เธอ ฉัน เขา...และความรักที่เราไม่มีทางแบ่งกันได้

ฉันชื่อ "ภัทร" คนธรรมดาที่มีหัวใจเพียงหนึ่งเดียว

เธอชื่อ "มิลิน" รอยยิ้มของเธอเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ในชีวิตอันแสนเงียบงันของฉัน

เขาชื่อ "ธาม" เพื่อนสนิทของฉันที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และ...เขาก็รักเธอเหมือนกัน

 

เรื่องของเราสามคนเริ่มต้นง่าย ๆ เหมือนหนังรักใส ๆ

แต่มันไม่ได้จบแบบนั้น...

 

---

 

1. จุดเริ่มต้นของหัวใจ

 

ฉันตกหลุมรักมิลินในวันแรกที่เธอย้ายมาเรียนห้องเดียวกัน

เธอยิ้มให้ทั้งห้อง แต่ฉันรู้สึกว่าเธอยิ้มให้ฉันแค่คนเดียว

ทุกเช้าเธอมักนั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นจากหน้าต่างห้องเรียน พร้อมกับจดอะไรลงในสมุดเล่มเก่าๆ

ฉันอยากเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ อยากรู้ว่าเธอเขียนอะไร

แต่ฉันไม่กล้า...

 

ธามเป็นคนแรกที่กล้าเข้าไปคุยกับเธอ

เขาเอาการ์ตูนไปให้เธออ่าน เขาชวนเธอไปกินข้าว เขาทำทุกอย่างที่ฉันไม่กล้าทำ

แล้ววันหนึ่ง...เธอเริ่มหัวเราะกับเขา

 

---

 

2. วันที่เธอเลือกไม่ได้

 

มิลินบอกกับฉันว่า

 

> "ภัทร...ฉันรู้ว่าคุณชอบฉัน และฉันก็รู้ว่าธามเองก็เหมือนกัน

แต่ฉัน...ไม่อยากเสียใครไปเลย"

 

ฉันยิ้ม—ยิ้มทั้งที่หัวใจเหมือนโดนบีบจนแน่น

เพราะในตอนนั้นฉันรู้แล้วว่า...เธอไม่ได้รักแค่คนใดคนหนึ่ง

เธอรัก "เรา"

แต่โลกนี้ไม่เปิดทางให้ "รักสามคนเท่ากัน"

ใครบางคนต้องถอย

ใครบางคนต้องเจ็บ

และอีกคน...อาจต้องยอม

 

---

 

3. ความลับในสมุดเล่มเก่า

 

วันหนึ่งฉันเห็นมิลินลืมสมุดเล่มเดิมไว้ที่โต๊ะ

ฉันลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนเปิดอ่าน

ในนั้นมีแค่ข้อความเดียวที่เขียนซ้ำ ๆ

 

> "ฉันจะต้องเลือกใครสักคน...แต่ฉันไม่อยากเสียทั้งคู่"

 

และใต้บรรทัดสุดท้ายมีรอยน้ำตา

 

---

 

4. จุดจบที่ไม่มีใครชนะ

 

เย็นวันนั้นเราเจอกันที่ดาดฟ้าโรงเรียน

มิลินยืนกลางระหว่างฉันกับธาม

 

> “ฉันเลือกไม่ได้จริง ๆ” เธอพูดเสียงสั่น

“เพราะใจฉันมันแบ่งออกเป็นสองส่วนเท่ากัน...”

 

ธามเดินเข้ามาก่อน ยื่นดอกไม้ให้เธอ

“งั้นก็ไม่ต้องเลือก...ฉันจะถอยให้เธอสบายใจ”

 

ฉันยืนมองคนที่เป็นเหมือนน้องชายเดินจากไป

แล้วจึงพูด...

 

> “แต่ฉัน...จะไม่ยอมเสียเธอ”

 

มิลินร้องไห้ กอดฉันไว้แน่น—แต่ฉันรู้ดีว่านั่นไม่ใช่กอดของคนที่รักแค่ฉัน

 

---

 

5. ตอนจบ

 

ผ่านมา 5 ปี

ฉันกับธามยังเป็นเพื่อนกัน แม้จะไม่เหมือนเดิม

มิลิน...ย้ายไปต่างประเทศหลังจากจบม.6 และไม่ได้กลับมาอีกเลย

เธอทิ้งไว้แค่จดหมายฉบับหนึ่ง เขียนถึง “เราทั้งสองคน”

 

> “ความรักของฉันสวยงามที่สุดในตอนที่มีคุณทั้งคู่

แต่ฉันไม่ควรเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง

ขอโทษ...ที่ฉันไม่กล้ารักแ

 

ค่คนเดียว”

 

ฉันพับจดหมายเก็บไว้ในสมุดเล่มเก่าของเธอ

และไม่เคยเปิดมันอีกเลย

 

---

 

จบบริบูรณ์