ล่องเรือพนมเปญ ใช้ชีวิตในพนมเปญอาทิตย์แรก (เหมือนมาอยู่ที่ไหนสักแห่งฟังไม่เข้าใจ)

ชีวิตเราเดินทางมาพบเจอเพื่อนร่วมทาง  หลากหลายอย่างไม่ได้บังเอิญ

ชีวิตที่หากว่าต้องเผชิญ  ผูกพันช่วยพยุงกันเดินเพื่อนร่วมทาง

  ทักทายเมืองพนมเปญ เดินเที่ยวกับเจ้าถิ่นหน้าพระราชวัง

    ครั้งแรกของการเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศนั้น ตอนแรกที่เจอพี่ที่อยู่ในพนมเปญนานใกล้จะครบสี่ปีแล้ว ตอนที่เรานั้นเดินทางไปพี่เขาเหลือเวลาในการอยู่ที่นี่ประมาณสามเดือนจะกลับบ้านแล้ว  สิ่งที่เราต้องเรียนรู้จากพี่คือการใช้ชีวิต ด้วยความที่พี่เขานั้นบ้านอยู่ติดชายแดน ภาษาที่ใช้สื่อสารในบ้านคือภาษาเขมร แต่สำหรับเรานั้น ภาษาไม่เคยได้ยิน เพราะว่าชนเผ่าที่มีภาษาเป็นของตนเอง คือภาษาภูไท อีสานได้บ้างเล็กน้อย

    ก่อนการเดินทางได้เรียนภาษาเขมรจากอาจารย์เจ้าของภาษาประมาณสามอาทิตย์ก่อนวันเดินทาง จดภาษาเต็มสมุดและสิ่งที่นำติดตัวไปไหนมาไหนคือ พจนานุกรมไทย- เขมร เขมร-ไทย เขาไม่เข้าใจเราเขียนลอกตามเลย แต่เข้าใจตอนหิวข้าวสั่งได้ ไปห้องน้ำเป็นพอ หลังจากการทำงานคือการออกเดินทางเที่ยว 

   ช่วงที่ไปตอนแรกไม่พยายามอยู่คนเดียว เพราะว่าเรานั้นจะเหงาและคิดถึงคนที่มา หากิจกรรมทำเที่ยวตอนเย็นหนึ่งทุ่มกลับจากนั้นก็กลับไปนอนที่บ้าน ตอนนั้นมีแม่บ้านสองคนชื่อทองดีและโมลี ที่คุยกันกว่าจะเข้าใจก็เหนื่อยหมด ทั้งสองนั้นฟังภาษาไทยไม่ได้ อังกฤษก็ไม่ได้ ฟังได้แต่ภาษาเขมร สนุกมากอาทิตย์แรก

      วันนี้เราเดินทางมาที่หน้าพระราชวัง ด้วยความที่ว่านักศึกษานั้นจะพามาเที่ยวทะเล  ทะเลภาษาเขมรภาษาไทยคือ แม่น้ำจ้า ทะเลก็ทะเล ลงเรือล่องไปเลย บนเรือนั้นแน่นอนว่าครั้งแรกย่อมตื่นเต้นเสมอแน่นอน  ถ่ายรูปตั้งแต่ลงเรือ เรือออกจากฝั่งถ่ายกันเลย เอาให้เมมเมอรี่เต็มหมด  ถ่ายจนเหนื่อยแล้วกลับมานั่งกินหอยมะพร้าวนึ่งสมุนไพรต่อ

    ในขณะที่เรานั่งเรือไป ได้เรียนภาษาด้วย พี่ที่อยู่ก่อนนั้นเขากำลังเรียนปริญญาโทภาษาเขมร  เขาอ่านได้แล้วเพราะว่าเรียนมาหนึ่งปีอยู่ที่นี่มา สามปีกว่า พอได้ให้พี่อ่านให้ฟัง 

     ถ่ายแบบ แบบว่าเรานั้นแมนมาก  แมนที่สุดในเรือแล้วเพราะว่าแต่ละคนนั้นหวานมาก   กางเกงนั้นตั้งแต่ก่อนขึ้นเรือแล้วมีคนมาขอซื้อต่อหลายคนเลย ถามว่าเรานั้นซื้อมาจากที่ไหน  ลายงูเหลือม มีหลายลาย ลายม้าลายไม่ใส่มาเพราะว่ากลัวจะเด่นเกินไป  ที่นำกางเกงนี้มาจำนวนมากเพราะว่า เวลาที่เรานั้นเก็บใส่กระเป๋านั้นไม่เปลืองพื้นที่ สามารถที่จะใส่เสื้อผ้าได้จำนวนมาก

     ก่อนการเดินทางมา เราจะต้องจัดกระเป๋าที่สามารถที่จะอยู่ได้หนึ่งปี  กระเป๋าเล็กนั้นเราใส่อาหารการกิน มาม่ากับขนมโดยคิดว่าเวลาที่มาถึงที่นี่ในสัปดาห์แรกจะยังไม่รู้ในสถานที่ในการซื้อขนมกิน กลัวหิวจัดมาเต็มกระเป๋าเลย 

     พอมาอยู่ที่นี่พี่ได้สอนหลายอย่าง พาเดินเพื่อที่จะไปซื้ออาหารการกิน เหลือเวลาไม่ถึงอาทิตย์แล้วในการที่พี่เขาจะเดินทางกลับ  พี่อยู่ก่อนของในห้องนั้นเยอะมาก ขนวันสองวันน่าจะกลับไม่หมด เลยได้ของใช้เพิ่มเติมมากมาย 

     ระยะเวลาในการล่องเรือประมาณสามสิบถึงสี่สิบนาที แต่ว่ารูปภาพในกล้องของเรานั้นประมาณห้าร้อยรูปในการทดสอบ สวยมากเพราะว่าวันนี้แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า และมีสายรุ้งเพราะว่าเรานั้นขึ้นหลังจากที่ฝนตกประมาณสิบนาที รุ้งกินน้ำขึ้นในตอนที่เรือกำลังออกไปจึงพากันเข้าคิวถ่ายภาพ

    ชีวิตที่มีค่า คือชีวิตที่มีการใช้ชีวิต เพราะฉะนั้นหากว่าเรามีโอกาสที่จะออกเดินทางไปใช้ชีวิต หลังจากที่เรานั้นเรียนจบ ควรที่จะหาประสบการณ์ให้กับตนเอง อย่ากลัวที่จะเดินออกจากกรอบ เพราะว่าไม่กล้า หรือกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิด เมื่อไหร่ที่เราไปแล้วเราจะรู้ว่าไม่ว่าที่ไหนบนโลกนี้ เรานั้นสามารถที่จะอยู่ได้ทั้งหมด