เดินผ่านหอมเนย กินตั้งแต่สองคู่ห้าบาท จนอันละสิบบาท อร่อยนุ่มไส้หวานตัดกัน

นมเนบแป้งน้ำตาลส่งกลิ่นหอม 

ให้คุณค่าเมื่อดมดอมหอมสดใส 

ทำเป็นช่องแป้งนั้นสดอบอวลใจ 

ทานอร่อยสมใจได้ลองกิน 

สิ่งกรอบสิ้นอร่อยหอมกรุ่นใจ

 เดินตลาดเป็นกิจกรรมที่เรานั้นชอบ แม้ว่าจะมีเวลาไม่มาก ฝนจะตกหนัก ขอแต่เพียงให้เรานั้นได้เดินเล่นสักรอบ ไม่ต้องซื้ออะไรก็ได้ อร่อยและหอมหวานเท่านั้นพอ 

    วันนี้ก็เหมือนกันในเวลาไม่นาน ปกติแล้วไม่ได้กลิ่นหอมแต่เรานั้นก็ได้ดม กลิ่นของเนยอร่อย หากว่าเรานั้นเดินไปจบเลยจะไม่ได้ดมกลิ่น พอมานั่งเดินผ่านคือหอมมากจึงเดินไปเพื่อที่จะซื้อ ปรากฏว่า ใช่เลยอร่อยหอมเนย 

หากว่าเป็นในตอนเด็กๆ สมัยที่อันละห้าบาทนั้นจะมีเพียงแป้งและสองใส้เท่านั้นคือไว้มะพร้าวและไส้ของข้าวโพด แต่มาตอนนี้คือมีไส้เยอะมากขึ้น แต่จะลดลงคือข้าวโพดที่ใส่ จะน้อยลงกว่าเดิมเยอะ  สีเหลืองหอม 

   ทุกครั้งที่ทำนั้นเราจะเห็นได้ว่าความอร่อยจะเริ่มจากความชอบของเจ้าของก่อน คนที่ทำนั้นจะชอบกิน ทำกินก่อนจนได้ในส่วนของความคล่องตัว จึงค่อยมาขายให้อร่อย ช่องของแป้งนั้นเราจะเรียกว่าช่องของรังผึ้ง

    หากว่าเรานั้นเคยเห็นรังผึ้งจะมีความเป็นรู แต่สิ่งนี้ก็เรียกรังผึ้งได้ไหม น่าจะเป็นอีกชื่อหนึ่งแต่เราก็จะเห็นและจำในชื่อเจ้าขนมรังผึ้ง จะว่าเหมือนกันกับการทำบัฟเฟอร์สเตท แพนเค้ก แต่มีการใส่ไส้แต่ก็อร่อยเหมือนกันทั้งหมด 

พอเห็นเราเองนั้นจัดมากกว่าหนึ่งอัน ตอนแรกตั้งใจจะซื้อสองสามอัน แต่พอได้กินแล้ว อร่อยเลยเพิ่มเติมสักสองอัน การที่มีไส้ให้เลือกเยอะนั้นทำให้เราเองก็อยากจะชิมอย่างอื่นอีกบ้าง อาหารอาจจะมีค่า แต่ขนมนั้นก็ให้ค่าเหมือนกัน อย่างขนมที่เรานั้นกินตลอดกลายมาเป็นอาหารที่แทนมื้อของตอนเช้าทานกับนมอยู่ท้องได้เช่นกัน 

สีสันความน่ากินนั้นก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง นอกจากความหอมแล้ว 

  พอเห็นขนมทำให้เรานั้นนึกถึงตอนเด็กๆ แม่บอกว่าไม่กินข้าวไม่เป็นไร กินขนมเข้าไปด้วย เพื่อทำให้ท้องเรานั้นไม่เหนื่อย จะได้ไม่หิวเวลาที่ไปโรงเรียน เพราะว่าจะต้องวิ่งให้ทันรถ แน่นอนทำให้เรานั้นชอบกินขนมที่มีแป้งและหอมเนย ได้กลิ่นเดินผ่านมันน่าอร่อย การจินตนาการในการมองเห็นขนมนั้นดี เห็นแล้วเราก็จะมองว่าว้าวน่าอร่อย และชิมหากอร่อยจะมีครั้งต่อไป หากว่าไม่ใช่ก็จะแค่ทางผ่านเท่านั้น 

ลองชิมในบางอย่างไปเรื่อยๆ เพราะเวลาที่คนหิวนั้นจะซื้อข้าวของเยอะโดยที่เรานั้นไม่รู้ตัวจนกลายมาเป็นกองวางอยู่หน้าของเราโดยที่ไม่มีใครกินเพราะว่าเยอะเกินคำว่าหิว พออิ่มอาหารทุกอย่างก็ไม่ต้องการแล้ว เขาถึงบอกว่ากินแต่พออิ่มเท่านั้นสำหรับทุกคน