เรื่องขี้ ๆ ของนายขี้เหนียวกับหนุ่มขี้แข็ง

       วันนี้เป็นวันแรกของผมในรั่วมหาวิทยาลัยในฐานะนิสิตคณะนิเทศศาสตร์ ด้วยความตื่นเต้นของทั้งผมและครอบครัว โต๊ะอาหารตอนเช้าวันนี้จึงเต็มไปด้วยเมนูหลากหลายจนแทบไม่มีที่นั่งทาน แต่เพราะผมมัวแต่แต่งองค์ทรงเครื่องนานไปหน่อย ทำให้ไม่มีเวลาทานข้าวเช้าที่แม่เตรียมไว้ให้เต็มโต๊ะ ได้แต่หยิบนมกล่องในตู้เย็นติกตัวมาด้วย เผื่อนั่งดูดขณะนั่งวินมาที่คณะ

       ระหว่างทางที่มาขณะ ระดับนมในกล่องก็ค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ จนหมดกล่องพอดีเมื่อมาถึง ผมลงจากรถ จ่ายเงินให้พี่วินเสร็จสรรพก่อนที่จะเปิดโทรศัพท์ดูห้องเรียน ผมยืนงงตรงกลางคณะพักนึง ด้วยความที่เป็นวันแรก อีกทั้งห้องเรียนที่ระบุในตารางเรียนยังเป็นตัวอักษรย่อที่ทำให้ผมงงเข้าไปใหญ่ ผมมองซ้ายมองขวาหาเดินผ่านเพื่อที่จะถามทางไปห้องเรียน และผมก็เจอกับคนหนึ่ง

       "นาย นายรู้จักห้องเรียนที่ชื่อว่า KEE01 ไหม" ใบหน้าได้รูป จมูกที่ไม่ค่อยโด่ง ค่อนไปทางแหมบ ตาที่ใหญ่เกินมนุษย์มนาน่าดึงดูด ปากสีแดงก่ำที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สีธรรมชาติ แต่ดูรวม ๆ ผู้ชายคนนี้น่าดึงดูดเหลือกัน เขาจ้องหน้าผมสักพัก เราประสานสายตากัน แต่เพราะจะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้คำตอบเรื่องห้องเรียน ผมจึงจำเป็นต้องละสายตาจากเขา ถึงแม้จะไม่ได้อยากทำแม้แต่น้อย กลับไปถามหาห้องเรียนจากคนอื่นต่อ วันนี้เปิดเทอมวันแรก และผมก็ไม่อยากสาย

       ตอนที่ผมหันหลังจะเดินไปที่อื่น จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือมาจับข้อมือผม ผมยอมรับว่าผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมว่านี่อาจจะเป็นรักแรกพบ

       "นายเรียนห้องเดียวกับเราเลย งั้นเดี๋ยวไปด้วยกันไหมล่ะ" ผมพยักหน้าให้กับคนตรงหน้า ก่อนที่เขาจะจูงมือผมขึ้นไปยังห้องเรียนด้วยกัน ระหว่างทางผมแอบลอบมองเขาเป็นระยะ ๆ ผมตั้ง ๆ และมันเงาเพราะใส่เจลเยอะเกินของเขาดึงดูดสายตาผมได้ดี ผมอยากให้เขาสอนเซ็ตผมจัง เผื่อว่าผมจะได้เซ็ตมาวันพรุ่งนี้บ้าง

       "นั่งข้างเรานะ" เขาพูดกับผม จังหวะนั้นผมก็รู้เลยว่าจริง ๆ แล้ว รักแท้ก็อยู่ไม่ไกล ไม่จำเป็นต้องขวนขวายตามกิจกรรมของมหาวิทยาลัยตามที่รุ่นพี่บอก แต่รักแท้ของผม เขานั่งอยู่ข้าง ๆ นี่เอง

        เขาเป็นคนตั้งใจเรียน ผมเห็นเขานั่งหลังตรงมองจอโปรเจกต์เตอร์ไม่วางสายตา ไม่ขยับตัว จนผมเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาตั้งใจเรียนจริง ๆ หรือหลับใน แต่สักพักเขาก็หันมาหาผม เขาบอกผมว่าเขาจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วถามต่อว่าผมจะไปด้วยหรือเปล่า จริง ๆ ผมเริ่มปวดขี้มาสักพักแล้วจากการดื่มนมตอนเช้า แต่ก็อั้นไว้ก่อนเพราะไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน ตอนนี้แหละถึงเวลาที่ผมจะได้ปลดปล่อยแล้ว

        เขาหยิบซองทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า ผมเห็นว่ามันบางมาก ๆ ในซองน่าจะเหลือแค่แผ่นสองแผ่น ส่วนผมไม่มีทิชชู่เพราะผมรู้ว่ายังไงก็ต้องมีทิชชู่อยู่ในห้องน้ำอยู่แล้ว และยิ่งเป็นการเปิดเทอมวันแรก การที่ทิชชู่จะหมด ผมคำนวณแล้วว่าเป็นไปได้ยาก ผมเดินย่ำเท้าตามเขาเข้าห้องน้ำ อย่างไว เขาเดินเข้าห้องแรก ส่วนผมเข้าห้องที่สองต่อจากเขา

        ต่อกระทู้ต่อไป