ความขัดแย้งไทย–กัมพูชา...สะท้อนความทุกข์ยากของคนเล็กคนน้อย

เมื่อครู่นี้ ดิฉันได้อ่านข่าวชิ้นหนึ่งที่คุณ โจนาธาน เฮด ผู้สื่อข่าวประจำภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของบีบีซี เป็นผู้รายงาน เนื้อหากล่าวถึงสถานการณ์ชายแดนไทย–กัมพูชา ที่ยังคงตึงเครียด และทำให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ตามแนวพรมแดนต้องพลัดถิ่นอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัย

ดิฉันอ่านแล้วรู้สึกหดหู่ใจ เพราะแม้เรื่องเขตแดนจะเป็นเรื่องของรัฐ เรื่องของการเมืองระดับสูง แต่ผู้ที่เดือดร้อนที่สุดกลับเป็นชาวบ้านธรรมดา ที่อยู่กินทำมาหากินในพื้นที่เหล่านั้นมาหลายสิบปี ถูกตัดขาดจากบ้าน จากที่ดินทำกิน และยังต้องอยู่ในค่ายอพยพที่สภาพความเป็นอยู่ไม่เอื้อต่อสุขอนามัยเลย

ในข่าวยังเล่าถึงกรณีปราสาทพระวิหาร ที่เป็นต้นตอความขัดแย้งเก่าแก่ระหว่างสองประเทศ จนถึงวันนี้ก็ยังไม่สามารถหาข้อยุติได้ และยิ่งมีการใช้ “วาทกรรมชาตินิยม” จากทั้งสองฝ่าย ยิ่งซ้ำเติมให้สถานการณ์ดูร้อนแรงขึ้นทุกที

ดิฉันเห็นว่า ไม่ว่าชาติไหน ภาษาไหน คนธรรมดาต่างก็ต้องการสันติภาพเหมือนกันทั้งนั้น การค้าขาย การทำมาหากิน และการไปมาหาสู่กันของคนในพื้นที่ชายแดนเคยเป็นไปอย่างปกติสุข แต่เมื่อมีการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อง ความสัมพันธ์ก็ถูกทำลายลงอย่างน่าเสียดาย

ดิฉันหวังว่า ผู้มีอำนาจทั้งสองประเทศจะเห็นแก่ความเป็นอยู่ของประชาชนคนเล็กคนน้อย ลดความแข็งกร้าวลงบ้าง เพื่อให้สันติภาพเกิดขึ้นได้จริง มิใช่เพียงแค่คำประกาศ