"ตึกแต" น้ำชา วัฒนธรรมของคนที่นี่ในร้านอาหารในบ้านส่วนมากไม่มีน้ำเปล่ามีแต่น้ำชา ลีลาวดีทำเอง

สิ่งที่แปลกใหม่ของการเดินทางมาในสถานที่ใหม่ 

ช่างแปลกใจในการเข้าทานอาหาร ถามหาน้ำเปล่านั้นมองหน้าไม่มีเราไม่มีมัน

 ในกระติกนั้นมีเพียงน้ำชา น้ำแข็งตาม  ในครั้งแรกเรานั้นกระหายน้ำ 

พอเรานั้นชิมน้ำชาก็กรุ่มอมกลืน เขาบอกว่าเหมือนน้ำเปล่าละลองชิมเหมือน

แต่ว่ากลับไม่ใช่เตือนขมเบาๆ น้ำสมุนไพรบ้านเรา 

     การเดินทางนั้นเริ่มขึ้นเมื่อเรานั้นก้าวเท้าออกจากบ้าน ตอนที่จะออกจากบ้านนั้นเรากลับไปที่บ้านเพื่อที่จะไปลาครอบครัวและญาติทั้งหมดว่าเรานั้นจะเดินทางในอีกไม่กี่วัน ตอนนั้นทำไมถึงไม่ออกจากบ้านในตอนเช้าเลย เพราะว่าการเดินทางนั้นแสนยาวไกล หากว่าเรานั้นออกจากบ้านเช้ามากเท่าไหร่ ยังไม่รู้เลยว่าเวลาไหนเรานั้นจะถึงสนามบิน   ความผูกพันในตอนนั้นคือเรานั้นจะจากบ้านนั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เรานั้นจะได้กลับมาบ้านอีก อาจจะหนึ่งปีหรือว่ากี่วันยังไม่สามารถที่จะล่วงรู้

    การเตรียมตัวกระเป๋าสักใบเรานั้นไม่มี จนต้องอาจารย์คนที่อยู่ด้วยได้เอากระเป๋าให้ น้ำหนักที่ได้คือ สามสิบกิโล เสื้อผ้า ข้าวของทุกอย่างคือท่านนั้นเตรียมให้เรานั้นทั้งหมด เสื้อผ้า รองเท้า ครีม หรืออะไรหลายอย่างมากกว่านั้นยังพาเรานั้นไปซื้อในชุดทำงาน ผ้าเช็ดตัว ปอกหมอน ปอกหมอนข้าง ผ้าห่ม ความรักที่มากกว่าสิ่งใด ในวันเดินทางนั้นก็จะพาเรานั้นไปส่งในตอนเช้า เพื่อที่เรานั้นจะบินในตอนประมาณเที่ยงตรง เพื่อที่จะเข้าไปนอนในกรุงเทพหนึ่งคืนและบินเพื่อไปทำงานในตอนเช้า คือ 08.00 น. การเดินทางที่ช่วงเวลานั้นยาวนานมาก เพราะว่ามันคือแต่ละก้าวที่เหมือนกลั้นลมหายใจ และบอกตัวเองนั้นอึบตลอด

     คืนนั้นทั้งน้ำตา หยุดไหลในตอนที่ไปทานข้าวหรือว่าคุยกับคนที่เดินทางร่วมกับเราเท่านั้น ความห่วงใยของท่านคือการ เปลี่ยนวันเดินทางของผู้เชี่ยวชาญเพื่อที่จะพาเรานั้นไป เพราะว่ามันคือการเดินทางออกนอกประเทศเพียงครั้งของเราที่เดินทางไปคนเดียว ความห่วงใยยิ่งใหญ่เรานั้นรักเสมอและระลึกถึงตลอด

     เคยไหมว่าในเวลาที่เรานั้นทานอาหาร อาหารอร่อยแต่ว่ากลืนไม่ลง เพราะว่าความคิดถึงและความเสียใจ บอกอารมณ์ตัวเองในตอนนั้นไม่ถูกเหมือนกัน ในวันที่เดินทางเรานั้นกลับไม่อยากที่จะไปแล้ว แต่ถึงเวลานี้นั้นไม่สามารถกลับลำได้ เพราะทุกอย่างเริ่มในการเดินทางแล้ว เราไม่อยากจากคนที่เรานั้นต้องเห็นหน้าและคุยกันในทุกวัน ต่อไปนั้นเขาจะเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เรานั้นไม่ได้สนทนา อีกใจเรานั้นคิดว่าเขาจะต้องเจอใครอีกหลายคน เมื่อวันที่เรานั้นจากไป

    อาหารนั้นจะอร่อยแค่ไหนหากว่าใจของคนทานนั้น ไม่สามารถที่จะกลืนคำข้าวลงไปได้ ความอร่อยนั้นก็ไม่ได้ทำงาน ต่อจากนี้เราเหมือนต้องใช้ชีวิตคนเดียว และมากกว่านั้นท่านยังส่งเด็กสองคนไปที่นั่นเพื่อไปเป็นเพื่อนเรา แต่ว่าเขานั้นจะอยู่ด้วยเพียงสามเดือนแล้วก็จะกลับมา หลังจากนั้นเราจะต้องอยู่คนเดียว  แต่ทุกอย่างนั้นจะลงตัวเมื่อเรานั้นได้ไปอยู่ด้วยตัวของเราเอง ขอบอกว่าแม้แต่เรานั้นเห็นคนที่เหมือนรถที่เหมือน น้ำตามันก็ไหล แต่ด้วยว่ามีงานทำเรื่องนี้เลยหายไป

    คนเรานั้นชีวิตต้องเดินทางไปข้างหน้า  สร้างประสบการณ์ที่มากกว่า การอยู่กับที่ เป็นเหมือนว่าเรานั้นไม่ได้ให้ตัวเองได้ลองทำงาน ได้ลองฝึกบ้าง อย่าตามใจตัวเองจนเกินไป อย่ากลัวในสิ่งที่เรานั้นยังไม่ได้ไปถึงมัน  แต่หากว่าทุกอย่างมันผ่านมาแล้วเราไม่สามารถที่จะกลับไปแก้หลายอย่างได้ ก็จงยอมรับมันและอยู่กับมันให้ได้ 

    หลังจากวันนั้นมา ถึงวันนี้เรานั้นลองกลับไปย้อนมองช่วงเวลาที่ผ่านมาคือยิ้มให้กับตัวเองมาก เรามาถึงจุดนี้ได้เพราะว่าใจของเราที่ไม่ยอมแพ้กับเรื่องราว ที่เรานั้นได้ประสบพบเจอกับมัน  ก้าวที่ก้าวออกจากบ้าน และขาคู่เดียวที่กลับมาพร้อมความมั่นใจ ก้าวเข้ามารับไออุ่นแห่งความสุขที่พร้อมจะมอบให้เราเสมอ แม้ว่าเรานั้นจะเป็นอย่างไร