รักกันในต่างแดน แต่ก่อนไม่เคยเจอกัน (เจอกันในพนมเปญ)

ความรักที่ออกแบบไม่ได้  กาลเวลาผ่านไปเรารักกันมากขึ้น

ต่างคนต่างมาต่างเมือง ช่วยเหลือเกื้อกูลเพื่อวันข้างหน้าต่อไป

    ความบังเอิญที่ไม่ได้มาง่ายๆ หลังจากที่เรานั้นต้องอยู่คนเดียวเพราะว่าพี่จะต้องกลับไป คงจะเป็นคนไทยเพียงคนเดียวแล้วตอนนี้ แต่ว่าไม่นานเราจะมีเพื่อนคือนักศึกษาเอกวิชาภาษาเขมรจะมาเรียนที่พนมเปญจำนวนยี่สิบคน แน่นอนว่าเราเองไม่ค่อยรู้จักแต่เมื่อมาที่นี่ต้องรู้จัก หาสถานที่ในการจองบ้านพักให้พร้อมตอนนั้นคุยไม่ค่อยเข้าใจแต่ว่าต้องจองบ้านทำสัญญา เข้าใจขั้นตอนในการจองบ้าน ว่าต้องไปที่ไหนบ้าง 

    ตอนแรกนั้นเมื่อเรานั้นตกลงกับเจ้าของบ้านจะต้องไปทำสัญญา กับผู้ใหญ่บ้าน จากนั้นไปหาตำรวจสารวัตรหมู่บ้าน ตกลงกันเพราะว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นจะไม่ยากสำหรับเรา บ้านที่เด็กๆ อยู่นั้นคือบ้านสามชั้น นอนได้มากกว่ายี่สิบคนห้องละสองสามคนได้  อยู่รวมกันทั้งหมดเลย ครัวนั้นสามารถที่จะทำอาหารได้ เรียกว่าได้เพื่อนมาเดินเที่ยวกันอีกยี่สิบคน 

     วันนี้เราเดินทางเพื่อที่จะพาเด็กๆ มานั่งเรือในหน้าพระราชวัง เดินมามากกว่าสองกิโล เพราะว่าหากเราไม่เดินนั่งรถน่าจะประมาณสามคันราคามากกว่าสามร้อยบาทแน่นอน  เราพร้อมที่จะลงเรือ ในตอนสี่โมงเย็น สัญลักษณ์ของเรือทุกคันนั้นจะมีการติดธงชาติไว้เสมอ เมื่อไหร่ที่มีการล่องเรือกลางแม่น้ำจะได้เป็นการบอกว่าเรือนี้คือเรือที่ใช้ในการล่องชมวิวรอบวัง 

    ลมที่ทำให้ธงนั้นปลิวไสวสวยงามมาก ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งมีเสน่ห์  หลงรักในบรรยากาศและความงาม ที่มีเพื่อนน้องคนไทยคุยกัน ตอนนี้คือมีการแบ่งกลุ่มในการเที่ยวออกเป็นสองกลุ่ม บางคนไม่อยากนั่งเรือแต่ต้องการที่จะเดินตลาดก็เดินเล่นกัน  

      เรานั้นลงเรือตอนนี้คือจำนวนเจ็ดคน ได้ทั้งหมดในราคาของคนที่นี่ ไม่คุยอะไรมากขึ้นเรือเลย วันนี้คนมีจำนวนมาก รอบบริเวณเรือขอบนอกคือเต็มเราเลยเลือกที่จะนั้งตรงกลาง หากว่าต้องการที่จะไปยืนชมวิวคือไปยืนบนหัวเรือ  รอยยิ้มของคนที่อยู่ต่างเมืองเมื่อได้มาเจอกันทำให้ดูอบอุ่นมากขึ้น  รุ่นนี้น่าจะเป็นรุ่นแรกที่มาเรียนที่นี่ แต่ก่อนที่จะมานั้นเคยได้รู้จักเพราะว่าไปเรียนด้วยอยู่ประมาณสองสามชั่วโมง อาจารย์ที่มาส่งนั้นเราได้พามาทานข้าวเพราะว่าเราถือว่าเป็นเจ้าถิ่นอยู่มาก่อน 

