ความเจริญ ชีวิตอยู่ได้ด้วยสายน้ำ (พนมเปญ)

สายน้ำที่ไหลผ่านฝากเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมา  สายน้ำทรงคุณค่าต่อชีวิตให้ยืดยาว

ไม่มีแม้อาหารยังตรวจทานในใต้น้ำ  เพิ่มสุขให้สำราญกระโดดกันสดใสในวันวาร

    สายน้ำคือชีวิต และในชีวิตที่เรามองนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่ คนบางคนที่เขาเคยมีความหลังกับสายน้ำนั้นย่อมทำให้เขานั้นกลัวอะไรบางอย่าง  เหมือนครอบครัวที่เรานั้นรู้จัก ลูกของเขานั้นมีทั้งหมดสามคน คลอดในเรือทั้งหมด เขาสอนลูกของเขานั้นว่ายน้ำตั้งแต่เล็กเพราะว่าหากว่าวันหนึ่งมีเหตุการณ์ที่ต้องช่วยเหลือตัวเอง จะได้ไม่สายเกินไป

   หลายครั้งเขานั้นบอกกับเราว่า เขาไม่อยากที่จะเห็นสายน้ำอีกต่อไปแล้วเพราะว่าในสายน้ำนั้นคือชีวิตของลูกเขาทั้งสามคน ที่ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว ด้วยความที่เด็กทั้งสามนั้นอยู่กับน้ำตลอดเวลา จึงเสี่ยงมากในการที่จะหายไปกับสายน้ำ 

      ลูกคนแรกของเขานั้นโตแล้วได้ประมาณสิบสองปี ตอนนั้นพ่อกับแม่ต้องไปหาปลาที่ต่างจังหวัดในประเทศแต่ว่าในน่านน้ำนั้นเด็กไม่รู้ว่าบริเวณนั้นเป็นบริเวณที่น้นำนั้นวน เป็นวงกลมจนทำให้ไม่สามารถที่จะทนกับความแรงของน้ำได้  ประมาณชั่วนาทีเท่านั้นพ่อของเขานั้นช่วยไว้ไม่ทัน  ตอนที่เจอศพนั้นแม่แทบจะสิ้นลมหายใจตรงหน้าเพราะว่าไม่สามารถที่จะดึงลูกไว้ได้ หากว่าพ่อของเขาลงไปช่วยในตอนนั้นคงจะหายไปอีกคน น้ำวนนั้นตีเจ้าลูกชายลงไปในหลุมลึกที่แม้แต่นักประดาน้ำยังต้องช่วยกันถึงสิบคน 

   หลังจากนั้นคนที่สอง จากไปตอนที่อายุประมาณเจ็ดปี  ตอนนั้นคือน้องเขาไม่สบาย แม่เลยให้นอนพักผ่อนด้วยความที่แม่และพ่อไปทำงานจึงตื่นขึ้นมาแล้วเดินเพื่อที่จะไปห้องน้ำ แต่ว่ายังไม่ถึงห้องน้ำ ล้มแล้วตกลงไปในน้ำ ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรงจึงไม่สามารถที่จะว่ายน้ำขึ้นมาได้ พ่อกับแม่กลับมาคือเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณที่นอนขวางอยู่กับเรือส่วนหัวนั้นลงไปในน้ำเท้าชูขึ้น แม่แทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ 

     อีกคนสุดท้องนั้นมันไม่น่าที่จะเกิดขึ้นได้เลย ในความคิดของแม่นั้นให้ลูกนั่งรอในริมฝั่งพาไปทำงานด้วย แต่พอกลับมาอีกทีกลายเป็นว่าลูกชายนั้นหลายเป็นร่างไร้วิญญาณนอนหลับอยู่ รอยที่เห็นคือรอยของงู ที่ทำให้ชีวิตน้อยๆ ของลูกนั้นพรากไปอีก  ตอนนี้หากว่าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะพาลูกทั้งสามนั้นไปอยู่ด้านบนไม่ให้ลงไปในน้ำเพราะว่าไม่เรื่องราวมันน่าจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน 

      สายตาที่แม่มองดูตึกที่ยิ่งใหญ่และทันสมัยเมื่อไหร่ แม่กลับมาย้อนคิดว่า ชีวิตของแม่นั้นไม่สามารถทีจะมีบ้านให้ลูกได้อาศัยอยู่ แต่ทำไมหลายชีวิตถึงสร้างที่อยู่ได้ใหญ่ขนาดนี้ หากว่าเราไปที่พนมเปญจะเห็นตึกขนาดใหญ่ที่ด้านบนนั้นมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันทั้งหมดเลย 

   แต่การที่ใครจะขึ้นไปได้นั้นจะต้องมีบัตรราคาแพงมาก  ชีวิตคนเราต่างกัน จึงมีคำที่ว่าการเกิดมาแล้วแต่บุญนำพามาให้เสมอ ไม่ได้ใครเกิดมาแล้วจะไม่ต้องดิ้นรน หรือไม่ได้พบกับความทุกข์ แต่ความทุกข์นั้นต่างกัน คนรวยเขาจะทุกข์แบบที่คนจนไม่ทุกข์    แต่หากว่าคนรวยนั้นเขาจะไม่มีโอกาสที่ได้ใช้ชีวิตแบบคนที่พออยู่พอกิน  

   คนเราจึงมีความสุขที่แตกต่างกัน 

      สุขอยู่ที่การมอง เหมือนหากว่าเรานั้นมองตึกนี้ ต้องยิ่่งใหญ่หรือรวยขนาดไหนจึงสร้างตึกใบนี้ได้ แต่ในส่วนของคนที่มีเงินรวยเขาจะมองว่า ยังขาดในส่วนไหนที่เขาจะสร้างขึ้นและต่อเติมให้ดีกว่านี้  เงินที่มีอยู่จะนำไปทำอะไรได้อีก เปรียบกับคนที่ไม่มีเขาจะหาทางที่จะเข้าไปที่นี่ได้อย่างไร  มุมมองที่แตกต่างและมีความไม่เหมือนกัน คนเราจึงแตกต่าง ชีวิตจึงบังคับไม่ได้หากว่าวันหนึ่งที่หมดภาระและจากไปไม่มีอะไรมาหยุดเวลาได้   อยู่ให้มีความสุข และจากไปให้คนนึกถึงในความดี เท่านี้พอแล้วกับการเกิดมา