ทุ่งสังหาร สังหารทุกอย่างแม้แต่ชีวิตที่บริสุทธิ์

เรานั้นโชคดีเพียงใดที่ได้เกิดมาในสถานที่ที่มีความสุข

หากว่าเรานั้นบอกว่าเราทุกข์ให้เรามาที่นี่  หลากหลายชีวิตที่ไม่ได้มีในส่วนดีส่วนเสีย

แต่กลับต้องกลายเป็นเหยื่อในสถานที่ที่มีมากกว่าแสนล้านคน 

ไม่อยากจะคิดว่าหากชีวิตที่ต้องมาเผชิญ คงยากเกินที่เรานั้นจะได้ลืมตาต่อ

เพียงหยุดคิดชีวิตนั้นก็จะตัดคอ จ่อประจันกลางกระหม่อมย่อมไม่มีมนุษยธรรม

  ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตนั้นต้องเจออะไรบ้าง ทุกคนนั้นเกิดมาแน่นอนอาจจะเพราะว่ากรรมท้ังหลายที่ส่งผลมา เหมือนเรานั้นเดินเข้าไปในประตูที่เรียกว่าประวัติศาสตร์อันโหดร้ายนั้นก็ว่าได้ ไม่มีอะไรที่จะโหดร้ายเพียงนี้แล้วในโลกนะ เพราะว่าทุ่งสังหารนี้ สังหารทุกคน มากกว่าสามล้านคนหากว่าจำในส่วนของการอธิบายนั้นทั้งหมด ไม่มีใครนั้นมีทางเลือกในตอนนั้นเลย ทำได้แค่เพียงนับเวลาถอยหลังเพื่อที่จะหยุดหายใจในทันที 

   ตอนที่เรานั้นไปในครั้งแรกมันเหมือนว่าเป็นสถานที่ที่ไม่กว้างมากเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเดินเข้าไปด้านในนั้นกว้างมาก เนินหญ้าที่กองพูนขึ้นนั้นคือกองของการฝังศพที่ไม่มีแม้การสวดหรือว่าการทำบุญให้เลย ขุดหลุมใหญ่แล้วโยนลงไปกองทับถมกัน อาจจะบอกได้ว่าบางคนนั้นคือฝังทั้งเป็นเพราะว่าตอนนั้นมีการเล่าว่าเสียชีวิตเยอะมาก ศพที่กองนั้นสามารถที่จะสูงกว่าต้นตาลถึงใบตาลต้องมากขนาดไหนเพียงหมื่นคนก็เยอะแล้ว 

   การฆ่าที่ง่ายเหมือนการตัดผัก หั่นแครรอทนั้นเขาต้องโหดเหี้ยมขนาดไหน ที่จับในส่วนของขาทั้งสองข้างแล้วฟาดหัวใส่กับต้นไม้ฆ่าเหมือนเขียดนั่นคือการฆ่าเด็ก 

   ถามว่าเรานั้นมาที่นี่ทำไมกัน ที่นี่นั้นถือว่าเป็นสถานที่ในกรุงพนมเปญที่เรานั้นต้องมาเที่ยวเพราะว่าวันหยุดเรานั้นต้องหาที่เที่ยวหากว่าเรานั้นอยู่บ้านเราจะคิดถึงที่บ้านเราจนอาจจะกลายเป็นซึมเศร้าได้  ออกมาเดินเพื่อที่จะหาในส่วนของการออกกำลัง ปล่อยพลังเพื่อความสุขในวันวันหนึ่ง และอีกอย่างนั้นประวัติศาสตร์นั้นเราต้องอยู่ที่นี่ทั้งปีต้องรู้บ้างละว่าในเมืองนี้ประเทศนี้นั้นเขานั้นเจอกับอะไรบ้างทำไมถึงชื่ออย่างนี้ทำไมมาตั้งตรงนี้ ที่ไหนบ้างที่เรานั้นต้องเดินสำรวจ เรานั้นไปทั้งหมด

    มาด้วยกันทั้งสามคนนั้นคือคนไทย เพราะว่าคนที่นี่นั้นจะไม่ค่อยเข้าไปเที่ยวในสถานที่แห่งนี้ เพราะว่าเรานั้นถามนักศึกษาเขาบอกว่าเขาไม่อยากเข้าไปรำลึกในส่วนของความจำที่ไม่ดี ความหดหู่เพราะว่าบางคนนั้นญาติหรือว่าครอบครัวของตนเองเสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ ถามว่ามันนานหรือยัง ไม่นานมากแต่หากว่าน่าจะชั่วชีวิตของคนหลายคนที่ไม่อาจที่จะลืมมันไปได้ก็เท่านั้นเอง 

   ในการเข้าชมนั้นสิ่งที่เรานั้นได้คือจะเป็นหูฟังกับเครื่องในการอธิบายในส่วนของสถานที่ต่างๆ ว่าสถานที่แต่ละที่นั้นมีเรื่องราวอย่างไร  ตั้งแต่จุดที่หนึ่งถึงจุดที่ยี่สิบห้า เพราะว่าตอนนั้นเราฟังเท่านั้น เยอะมาก แต่ละคนที่เข้าไปด้านในนั้นจะไม่มีแม้แต่เสียงของการคุยกัน เพราะว่าตั้งใจฟังในส่วนของเรื่องราวที่หดหู่ส่วนเรานั้นฟังไปก็แปล หากว่าแปลไม่ทันก็กลับมาฟังใหม่ จึงไม่ได้คุยใครในตอนที่เดินทางนั้น  เดินไปเรื่อยๆ ตามจุดมีสถานที่ในการนั่งฟัง เพราะว่าแต่ละที่นั้นจะมีการเล่าเรื่องประมาณห้านาทีอย่างมาก เราจะต้องเดินตามที่เทปนั้นเปิด มีสองภาษาคือ ภาษาเขมร และภาษาอังกฤษ เราสามารถที่จะเลือกได้ ในการเข้านั้นมีในส่วนของตั๋วเข้าประมาณสามดอลล่าหากว่าไม่ขึ้นราคา หากว่าเงินเรียลคือ 12000 เรียล 

   การรับรู้เรื่องราวนั้นไม่ได้ทำให้เรานั้นพยายามที่จะระลึกแต่ถือว่าเป็นการสร้างในส่วนของความรู้เพิ่มพูนให้กับตัวของเราเอง การเรียนรู้นั้นจะต้องเรียนรู้อย่างสม่ำเสมอไม่ใช่ว่าเรานั้นไปทำงานจะได้เพียงงาน และไม่ออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาที่ไหน จะกลายเป็ยมนุษย์อย่างอื่นไป