เด็กสมัยนี้รักสบาย ?

       จริงๆแล้วใครๆก็รักสบายกันทั้งนั้น เพียงแต่เรายอมลำบากในช่วงแรก อดทนเรียน อดทนทำงานเก็บประสบการณ์เพื่อให้มีชีวิตที่ดีในบั้นปลายยามชรา

        เด็กรุ่นใหม่ได้เห็นความลำบากของพ่อแม่มาทั้งชีวิต และพวกท่านไม่ได้สบายขึ้น หากพ่อแม่คนใดยังไม่มีอิสนภาพทางการเงิน ก็ต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเพื่อหารายได้ยังชีพ การหวังพึ่งพาบุตรหลานนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก โดยเฉพาะในยุคที่หางานยากและรายได้แทบไม่พอกับรายจ่ายในชีวิตประจำวัน

         นั่นคือการทำงานไปทั้งชีวิต ไม่สามารถตอบโจทย์การมีคุณภาพชีวิตที่ดีได้

         ซึ่งการทำงานควรเกิดขึ้นเพียงแค่ส่วนหนึ่งในชีวิตเท่านั้น ไม่ใช่ต้องหางานทำไปทั้งชีวิต มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ผู้สูงอายุทำงาน เพราะบางสายอาชีพไม่เหมาะกับผู้สูงวัย จึงไม่ต้องการให้ผู้สูงวัยเข้ารับการทำงาน ยกเว้นบางสาขาอาชีพยังต้องการ เพราะต้องใช้ความรู้ความเชี่ยวชาญจากประสบการณ์สูงมาก เช่น แพทย์

          ทำให้เด็กรุ่นใหม่มองว่าการทำงานนั้นไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องการทำไปตลอด แม้จะไม่มีทางเลือกอื่นก็จำใจยอมทนทำงานต่อไป แต่ปัญหาการทำงานสมัยนี้ก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะความขัดแย้งในเรื่องของคน จนเสียประสิทธิภาพในการทำงาน

          ความขัดแย้งดีต่อหัวหน้า ทำให้ลูกน้องจ้องจับผิดกันเองจนไม่มีใครอู้งานได้ แต่อีกมุมหนึ่งถ้ามันสร้างความเสียหายได้มากกว่า คนทำงานแต่ละคนก็จะไม่มองถึงผลประโยชน์ขององค์กร (ขาด Outward mindset) แต่จะมองถึงประโยชน์ของตนเองเป็นสำคัญ

          เด็กสมัยนี้ (รวมถึงตัวผมด้วย) ก็ต้องยอมรับว่ามีปัญหาในการทำงานอยู่ตลอด คนรุ่นเก่าอาจมองว่าพวกเราไม่อดทนทำงาน

         สมัยก่อนพวกเขาลำบากกว่านี้มาก ต้องขาดโอกาสเรียน โดยออกไปหางานทำตั้งแต่ยังเล็กเพื่อหารายได้แบ่งเบาปัญหารายได้ในครอบครัว และเสียสละยอมส่งเสียให้น้องของตนได้ร่ำเรียนแทน เพราะพ่อแม่มีลูกมาก (Baby boomer) พี่คนโตจึงต้องออกไปหางานทำ และให้น้องๆได้เรียนหนังสือแทน

        อุปสรรคของคนสมัยก่อนคือขาดโอกาสการศึกษา แต่หางานทำได้ง่ายกว่า เพราะคนเรียนจบปริญญาน้อย การแข่งขันจึงยังไม่สูงมากนัก ต่างจากปัจจุบันที่ใครๆก็เรียนจบปริญญาตรีกันแทบทุกคน การแข่งขันจึงสูง

         การทำงานของคนสมัยก่อนเน้นทำงานเพื่อรายได้เลี้ยงปากท้องจึงไม่ได้คาดหวังเงินทองมากมายจากการเลื่อนตำแหน่ง และอาจจะไม่ได้คิดเรื่อง Career path มากนัก (Career path คือการวางแผนเพื่อให้ตนได้ทำงานในตำแหน่งที่สูงขึ้น หากลูกจ้างคนใดไม่มีแรงจูงใจในการทำงน ก็จะไม่มีแผน ไม่มีเป้าหมายตำแหน่งสูงๆ ไม่มี Career path อยู่ในใจ)

         แต่เด็กสมัยนี้มองเห็นว่าชีวิตการทำงานไปตลอดจนเกษียณนั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดี แค่ทำงานไปในแต่ละวัน ยังเป็นไปด้วยความทุกข์ทรมานเลย

ดังนั้น Career path จึงไม่มีแผนอยู่ในใจเลย

        สรุปก็คือ เด็กสมัยนี้อาจไม่ได้รักสบายมากขนาดนั้น แต่ความลำบากที่เกิดขึ้นต้องคุ้มค่ากับชีวิตในระยะยาว