ดีคือ “แก้วเคลือบเทียน” หรือแก้วกระดาษชุบขอบด้วยเทียนไข ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์สุดคลาสสิกของยุคนั้น

เพื่อน ๆ คนไหนที่เคยได้ดื่มน้ำโค้กจากแก้วแบบนี้ คงยังจำรสชาติความสดชื่นผสมกลิ่นเทียนจาง ๆ ได้ดี แก้วหนึ่งราคาเพียง 2-3 บาทเท่านั้น และมักจะมี “แห้ว” หั่นชิ้นเล็ก ๆ ใส่มาให้เพิ่มความกรุบกรอบอีกด้วย เป็นเมนูง่าย ๆ แต่ให้ความสุขแบบเต็มแก้ว

เมื่อดื่มหมดแล้ว ความสนุกไม่ได้จบแค่ตรงนั้น เพราะ “แก้วโค้กเคลือบเทียน” กลับกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเด็ก ๆ ในทันที บางคนฉีกแก้วออกแผ่ให้เป็นแผ่น แล้วเอาไปทาบบนภาพพิมพ์ในหนังสือเรียน ใช้เหรียญขูดให้เกิดลายเหมือนงานศิลปะเฉพาะตัว บางกลุ่มก็นำแก้วเทียนไปขัดพื้นห้องเรียน ถูไปถูมาให้เงาวับจนคุณครูยังอดชมไม่ได้ ส่วนบางคนเลือกเล่นแรงหน่อย เอาแก้วคว่ำลงบนพื้นแล้วกระทืบให้ดัง “แป๊ะ!” สะเทือนทั้งห้องเรียน เป็นเสียงที่ทั้งสนุก ทั้งแสบหูในเวลาเดียวกัน

แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป แก้วเคลือบเทียนก็ค่อย ๆ เฟดตัวหายไปจากสังคมไทย โดยเฉพาะเครื่องดื่มยี่ห้อ “โค้ก” ที่ในที่สุดก็ยุติการใช้แก้วประเภทนี้อย่างสิ้นเชิง สาเหตุสำคัญมาจากเสียงบ่นของผู้บริโภคที่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งกลิ่นเทียนที่ติดจมูกติดปาก ทำให้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของโค้กหายไป อีกทั้งขอบแก้วที่เคลือบเทียนม้วน ๆ ก็มักจะละลายหล่นลงในน้ำ จนบางคนถึงกับเผลอกลืนเศษเทียนเข้าไปติดตามซอกฟัน

แม้ปัจจุบันจะไม่มีแก้วเคลือบเทียนให้เห็นอีกแล้ว แต่ความทรงจำในวันเก่า ๆ ยังคงอบอวลอยู่ในใจของใครหลายคน เสียงหัวเราะของเด็กที่เล่นแก้ว เสียงเหรียญขูดกระดาษ และกลิ่นเทียนที่ลอยปะปนกับกลิ่นโค้กในอากาศ ยังคงเป็นภาพแห่งความสุขเล็ก ๆ ของยุคสมัยที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นใจ — ยุคของแก้วเคลือบเทียนที่ไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว.