เปิดประตูเข้าไปเจอนรก สาววัย 21 ถูกหมากัดยับ 800 แผล แต่เธอกลับลุกขึ้นมาเป็นครูฝึกหมาเอง

วันนี้ผมมีเรื่องราวที่ทั้งโหด ทั้งเจ็บ และทั้งโคตรน่านับถือมาเล่าให้ฟังครับ เป็นเรื่องของ “แจ็กเกอลีน ดูแรนด์” นักศึกษาสาวจากรัฐเท็กซัส ที่ชีวิตเปลี่ยนไปตลอดกาลเพราะแค่ “เปิดประตูบ้านหลังหนึ่ง” เพื่อไปรับจ้างดูแลหมา

วันนั้นเป็นวันก่อนวันเกิดปีที่ 22 ของเธอแค่วันเดียว เธอรับงานดูแลสุนัขตามปกติ งานที่เธอทำมานับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้...มันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป สุนัขพันธุ์ผสมเยอรมันเชเพิร์ดกับพิตบูลสองตัว พุ่งเข้าใส่เธอด้วยความดุร้ายแบบไม่ทันตั้งตัว มันลากร่างเธอไปทั่วบ้าน กัดไม่ยั้ง เสื้อผ้าถูกฉีกขาดหมด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลกว่า 800 แผล!

แพทย์ระบุว่า หู จมูก ริมฝีปาก และใบหน้าส่วนใหญ่ใต้ดวงตา ถูกฉีกกระชากจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เธอเสียเลือดไปเกือบ 30% ของร่างกาย

ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ เจ้าหน้าที่กู้ภัยไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้ทันที เพราะหมาทั้งสองตัวยังขวางอยู่ ต้องใช้เวลานานถึง 37 นาที กว่าจะเข้าไปช่วยเธอออกมาได้

โชคดีที่ประตูหน้าบ้านเปิดค้างไว้ ทำให้สัญญาณเตือนภัยดังขึ้น และมีคนโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ได้ทันเวลา

เธอรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ผ่านการผ่าตัดฉุกเฉินหลายครั้ง อยู่ในอาการโคม่านานหลายสัปดาห์ และต้องเข้ารับการผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งใบหน้าเรื่อย ๆ โดยใช้การปลูกถ่ายผิวหนังจาก “ก้น” และ “หน้าผาก”

แต่สิ่งที่ทำให้ผมนับถือเธอสุด ๆ คือ เธอไม่เลือกที่จะซ่อนตัว ไม่ปิดบัง ไม่หลบสายตาใคร เธอกลับ “เปิดเผยเรื่องราวของตัวเองอย่างกล้าหาญ”

เธอบอกว่า “ฉันไม่ต้องการเป็นเหยื่อ แต่ฉันจะเป็นสัญลักษณ์ของความไม่ย่อท้อ”

เธอฟ้องเจ้าของสุนัข ฐานประมาทเลินเล่อ เพราะไม่แจ้งเตือนถึงพฤติกรรมดุร้าย และไม่ทำตามที่รับปากว่าจะขังสุนัขไว้ในกรง

ทุกวันนี้ เธอยังต้องผ่าตัดอยู่เรื่อย ๆ แต่หัวใจของเธอยังอบอุ่นเหมือนเดิม เธอเลี้ยงสุนัขตัวหนึ่งชื่อ “ลูน่า” และบอกว่าเจ้าลูน่านี่แหละที่ช่วยเยียวยาจิตใจของเธอ

ที่สำคัญ...เธอยังมีความฝันจะทำงานด้านสุนัขต่อไป ตั้งใจจะเป็น “ครูฝึกสุนัข” ในอนาคต แม้จะยอมรับว่าอาจไม่สามารถเข้าใกล้พันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดหรือพิตบูลได้อีกแล้วก็ตาม

เธอพูดประโยคที่ผมฟังแล้วขนลุกเลยครับ “ฉันก็ยังเป็นฉัน เพียงแต่ตอนนี้... ฉันดูแตกต่างไปเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

ผมว่าเรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายอย่างเลยครับ หนึ่งคือ...สัตว์เลี้ยงไม่ใช่ของเล่น ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด สองคือ...ความกล้าหาญไม่ได้แปลว่าต้องไร้แผล สามคือ...คนเราจะล้มได้ แต่ต้องลุกขึ้นมาให้ได้อีกครั้ง

สุดท้ายนี้...ขอปรบมือให้แจ็กเกอลีน ที่เปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นพลัง และเป็นแรงบันดาลใจให้คนทั้งโลก ไว้เจอกันใหม่กระทู้หน้าครับ