ความสุขแรกของแสงตะวัน เงาะโรงเรียน ไม่เงาะป่า

   เจ้าเงาะป่านั้นตัวแสนดำ แตา่หากถามเงาะโรงเรียนนุั้นตัวไม่ได้ดำ อยู่คู่กันสม่ำเสมอ เพราะสองเกลอคือเพื่อนกัน

    การจินตนาการสำคัญกว่าดการเรียนเราไม่ควรที่จะปิดกลั้นในครั้งแรก เราลองถามว่าชอบอะไร ใสนส่วนของคำตอบคือ

  อยากเป็นเงาะ เงาพะะโรงเรียนอร่อยผิดเแล้วเงาะที่ไหนกันหลังจากนั้นไม่นานก็กลับมาบอกอีกว่าจะเป็นเงาะ

   เงาะโรงเรียนเล่นเครื่องดนตรีได้ไหมคำตอบเล่นไม่ได้ ทำไมแล้วจะแต่งยัังไๆ นานยังรอกลับพร้อมกัน

  จึงได้ถามว่ารู้ไหมเงาะตัวแบบไหนเขาบอกว่าเงาะสีแดงนั่นแสดงว่ายังไม่ใช่แล้ว เอาตัวเงาะให้ดู สีดำดอกไม้แดงของแท้แน่นอน

  ยังไงพอดูแล้วก็ยังจะยืนยันเป็นเจ้าเงาะ หัวเราะแล้วหัวเราะอีกยังเหมือนเดิม ตอนเช้าพยายามบอกว่าจะแต่งตัวเงาะอีกยังเหมือนเดิม

   หากางเกงตั้งแต่เช้าเลยกับการแต่งสีดำแสดงว่าเรานั้นต้องแกล้งทำอีกแล้วไหมชอบพยายามบอกว่าตัวเองนั้นคือเงาะโรงเรียนเพราะว่าไม่ได้อยู่ป่า

  เจ้าเงาะนั้นชอบมากคือชอบเครื่องดนตรีอยากจะไปแย่งกับพระอภัยมณีบ้าๆ

   บอกว่าเงาะนั้นจะไม่เล่นดนตรีเขาบอกว่าเงาะสมัยดิจิทัลออกมาจากป่าแล้วกินไอศกรีมก็ได้ไม่มีปัญ่า

   เราไม่ควรจะไปปิดความคิดของเขาคิดพูดได้อิสระไม่มองข้ามเลยสิ่งเล็กน้อยอยากทำทำแต่ไม่เดือดร้อนใครเสมอ

   ครั้งนี้ดีหน่อยที่สามารถอยู่ได้นานมากกว่าชั่วโมงนั่งทั้งวันเลย คนเรานั้นหากว่าวันที่เรานั้นต้องการ เราจะต้องเดินหน้า ยอมขึ้นเวทีแต่ชอบไปบังหน้าของคนอื่นน้อยกว่านั้นคือหลบต้นไม้ที่บดบัง

   บทเพลงชีวิตที่ไม่เหมือนใคร  ใจนั้นยากมาก ความไร้เดียงสาของเด็กวันหนึ่งเมื่อเขาโตขึ้นระรู้เอง ดราจะสังเกตเรียนรู้เองมองไปใช่อย่างนั้นเลย พยายามมองมองในมุมของเขาเรานั้นจะไปบอกอย่างนั้นไม่มีใครทำเช่นนั้น อยากเล่นในพื้นที่กว้างได้เลย

    สิ่งที่เรานั้นต้นต้องการได้ทั้งหมดเพราะต้องเตรียม ผ่านไปสองวันถามว่าจะเป็นอะไรอีกคำตอบคืออยากเป็นดจ้าเงาะเหมือนเดิมวิ่งไปไหนมาไหนได้ ยินยันสิ่งเดิมเงาะโรงเรียนเกิดขึ้นได้เสมอ