       ก่อนที่เราจะขึ้นเรือนั้นเราเดินมา มาเจอร้านหอยนึ่ง น่าจะนึ่งเพราะว่าควันนั้นขึ้นตลอดเวลา อุ่นกำลังดี ประมาณสองกระป๋องในการจะแงะหอยกินกัน ก่อนหน้านี้ไม่กล้ากิน แต่ว่าพี่ที่อยู่ก่อนบอกว่าอร่อยและไม่ท้องเสียเพราะว่ากินมาแล้ว และเป็นอาหารที่ชอบด้วยเลยทดลอง เราต้องเชื่อคนที่อยู่มาก่อนเสมอ เพราะว่าเขานั้นมีประสบการณ์

    เสน่ห์ของการนั่งเรือที่นี่นั้น เราไม่ต้องกลัวเวลาที่ขึ้นเรือ เพราะว่าในเรือของเรานั้นมีพระคุ้มครอง สีเสื้อของโยมก็แยกไม่ค่อยจะออกเลยกับจีวรหระ ในเรือลำนี้มีพระทั้งหมด ห้ารูปเลยนั่งเหมือนกันกับเรา สงสัยจะสนทนาธรรมกันตลอดเส้นทาง ติดกันนั้นคือคู่รักที่มานั่งเรือด้วยกัน สร้างความสุขและมุมดีๆ ให้แก่กัน ถือว่าเป็นกิจกรรมสร้างสรรค์ดีกว่าพากันไปนั่งดื่มสิ่งที่ไม่มีประโยชน์เข้าไปในร่างกาย

      หันมาด้านนี้มีอีกอาจจะเป็นสายของธรรมยุต เพราะว่าสีจีวรนั้นไม่เหมือนกัน และนั่งแยกด้วย นั่งหัวเรือ หากว่าเรานั้นดูจากการสะบัดของธงชาตินั้นจะเห็นความแรงของลม ตอนนี้น้ำยังไม่ค่อยขึ้น ช่วงที่ไม่มีการล่องเรือจะเป็นหน้าน้ำที่ต้องมีการเตรียมสำหรับการแข่งเรือ  ยังไม่เคยไปเที่ยวในวันงานเพราะว่าคนเยอะ เรานอนดูอยู่บ้านสะดวกกว่า เพราะว่ารถติดจนต้องเดินเป็นกิโล อันตรายด้วยเลยไม่ค่อยไป  หยุดยาวจึงไปเที่ยวต่างจังหวัด

     น่ารักเนอะมุมนี้  นอกจากที่เรานั่งชมวิว เราก็นั่งส่องชีวิตของคนบนเรือด้วยน่ารัก  เวลาที่คู่รักเขาคุยกัน คู่นี้ผู้หญิงนั้นกำลังงอนไม่สนใจหนุ่มเลย หนุ่มพยายามที่จะง้อตั้งแต่ขึ้นบนเรือแล้ว แต่ก็ยังไม่สนใจ แต่ทำยังไงได้ลงเรือลำเดียวกันแล้วต้องนั่งไปจนกว่าจะลงเรือ เลยไม่ยิ้มเลยบูดตั้งแต่ขึ้น แต่ตอนกลับเหมือนจะเข้าใจกันนั่งถ่ายภาพด้วยกันสบายใจ

    คู่นี้เหมือนกัน นั่งมาด้วยกัน ชายนั้นก็ชี้นู่นนี่นั่นให้ดูแต่ว่าก็ไม่สนใจกันอีกตามเคย สงสัยว่าจะมองมาที่กลุ่มเราเพราะว่ากลุ่มของเรานั้นเสียงเจี้ยวจ้าวมาก แย่งกันคุยแต่จะเงียบตอนที่พากันงัดหอยกิน อร่อยเค็มๆ หอมๆ  หลังจากมาล่องเรือในครั้งแรก ร้านหอยตรงนั้นคือร้านหอยประจำที่ไม่ว่าจะไปหน้าวังเมื่อไหร่จะต้องเดินไปแวะหาซื้อ แต่ต้องไปกันหลายคน คนเดียวจะไม่กินเพราะว่าเสียดายเพราะว่าเหลือ

    ความสุขได้จากรอยยิ้มความพอใจ หากว่าเรานั้นนอนอยู่บ้านไม่ได้ทำอะไร นอนดูซีรีย์สุดท้ายแล้วก็ต้องนั่งซึมจึงออกมาหาประสบการณ์และพูดคุยกับเพื่อนๆ กันดีกว่า ได้เคลื่อนไหวด้วย ไม่เหงา