กระเป๋าสะพาย โหนรถเมล์ และน้ำใจคนไทย : ความทรงจำวัยมัธยมในกรุงเทพฯยุค 2520-2536

ในยุคกรุงเทพฯช่วงปี พ.ศ. 2520 ถึง 2536 เมืองหลวงของไทยยังคงมีกลิ่นอายของความเรียบง่ายและความอบอุ่นในสังคมผู้คน การเดินทางโดยรถเมล์คือวิถีชีวิตหลักของนักเรียนและคนทำงานทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นรถเมล์แดงไม่มีแอร์ หรือรถร่วมบริการที่เริ่มมีความสะดวกขึ้นในบางสาย แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันไม่ว่าจะขึ้นคันไหนคือ "บรรยากาศแห่งน้ำใจ" ที่ไม่เคยเลือนหาย

ผมยังจำได้ดีถึงสมัยมัธยม ที่ผมมักจะใช้กระเป๋าสะพายข้าง ไม่ใช่เพราะตามแฟชั่น แต่เพราะ "เวลายืนโหนจะได้สะดวก" เพราะส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้นั่ง จะได้ยืนโหนอยู่ข้างในรถเมล์ บางครั้งถึงจะได้มายืนแถวหน้าประตู โหนพัดลมโหนเหล็กเย็นๆ ก็ถือว่าโชคดีไป

บางวันพี่กระเป๋ารถเมล์เห็นผมยืนโหนอยู่แถวประตู เขาก็จะบอกให้ผมเข้าไปข้างใน บางทีก็พูดเสียงแข็งนิดหน่อย แต่ผมเข้าใจเขาดี เขาไม่ได้ใจร้าย เขาเป็นห่วง เขาคงกลัวว่าเด็กอย่างผมจะพลัดตกจากรถหรือได้รับอันตราย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา เขาก็อาจจะถูกตำหนิหรือโดนลงโทษ มันคือความห่วงใยที่แฝงอยู่ในคำพูดเหล่านั้น

ที่ผมประทับใจที่สุดคือ “น้ำใจของคนไทย” บางครั้งผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ เห็นผมยืนไกลๆ ก็เรียกให้มานั่งแทน แล้วเขาลุกไปยืนโหนแทนผมเฉยเลย ทั้งที่ไม่รู้จักกัน บางวันพี่กระเป๋ารถเมล์ก็ยิ้มให้ บอกว่า “ไม่ต้องเก็บตังค์หรอกน้อง” ทำเอาผมยิ้มทั้งวัน น้ำใจเล็กๆ เหล่านี้ มันฝังอยู่ในใจผมจนถึงทุกวันนี้

กรุงเทพฯยุคนั้นอาจจะยังไม่มีรถไฟฟ้า ไม่มีสมาร์ทโฟน ไม่มีห้างหรูเหมือนตอนนี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มีอยู่มากคือ “หัวใจของผู้คน” ความอบอุ่นของสังคมที่พร้อมจะช่วยเหลือกันแม้จะเป็นเพียงการเดินทางแค่ไม่กี่กิโล

เมื่อมองย้อนกลับไป ภาพของรถเมล์เก่า เสียงตะโกนของพี่กระเป๋า กลิ่นลมกรุงเทพฯตอนเช้า และน้ำใจของผู้คน ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ เป็นภาพแห่งอดีตที่งดงาม และเป็นบทเรียนชีวิตที่ไม่มีวันลืม