สยองขวัญก่อนนอน(จบในตอน) ตอน เสียงที่ไม่ได้ยิน

เสียงที่ไม่ได้ยิน

"มันไม่ใช่เสียง" — ป้าจันพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ขณะที่จ้องมองเพดานไม้เก่าคร่ำคร่าในบ้านไม้สองชั้นกลางป่าลึก

ผมชื่อ “ภาคิน” เป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ที่มักเดินทางไปหาแรงบันดาลใจจากสถานที่แปลก ๆ ครั้งนี้ผมตั้งใจจะเขียนเรื่องสยองขวัญที่มีความจริงเป็นพื้นฐาน จึงเดินทางไปยังบ้านของป้าจันในอำเภอแม่สรวย จังหวัดเชียงราย บ้านหลังนั้นเคยเป็นที่ลือกันว่า มีคนหายไปโดยไม่มีร่องรอย

บ้านไม้เก่าๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้สูงทึบ มีเพียงทางดินแคบๆ ตัดผ่านเขามาถึง ที่นั่นไม่มีสัญญาณมือถือ ไม่มีไฟฟ้า ใช้เพียงตะเกียงน้ำมันกับไฟฉาย ป้าจันเป็นหญิงชราร่างเล็ก ดวงตาขุ่นมัว แต่ยังพูดจาชัดเจน เธออยู่คนเดียวในบ้านหลังนั้นมาเกือบสามสิบปี

"ตอนกลางคืน ถ้าหนูได้ยินอะไร อย่าออกจากห้อง อย่ามองผ่านหน้าต่าง อย่าแม้แต่จะตอบกลับ" เธอกำชับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

คืนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากเสียงแมลงป่าและลมพัดแรงจนหลังคาไม้ลั่นกร๊อบ แต่คืนที่สอง...ผมเริ่มได้ยินเสียงประหลาด

มันเป็นเสียงเหมือนคนเดินลากเท้าไปมาบนพื้นไม้เก่า กรึด...กรึด...กรึด... และเสียงกระซิบเบา ๆ เหมือนลอยมากับลม "ภาคิน...เปิดประตูให้หน่อย...หนาวจัง..."

ผมสะดุ้งสุดตัว ใจเต้นแรงมากจนนึกว่าตัวเองฝันไป แต่พอแน่ใจว่าไม่ได้ฝัน ผมรีบปิดหูแล้วคลุมโปงแน่น คืนนั้นผมไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมเล่าเรื่องที่ได้ยินให้ป้าจันฟัง เธอเงียบอยู่นาน ก่อนพูดว่า

"เสียงที่หนูได้ยิน ไม่ใช่เสียงจากคน มันไม่ใช่ผี...แต่มันคือสิ่งที่เลียนเสียงคน มันล่าเหยื่อด้วยเสียงที่เหยื่อคุ้นเคย"

ผมถามว่าเคยมีใครรอดไหม

เธอพยักหน้าช้า ๆ "มีคนเดียว...แต่เขาไม่ได้กลับมาเป็นคนเหมือนเดิม"

คืนนั้นผมตัดสินใจเปิดเครื่องบันทึกเสียงที่เอาติดตัวมาด้วย ผมวางไว้ใกล้หน้าต่าง แล้วเข้านอนทั้งที่ใจเต้นระรัว

ประมาณตีสอง ผมสะดุ้งตื่นจากเสียงกระซิบชัดเจนจากด้านนอก "ภาคิน...เปิดหน่อย...แม่เองจ้ะลูก...แม่มาหาแล้ว..."

เสียงนั้น...ใช่เสียงแม่ผมจริงๆ ทั้งจังหวะและน้ำเสียง ผมถึงกับน้ำตาซึม มันเรียกร้องและเว้าวอน ราวกับแม่ผมยืนอยู่ตรงระเบียงในความมืด

แต่ผมไม่เปิด ผมจำคำป้าจันได้ขึ้นใจ

รุ่งเช้า ผมเปิดเครื่องบันทึกเสียงแล้วฟังย้อนหลัง

เสียงนั้นดังขึ้นชัดเจนจากความเงียบ — "ภาคิน...เปิดหน่อย...แม่เองจ้ะลูก...แม่มาหาแล้ว..."

จากนั้นคือเสียงกุกกัก เหมือนมีบางอย่างขูดเล็บยาว ๆ ไปตามผนัง

แล้วก็มีเสียงที่ทำให้ผมขนลุกสุดชีวิต...เสียงผมเอง...พูดเบา ๆ ว่า "แม่ครับ...ผมคิดถึงแม่จัง..."

ผม...ไม่เคยพูดออกมาเมื่อคืน...

ผมหนีออกจากบ้านหลังนั้นในเช้าตรู่ทันที ไม่แม้แต่จะล่ำลาป้าจัน พอไปถึงตัวเมือง เช็กมือถือที่เพิ่งมีสัญญาณ ผมโทรหาแม่ทันที

เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงง่วงงุน

“ภาคินเหรอลูก...เมื่อคืนฝันแปลกมากเลย แม่ฝันว่าตัวเองไปหาลูกที่ไหนสักแห่ง...แล้วถูกบางอย่างดึงตัวไว้ในความมืด”

เสียงแม่สั่นเล็กน้อย

“ลูก...เมื่อคืนไม่ได้เรียกแม่ใช่มั้ย...?”