หน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง แล้วคนหน้าตาดีมีความสุขมากกว่าคนอื่นด้วยหรือเปล่า

นักจิตวิทยาได้วิจัย และ พบว่าหน้าตาดี คือ หน้าที่มีสัดส่วนทั้งขนาดรูปร่างของศีรษะ และ อวัยวะบนใบหน้า ตา หู จมูก ปาก รวมถึงตำแหน่งของอวัยวะต่าง ๆ อยู่ในเกณฑ์เฉลี่ย ถ้าเอาคนหลายคนมาเฉลี่ยขนาด และ ตำแหน่งอวัยวะบนใบหน้ากัน จะได้คนหน้าตาดี พูดง่าย ๆ คือ หน้าตาดี คือ ใบหน้าที่มีสัดส่วนพอดี ไม่มีสิ่งใดที่มากไป หรือ น้อยไป 

งานวิจัยเมื่อปี 2001 ให้กลุ่มตัวอย่าง ระบุคะแนนความหล่อสวยของชายหญิงในชุดข้อมูลจากประเทศสหรัฐอเมริกา และ แคนาดา แล้วเปรียบเทียบรายได้ ผลปรากฏว่า ‘ผู้ชายหน้าตาดีจะมีรายได้มากกว่าราว 5 เปอร์เซ็นต์ ส่วนผู้ชายหน้าตาไม่ดีจะมีรายได้น้อยกว่าถึง 9 เปอร์เซ็นต์’ ส่วนผลลัพธ์ในผู้หญิงก็คล้ายกัน ‘ผู้หญิงหน้าตาดีจะมีรายได้มากกว่า 5 เปอร์เซ็นต์ แต่หากหน้าตาไม่ดีจะมีรายได้น้อยกว่า 5 เปอร์เซ็นต์’ ความแตกต่างดังกล่าวยังปรากฏชัด แม้ว่านักวิจัยจะคำนึงถึงระดับการศึกษา อายุ และ ปัจจัยอื่น ที่น่าจะส่งผลต่อรายได้

ผ่านมาราวทศวรรษครึ่ง งานวิจัยอีกชิ้นหนึ่งที่ตีพิมพ์บนสถาบันเศรษฐศาสตร์แรงงาน (IZA – Institute of Labor Economics) พบว่า ‘ช่องว่างรายได้ระหว่างคนหน้าตาดี และ คนที่รูปลักษณ์ไม่น่าดึงดูดกลับถ่างกว้างเป็นราว 10 ถึง 15 เปอร์เซ็นต์’ อีกทั้งยังมีรายงานการพบ พรีเมียมความหล่อสวยในหลายประเทศตั้งแต่ เยอรมนี จีน สาธารณรัฐเช็ก สหราชอาณาจักร ออสเตรเลีย ที่สำคัญเหล่าคนหน้าตาดีไม่ได้มีแค่ค่าแรงที่สูงกว่าเท่านั้น พวกเขายังมีโอกาสได้รับการติดต่อกลับมากกว่าเมื่อสมัครงาน และ ยังมีโอกาสเลื่อนตำแหน่งได้รวดเร็วกว่าอีกด้วย

แล้วคนหน้าตาดีมีความสุขกว่าคนอื่นหรือเปล่า?

ผลการศึกษาของเหล่านักจิตวิทยาอาจฉายภาพที่ต่างออกไป เพราะ ‘คนหน้าตาดีมีความสุขมากกว่าก็จริง แต่ความแตกต่างนั้นถือว่าเล็กน้อยมากๆ จนแทบไม่แตกต่างกัน’ สาเหตุเพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรับเปลี่ยนอารมณ์ และ ความคาดหวังอยู่ตลอดเวลา คนหน้าตาดี แม้ว่าโดยพื้นฐานอาจได้เปรียบกว่าคนอื่นในบางด้าน แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะมีชีวิตแบบปราศจากปัญหา โดยต้องสะสางเรื่องยุ่งเหยิงในชีวิต และ แบกรับความเครียดไม่ต่างจากปุถุชนคนธรรมดา 

งานศึกษาหลายชิ้นระบุว่า ‘คนหน้าตาดีจะมีความพึงพอใจในมิติด้านสังคมมากกว่าคนหน้าตาธรรมดาสามัญ พวกเขามักมีเพื่อนมากกว่า มีโครงข่ายทางสังคมมากกว่า มีคนรักมากกว่า รู้สึกเหงาน้อยกว่า ซึ่งนำไปสู่ความสุขโดยเฉลี่ยมากกว่าคนทั่วไป’ งานวิจัยอีกชิ้นที่ระบุว่า ‘ผลลัพธ์ในแง่ความพึงพอใจในชีวิตจะเด่นชัดเฉพาะในกลุ่มคนหน้าตาดีที่อยู่ในเมืองเท่านั้น ส่วนคนหน้าตาดีที่อยู่ในเขตชนบทกลับมีระดับความสุขไม่แตกต่างจากคนอื่น’

การที่คนอื่นมองว่า คนนั้นหน้าตาดีก็ไม่ใช่เครื่องการันตีว่า คนนั้นจะมีความมั่นใจ หรือ ความสุขมากกว่าคนอื่นเสมอไป การสำรวจในหมู่วิชาชีพที่อาศัยความงาม เช่น นางแบบและนายแบบ กลับพบว่าพวกเขามีระดับความพึงพอใจในชีวิตต่ำกว่าเนื่องจาก ‘ความหล่อสวย’ กลายเป็นตัวตน และ แรงกดดัน ทางอาชีพมากกว่าสิ่งที่คอยหนุนเสริมให้ได้เปรียบกว่าคนอื่น ๆ