เมื่อโควิดระบาดประเทศไทยปิดประเทศ กลับบ้านไม่ได้ เดินทางมาต่อวีซ่าที่เวียดนาม

      ความเงียบเข้าครอบงำในทุกประเทศ แม้ประเทศตนเองก็ยังคงกลับไม่ได้  หนึ่งเดือนที่พยายามจะกลับไทย แต่ต้องรอหนังสืออนุญาติบอกได้กลับได้เลย หากว่าหนังสือนั้นออก จะต้องออกภายในสองวันทันไหม เดินทางจองตั๋วเร็วไว ขึ้นรถได้เขาประเทศไปกักตัว 14 วัน 

   ช่วงเวลาที่ไม่สามารถที่จะกลับประเทศได้ตอนนั้นถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีที่หาได้ยากมาก ช่วงนั้นเป็นช่วงที่กลับไปสอนในประเทศอีกครั้งแต่เป็นครั้งที่ยากมากเพราะว่ามีการระบาดของโรคโควิดนั้นระบาดเป็นครั้งที่สองและระบาดหนักมาก ในประเทศบ้านเรานั้นเป็นโควิดมากกว่าห้าพันคนในแต่ละวัน และมีการเสียชีวิตนั้นนับได้น่าจะเสียชีวิตหนึ่งพันกว่าคน จนไม่มีเงินแม้จะทำศพ ให้โรงพยาบาลนั้นจัดการให้เลย  

     สถานการณ์ที่ทำให้จะต้องกลับประเทศนั้นเพราะว่าวีซ่านั้นได้หมดไปแล้ว พยายามแล้วกับการที่จะทำวีซ่าใหม่ ไม่ว่าจะไปสถานทูตของกัมพูชา คนที่มีประสบการณ์ในการทำวีซ่าได้ แต่ก็ไม่มีใครที่สามารถที่จะทำวีซ่าให้เรานั้นได้ เพราะว่าในนั้นเขียนไว้ว่า  หากว่าวีซ่านั้นหมดจะต้องออกนอกประเทศเท่านั้น แต่แล้วคนที่ทำวีซ่าแนะนำว่าหากว่าไม่สามารถที่จะกลับไทยได้ก็ลองไปตีตั๋วออกที่เวียดนามแล้วก็กลับเข้ามาใหม่ เขาทำให้ได้

    ตกลงเลือกที่จะเดินทางมาที่เวียดนามชายแดนที่จะข้ามไปประเทศเวียดนาม ใช้เวลาในการเดินทางเกือบจะสามชั่วโมงเพราะด้วยเส้นทางที่เรานั้นไม่เคยมาและ มาตามจีพีเอสโทรศัพท์บอก  นอกจากนั้นก็มาถึงช้ามาถึงต้องเดินข้ามไปอีกฝั่ง แต่เมื่อมาถึง เขาก็บอกกับเราว่า ไม่ได้มาตีตั๋วกลับที่นี่ไม่น่าได้ เพราะหลังจากที่เขาดูวีซ่าแล้ว จะต้องกลับเข้าไปที่เดียวคือกลับเข้าประเทศไทย ไม่สามารถทำอะไรกับวีซ่านี้ได้  

    สุดท้ายคือเรานั้นขับรถมาเที่ยวเล่นเท่านั้นเอง ไม่มีทางแล้ว หาทางมามากกว่าสามสี่ทาง ไปที่กงสุนของกัมพูชาแล้ว ไปที่สนามบิน ให้คนที่ต่อวีซ่าในกัมพูชาหลายเจ้าต้องยอมทำอะไรไม่ได้ เพราะจะถือเป็นการผิด

   ตอนนี้คือเรานั้นนั่งรถมาถึงแล้วเลยเดินเข้าไปทักทายเวียดนามหน่อย ชายแดนเวียดนามและกัมพูชาก็เหมือนกับไทยเลย แผ่นดินต่อกัน เพียงเดินข้ามเก้าเดียวก็ถึงแล้ว ประหนึ่งว่าขาหนึ่งอยู่กัมพูชาอีกขาหนึ่งอยู่เวียดนาม ที่นี่ถือเป็นด่านที่สามารถข้ามได้สบาย ไปกลับ ไปตอนเช้ากลับมาตอนเย็นยังได้เลย 

