แม้เทคโนโลยีจะเปลี่ยนแค่ไหนไม่มีอะไรคงอยู่บันทึกไดอารี่

    ไดอารี่คือเรื่องราวของการเดินทาง  เริ่มจากการก้าวผ่านคำว่าขลาด  ข้ามความคิดที่ในหลอกลวง   แม้ใจเรานั้นห่วงหา ราคาใจ 

ไม่ต้องคิดว่าวันข้างหน้าจะเจออะไร  ขอเพียงคิดอยู่ตรงนี้ให้ได้ความสุขสันต์  มีชีวิตอยู่ได้ด้วยแรงฝ่าฟัน สู่ทางฝันบนเส้นทางแห่งดาวฝัน

   ตอนนี้คงไม่มีอะไรจะสำคัญเท่าตัวเราแล้ว วันก่อนนั้นเราได้โอกาสที่ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดไกลห้าชั่วโมง แน่นอนว่ายากเพราะไม่มีใครในรถนั้นรู้จักทางนอกจากสิริ ไปด้วยกันเลยกับสิริ  รถออกแต่เช้าเราประมาณ  7 นาฬิกาเดินทางสบายไม่รีบแต่ต้องถึงในตอนเย็น ตอนนั้นคือสบายหน่อยแต่ร้อนบ้างหนาวบ้างสลับกัน 

    เราเดินทางถึงกันประมาณหนึ่งทุ่มไม่อยากจะอธิบายว่าในระหว่างทางนั้น  พวกเราเจออะไร แต่เป็นอะไรที่อเมซิ่งมาก ยากนักที่ใครนั้นจะเจอแบบเรา 

    แต่ตอนนี้เรามาถึงแล้วพร้อมมากที่จะรับความรู้เพราะว่าตอนนี้ห้องนั้นหนาวมาก อารมณ์หูอี้อมากเมื่อมาอยู่ตรงนี้ เราอยู่บนเขาสูง และด้านบนสุดด้วย จึงทำให้หูอื้อ แต่ก็สักพักเราก็อยู่กันได้สบาย 

   ตรงที่เรานั้นนั่งรถผ่าน รถบัสของสถานที่พาเรานั้นขึ้นไปด้านบน สองคันด้วยกัน เพื่อที่เรานั้นจะได้ขึ้นไปชมบรรยากาศในด้านบน การผลิตกระแสไฟฟ้าเกิดจากอะไร เหล่านี้ทันสมัยมาก หากด้านบนนั้นมีการดันแรงขึ้นสูงไฟก็จะยิ่งส่งไปให้ใช้สบาย

    สวยมากสองข้างทางแต่คือสูงจนหวั่นเชื่อนในประเทศของเรานั้นมาแต่เขื่อนทีใหญ่ โดยเฉพาะในมวลของน้ำหากว่าเกิดเหตุไม่ดี ทุกอย่างจะกลายเป็นธรรมชาติทำลายมนุษย์ 

    เราลองมองไปที่น้ำ น้ำมีจำนวนมาก ปิดกลั้นไว้หากว่าชาวบ้านต้องการในส่วนของน่ำเพื่อทำการเกษรตรจะมีการร้องหาในเมื่อมีการบันทึกไว้เรียบร้อย

      ตอนเช้าของทุกวันนั้นเราจะมารวมตัวกันที่นี่ แต่จะต้องมีในส่วนของ เสื้อแขนยาวเพราะว่าแอร์เย็นฉ่ำมาก และนอกเหนือคือความหอม เราจะต้องใช้เวลาในการอบรมทั้งหมดคือสามวัน 

   อากาศหนาวเหมือนเรานิ ไม่ได้หนาวเพราะว่าอะไร หนาวเพราะว่าแอร์ แอรูยิ่งเย็นพัดลมมาอย่างหวานฉ่ำ 

        เราสามารถที่จะเลือกได้เลยว่าใครนั้นจะออกมาเป็นคนแรก  ตอนที่มาตั้งแรกสิ่งที่เรานั้นนำมาฝากคือห้องน้ำ  แอร์เย็นแล้วหากว่าเรานั้นกินอะไรอิ่ม  เหมือนรู้สึกว่ามีคนนำถือไป แล้วไมนำมาคืนอย่างน้อยเรา คนเรานั้นมีหลากหลายความคิด ก่อนที่จะมาที่นี่ทุกคนนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย โยนไว้ก่อน เรามาเรียนรู้ใหม่ที่หลากหลายและมีความจำ         

      ความสุขของการเรียนรู้ จะเพิ่มมากขึ้นกับเพื่อนเพราะความตั้งใจนั้นไม่สามารถที่จะให้ใครนั้นพาทำได้  

    การไปครั้งนี้ทำให้เรานั้นได้ในหลายอย่างได้เพื่อนร่วมงาน ได้ไอเดียในการประหยัดไฟ ได้เครื่องเล่น หากว่าคนเราไม่ช่วยกัน วันไหนที่สรรพยากรที่จำเป็นหมดไปอธรรมชาติอาจจะไม่มีการสร้างขึ้นมาอีก สิ้นสุดก้นเลย