ฝนตกหนักยาวนานกว่าสองชั่วโมง วันที่น้ำท่วมเมืองพนมเปญ (ผู้ประสบภัย)

บางครั้งธรรมชาติก็รุนแรงจนเกินไป  หลากหลายเรื่องราวให้ได้ค้นหา  

มองไปรอบเดินข้ามถนนยังต้องระวังตา  จับมือกันก้ามข้ามผ่านทางห่างไกล

ช่วงเวลาที่ฝนลงเราคงเห็น  ไม่มีแม้เรือเล่นให้แล่นหา

เดินเท้าทั้งสองยังไม่ได้ใส่รางบาทา  หิ้วกระเป๋ามีค่าขึ้นบนชั้นสอง

   ประสบการณ์ครั้งแรกในการลุยน้ำท่วมในกรุงพนมเปญ บริเวณนั้นซอมน็องด็อปปี  ถนนแห่งนี้นั้นถือว่าเป็นถนนที่ต่ำที่สุดเพราะว่าน้ำจะไหลลงมารวมกันบริเวณนี้  ปกติแล้วน้ำท่วมไม่เยอะอาจจะต้องใช้เวลาในการระบายน้ำที่มากกว่าครึ่งชั่วโมง  ในครั้งนี้เราเดินออกมาเพื่อที่จะมาทานอาหาร เพราะว่าเป็นในช่วงที่กำลังหิวแล้วเลิกสอน คนจะเยอะหน่อยเรานั้นเดินมาเพื่อที่จะซื้อขนมปังกักตุนไว้เพราะว่าใกล้ช่วงของการหยุดยาว

   พอเดินออกมา  มองขึ้นไปบนท้องฟ้านั้นก้อนเมฆได้เคลื่อนมา จนทำให้น่ากลัวคิดว่าจะต้องตกแน่นอน ในพนมเปญนั้นส่วนมากฝนจะตกตรงเวลาเสมอ ถึงเวลาไม่ต้องถามหา ตกแรงตกค่อยแล้วแต่ช่วง เราสองคนนั้นมาด้วยกัน เพราะว่าพี่เขานั้นอยู่ก่อนสามารถที่จะพูดภาษาได้ทั้งหมดและเข้าใจ เราเองยังไม่รู้เลยให้พี่นั้นมาเดินเล่น ไม่นานหลังจากนั้นเกิดฝนตกอย่างไม่ลืมหูลืมตาและไม่พักหรือพรำเบาๆ ตกอย่างแรงตลอดทั้งคืนเลย 

     ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีน้ำเริ่มไหลแรงและขยับระดับเรื่อยๆ  จนตอนนี้ถึงหัวเข่าแล้ว เรามองในร้านขนมปังมองหน้ากันไม่ใช่แล้ว คิดว่าไม่นานน่าจะไม่เหลือเพราะว่าฝนนั้นไม่เบาลงเลย ตอนนี้นั้นประมาณชั่วโมงยี่สิบสองนาทีแล้ว ไม่นานเราต้องเดินออกมาแล้วไปขอถุงดำเพื่อที่จะห่องของในกระเป๋าเพราะว่ากระเป๋านั้นเปียกฝนแล้ว นำมาห่อจากนั้นเราก็สามารถที่จะเดินได้อย่างสบายเลย ไม่ต้องกลัวกระเป๋าเปียกแต่ตัวของเรานั้นสู้ฝน

     ไม่ได้แล้วเรานั้นไม่สามารถที่จะเดินกลับบ้านได้อย่างแน่นอน ตอนนี้น้ำขึ้นสูงมากแล้ว เลยตัดสินใจกันเดินเข้ามาในร้านของพิซซ่า เพราะว่าในร้านนี้มีชั้นสองด้วยกัน เรารีบขึ้นไปในชั้นสองโดยคิดว่าอย่างไรแล้วน้ำมันไม่เข้ามาอย่างแน่อน ไม่นานด้านล่างในชั้นที่หนึ่งน้ำนั้นเข้ามา ฝนเองยังไม่หยุดตกลงมาเลย คงไม่ยากหากว่าเรานั้นจะลุยน้ำกลับ เพราะว่าสองชั่วโมงแล้วไม่มีทีท่าว่าจะตก 

   ตามจริงแล้วเรานั้นเดินทางข้ามถนนจากตรงนี้ได้ เราเองสามารถที่จะยกลับบ้านได้เพราะว่าน้ำนั้นท่วมไม่ค่อยสูงไม่ว่าเรานั้นจะเดินไปตรงไหนน้ำเท่าเดิม  จึงหาวืธีในการเดินผ่านน้ำ รองเท้าผูกไว้ที่แขน และเดินเท้าเปล่า 

    จริงๆ เราสองคนน่าจะเหลือเท่านี้ทั้งร้าน ทุกคนนั้นรีบกลับ ไม่ทานที่นี่ห่อกลับ เราไม่รีบทานที่นี่มองเลยในด้านล่าง ที่รถนั้นยังวิ่งไปมาโดยเร็วมันทำให้รถเล็กหลายคันนั้นไม่มีความสุขเปียกน้ำจนหมด ไม่เหลืออะไรเลย ตอนนี้น่าจะเริ่มลดลงแล้วฝน จัดการในการจ่ายค่าเสียหายในการกินแล้วเรานั้นก็เดินข้ามไป  ตอนนั้นน้ำมันไม่ได้สูงมากนัก แต่ว่าตัวเรานั้นน้ำเกือบที่จะถึงเอวโดยเขานั้นอ้างว่าที่มันสูงนั้นมาจากรถคันนั้นคันนี้คันใหญ่วิ่ง เราห้ามไม่ได้ ใช้กำลังทั้งหมดวิ่งข้ามไปเลย แล้วค่อยกลับไปทำความสะอาดทีหลังเท่านั้นเอง

   ชุดในการลุยน้ำของเรานั้นพร้อมมาก  พนักงานบอกว่าไม่รีบไม่เป็นไรนะเรารอกลับพร้อมกัน ร้านพิซซ่าที่ถนนกัมปูเจียกรอมนั้นจะปิดค่อนข้างดึกหน่อยเพราะว่่พนักงานนั้นต้องรอหน่อยนักศึกษานั้นเลิกเรียนค่อนข้างที่จะดึกหน่อย เมื่อเลิกเรียนออกมานั้นทำให้หิวต้องการที่จะทานอาหาร บางร้านนั้นปิดสามทุ่มแต่ก็ยังสามารถที่จะเดินไปขอให้เขานั้นทำให้ 

    แต่ก่อนนั้นวันหยุดที่เรานั้นจะหาความสุขให้กับตัวเองนั้นต้องรอวันหยุดสำคัญ ๆ เพราะว่าไม่มีเสาร์อาทิตย์ 

    ในการใช้ชีวิตในต่างประเทศนั้นเราจะไม่มีทางที่จะคิดลบอย่างแน่นอนเพราะไม่ว่าเรานั้นจะทำไม่ดีเอาไว้ สิ่งที่ไม่ดีนั้นย้อนกลับมาหาเราเสมอ อาจจะบอกว่าไม่เห็นมีเลย ไม่ได้หรอก ต้องระลึกไว้เลยว่ากรรมนั้นจะมีการตอบสนองเราอย่างแน่นอนไม่มีบอกว่าไม่หรอกเขาทำแบบนั้น สมองของเครื่องจักรเขาใช้ความจริงไม่สามารถที่จะบิดเบือนได้