   หากว่าเรานั้นมองไปเบื้องหน้าคือเวียดนาม เรานั้นขับรถข้ามไปไม่นาน ก็ขับรถกลับเพราะว่ากลัวว่าจะกลับถึงพนมเปญค่ำ ระยะทางในการมาที่นี่คือ 98 กิโล แต่ว่าใช้เวลานานกว่าในการขับที่ไทย เพราะที่นี่นั้นจะไม่ขับรถเร็ว หากว่าขับเร็วอาจจะโดนตำรวจนั้นจับได้ จึงใช้เวลาค่อนข้างเยอะมาก 

   เราเองมายืนตรงนี้ คนฝั่งนั้นเรียกเรากลับว่า ช่วงนี้คนเวียดนามนั้นข้ามประเทศได้สบายไม่มีหนังสือผ่านแดนข้ามไปได้เลย เพราะช่วงของการระบาดโควิด ใส่หน้ากากให้เราเห็นว่าใช่คนเวียดนามเข้าไปได้เลย

    เราเองจึงมองหน้าคนขับรถว่า เขาคิดว่าเรานั้นเป็นคนเวียดนาม ทั้งที่เรานั้นมาติดต่อเรื่องวีซ่า แสดงว่าเขาไม่ได้อ่านชัดเจนไหม หากอ่านชัดเจนน่าจะได้ แต่จริงๆ แล้วไม่เพราะในวีซ่านั้นได้พูดชัดว่าหากว่าหมดสัญญาแล้ว จะต้องออกจากประเทศกัมพูชากลับประเทศไทยเท่านั้น เราจะทิ้งวีซ่าเดิมแล้วทำใหม่ก็ไม่ได้ ต้องออกไปไทยแล้วกลับเข้ามาใหม่ค่อยจะทำได้ 

   ตอนที่เรานั้นยืนในชายแดนทั้งสองประเทศ บรรยากาศตรงนี้ลมโกรกมาก อากาศในประเทศเวียดนามน่าจะอากาศเย็นเพราะว่าเรามองไปนั้นมีแต่ภูเขาสวยงามทั้งนั้น บรรยากาศน่าไปเที่ยว 

    เราอยู่ตรงนั้นประมาณชั่วโมงหนึ่งคุยเขาเข้าใจแล้วเราก็กลับพนมเปญเพื่อที่จะไปติดต่อสถานทูตไทยเพื่อขอหนังสือกลับไทย ใช้ระยะเวลาในการส่งและอนุมัติประมาณหนึ่งเดือน พออนุมัติออกมาปรากฎว่าออกด่านผิด ด่านนั้นออกได้แต่ว่าเมื่อเรานั้นออกไปแล้ว จะไม่มีรถไปต่อเราจะต้องไปกักตัวที่สระแก้วหรือไปกักตัวที่กรุงเทพฯ ลำบาก จึงเปลี่ยนสถานที่ออกทางด่านปอยเปต 

    และแล้วรออีกสามวันเราก็ได้อนุมัติในการกลับประเทศ รอหนังสือปริ้นออกมาเดินทางในคืนนั้นเลย  ในรถนั้นคนส่วนมากแม้แต่คนขับรถยังมองเราแล้วบอกว่าจะข้ามไปได้อย่างไร เดี๋ยวมันก็ได้กลับมา เราได้ฟังคิดในใจ ทำไมจะเข้าไม่ได้เรานั้นมีหนังสือแล้วสามารถไปหาใบรับรองความปลอดภัยหรือใบรับรองแพทย์จากชายแดน   สุดท้ายแล้วเราก็สามารถที่จะข้ามมาได้แต่ต้องเดินประมาณ 1 กิโลผ่านทั้งสองชายแดน แถมได้เดินกลับไปกลับมาด้วย เดินไปเอาใบรับรองแพทย์ แล้วกลับมาประทับตาอีก ที่สุดของที่สุดคือการข้ามประเทศ ระหว่างชายแดนสองประเทศในเวลาเดียวและคนเดียวด้วยไม่มีใครเลย มีเราคนเดียว เหมือนประเทศร้างมาก คงไม่มีใครที่มีประสบการณ์แบบนี้ เหมือนว่าวันนั้นจะมีคนมาด้วยแต่มีเราเพียงคนเดียว ทหารนั้นต้อนรับการกลับมาของเราอย่างดี กระเป๋าที่นำมานั้นถูกราดพ่นด้วยแอลกอฮอล์ ล้างแล้วล้างอีก จนเราจะเปื่อยคิดในใจตอนที่รายงานนั้นไทยน่าจะระบาดหนักกว่าที่ที่เราจากมา แทบไม่มีคนเป็นเยอะ มีข่าวเพียงสี่คน เขาก็แตกตื่นกันทั้งประเทศ