ไม่อยากร้องไห้ เพียงเพราะมันดูทุเรศ

อาการร้องไห้เป็นการแสดงความรู้สึกบรรเทาความโศกเศร้า ความกดดันที่เกิดขึ้น ไม่ถือว่าเป็นความอ่อนแอ หากได้บรรเทาความโศกเศร้าไปบ้าง จิตใจเราก็จะเข้มแข็งขึ้น

แต่สังคมกลับปฏิบัติในทางตรงกันข้าม มองว่าการร้องไห้คือการแสดงความอ่อนแอเหมือนเด็ก ซึ่งการร้องไห้เป็นการไม่น่าดูต่อสาธารณชน เสี่ยงต่อการถูกวิพากษ์วิจารณ์ จึงต้องไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำบ้างหรือในที่ลับหูลับตาคนบ้าง แล้วเราก็ข่มใจตัวเองให้เข้มแข็ง ไม่ให้แสดงความอ่อนแอ ไม่ร้องไห้ นานวันเข้า เราก็เริ่มชินชากลายเป็นคนใจร้ายเพิ่มไปอีกคน เพราะเราเจ็บแค้นใจแต่ระบายออกไปไม่ได้ เราอัดอั้นความโกรธแค้นมากมายที่ระบายออกไปใส่คนที่ทำให้เราโกรธไม่ได้ เราจึงไประบายโทสะใส่คนที่ด้อยอำนาจกว่าเราแทน

ความโกรธ ความแค้น ผมเข้าใจดีว่ามันเกิดขึ้นมาก็ใช่ว่าจะให้มันมลายหายไปเอาได้ง่ายๆ ต่อให้ไปฟังเพลง ปล่อยวางอารมณ์ ทำงานอดิเรก หรือทำอะไรที่ผ่อนคลายก็ใช่ว่าความโกรธจะหายไปได้ด้วยการให้อภัย

ส่วนมากแล้วเรามักอภัยคนที่ทำร้ายจิตใจเราได้ อภัยคนที่ทำร้ายพรากคนรักจากเราไปได้ เมื่อเราเข้าใจประสบการณ์อันเลวร้ายที่ผ่านมาของเขา เมื่อเราสะสมความโกรธแค้นที่เคยถูกกระทำมาเรื่อยๆแล้วไปลงกับคนอื่นๆต่อๆกันไปเป็นทอดๆ มันเลยกลายเป็นมรดกความโกรธที่เราทุกคนเป็นกันเยอะมาก จนเรามองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว นี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เราโกรธง่าย ให้อภัยกันได้ยาก ผลกระทบเรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง เราอภัยกันได้ยากมาก เพียงแค่ขับรถเฉี่ยวเกือบชนก็ทำให้มองค้อนด้วยหางตากันแล้ว แม้จะเอ่ยปากขอโทษก็แล้ว อีกฝ่ายยังไม่หายโกรธเลย แทนที่จะพอยอมความกันได้ เพราะรถไม่ได้มีรอยถลอกอะไร พอมีปากเสียงกันด้วยความหยาบคาย เรื่องมันก็เลยบานปลาย

ผมอยากเห็นโลกที่ให้อภัยกันและกันได้ ไม่ใช่โลกที่จ้องทำร้ายเพราะต่างฝ่ายต่างยอมความกันไม่ได้ หากเรื่องที่เกิดมันร้ายแรงจริงๆก็ถือว่าต้องให้คนกลางอย่างบริษัทประกัน ตำรวจ ศาลตัดสิน แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เล็กน้อยจริงๆก็อยากให้อภัยกันได้

เรื่องความแค้นสะสมเป็นเรื่องละเอียดอ่อน มันอาจไม่เกี่ยวว่าจะต้องเกิดจากการข่มใจไม่ร้องไห้ก็ได้ มันอาจมีสาเหตุได้หลายปัจจัย แต่อย่างน้อยก็อยากให้เข้าใจว่าชีวิตคนเรามีเข้มแข็ง มีอ่อนแอสลับกันไป เรายอมร้บสภาพในยามอ่อนแอไม่ได้ เราก็เป็นทุกข์

แต่ถ้าถามผมว่า เป็นผมเจอเรื่องแรงๆเข้าจะกล้าร้องไห้ต่อหน้าสาธารณชนหรือ ? คำตอบคือ ผมย่อมข่มใจไม่ร้องไห้แน่นอน แต่ก็ต้องระวังใจตัวเองด้วยเช่นกัน ว่า ณ ขณะนั้น ผมมองโลกแง่ร้ายคิดทำร้ายใครหรือเปล่า ? จุดนี้แหละ ที่ทำให้ผมอยากเป็นคนที่ร้ายกับคนอื่นเขาบ้าง ถือเป็นการตอบโต้และการป้องกันตัว และถ้ามองโลกในแง่ร้ายเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี