ดำน้ำเกือบตาย แต่รอดเพราะวาฬ เรื่องจริงสุดเหลือเชื่อของสาวจีนกับเบลูกาใจพระ

วันนี้ผมมีเรื่องเล่าสุดโคตรจะเหลือเชื่อให้ฟัง เป็นเรื่องที่อ่านทีแรกผมยังคิดว่า “มันจะเป็นไปได้เหรอวะ” แต่พอไปเจอต้นฉบับข่าวกับภาพประกอบแล้วนี่…บอกเลยว่า นี่มันหนังฮอลลีวูดชัด ๆ

เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ปี 2009 ที่เมืองฮาร์บิน ประเทศจีน ในที่ที่เขาเรียกว่า Polar Land เป็นอควาเรียมโคตรใหญ่ ที่เขาอนุญาตให้คนลงไปว่ายน้ำกับสัตว์น้ำยักษ์ได้ รวมถึงพระเอกของเราในวันนี้ “วาฬเบลูกา”

ทีนี้นะครับ มีสาวคนหนึ่งชื่อ หยาง หยุน อายุ 26 ปี ตอนนั้นเธอมีความฝันอยากเป็นนักดำน้ำมืออาชีพ ก็เลยตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันดำน้ำแบบกลั้นหายใจ (Free Diving) ที่ทางอควาเรียมจัดขึ้น …มันไม่ใช่แค่แข่งใครอึดกว่ากันนะ แต่มันคือการทดสอบร่างกายขั้นสุด เพราะต้องลงไปในน้ำเย็นเจี๊ยบระดับน้ำแข็ง แถมต้องแข่งกันดำน้ำลงไปเก็บของจากก้นสระแล้วว่ายกลับขึ้นมาให้ทัน

ตอนแรกทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี หยางดำลงไปได้ตามแผน เก็บของจากก้นสระเสร็จแล้วกำลังว่ายขึ้นมา แต่พอถึงครึ่งทาง…ดราม่าก็มา

เพราะน้ำในสระเย็นมากแบบสุด ๆ จนกล้ามเนื้อขาของเธอเกิด “ตะคริว” ขึ้นอย่างรุนแรง มันเกร็งจนขยับไม่ได้ แล้วคุณลองคิดภาพนะ ร่างกายเราอยู่ใต้น้ำลึก ออกซิเจนในปอดเหลือน้อย แถมขาใช้ไม่ได้อีก …โอกาสรอดนี่แทบจะศูนย์

หยางเล่าว่า ตอนนั้นเธอรู้สึกว่าร่างกายกำลังจมลงช้า ๆ น้ำเริ่มกดทับทุกส่วน หูอื้อ สายตาพร่า และในหัวก็คิดว่า “นี่มันคงจะเป็นวินาทีสุดท้ายของชีวิตแล้ว”

แต่แล้ว… ฮีโร่ ของเรื่องก็มาถึง

ไม่ใช่มนุษย์ครับ แต่เป็นวาฬเบลูกาตัวใหญ่ใจดีชื่อ “มีลา” (Mila) ที่ว่ายน้ำอยู่ในสระเดียวกัน

ว่ากันว่ามีลารับรู้ได้ถึงความผิดปกติของหยางตั้งแต่ก่อนที่ทีมงานด้านบนจะรู้ตัว มันพุ่งว่ายตรงเข้ามา ใช้ปากคีบที่ขาของหยางอย่างนุ่มนวล แล้วค่อย ๆ พยุงเธอลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

ฟังดูเหมือนฉากในหนังใช่ไหมครับ? แต่หยางเล่าเองว่า เธอรู้สึกได้ถึงแรงบางอย่างจากด้านล่างที่ค่อยดันเธอขึ้นมา และเมื่อเธอถึงผิวน้ำ เธอเห็นว่าคือมีลานั่นเอง

เธอพูดไว้กับสื่อ The Telegraph ว่า

“ถ้าขึ้นอยู่กับฉัน ฉันคงตายไปแล้ว แต่จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกถึงแรงบางอย่างที่ดันฉันขึ้นมา มันเหลือเชื่อจริง ๆ”

เบลูกา…ไม่ใช่แค่วาฬธรรมดา

หลายคนอาจไม่รู้ว่า วาฬเบลูกา (Beluga Whale) เป็นสัตว์ที่โคตรฉลาด และขึ้นชื่อเรื่องสัญชาตญาณทางสังคมสูง มันสามารถใช้เสียงหลากหลายเหมือน “นกคานารีแห่งท้องทะเล” แถมยังเป็นวาฬไม่กี่ชนิดที่มีกล้ามเนื้อบนใบหน้า ทำให้มันสามารถยิ้ม ขมวดคิ้ว หรือแสดงสีหน้าได้หลากหลาย

นั่นทำให้มันเป็นสัตว์ที่ดู “เป็นมิตร” และเข้าใจอารมณ์ของสิ่งมีชีวิตอื่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ

กรณีของมีลา คือการพิสูจน์ว่า สัญชาตญาณเมตตาและการช่วยเหลือกัน ไม่ได้มีแค่ในมนุษย์ แต่มันเกิดขึ้นได้ข้ามสายพันธุ์แบบไม่ต้องใช้คำพูดด้วยซ้ำ

ถ้าลองคิดดูดี ๆ…

ถ้าวันนั้นมีลาไม่ได้อยู่ตรงนั้น หรือไม่ได้สนใจหยาง เรื่องอาจจบแบบเศร้าสุด ๆ และข่าวคงออกมาในอีกมุมหนึ่ง แต่เพราะการช่วยเหลือที่เกิดขึ้นในไม่กี่วินาที ทำให้วันนี้หยางยังมีชีวิตอยู่ และมีเรื่องราวที่สุดแสนจะเหลือเชื่อให้เราได้เล่ากันต่อ

บางครั้งฮีโร่ก็ไม่ได้ใส่ผ้าคลุม หรือมีโล่ติดมือ บางครั้งเขาอาจเป็นสัตว์ใหญ่ผิวขาวที่ยิ้มอยู่ในน้ำเย็น ๆ นี่แหละครับ

ผมว่าเรื่องนี้แม่งโคตรดี เพราะมันทำให้เรารู้ว่า สัญชาตญาณดี ๆ มันมีอยู่ในทุกชีวิต ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ และมันโผล่มาได้โดยไม่ต้องรอให้ใครขอ

และสำหรับผม…มีลานี่แหละ คือ “เพื่อนร่วมโลก” ที่เราควรภาคภูมิใจสุด ๆ