ความอร่อยร้อยรสชาติ ตำแมงกะพรุน

   ความอร่อยตั้งแต่ต้นจนจบ  อร่อยครบรสชาติปรารถนา หลากหลายสิ่งรวมกันต่างที่มา  แต่สุดท้ายหลากตาน่าชื่นชม

  ความสุขของปาก บางทีก็ลำบากท้อง แต่หากว่าแลกกับความอร่อยแล้ว เราก็ต้องยอม วันนี้จะมาเล่าถึงอาหารจานโปรดของคนที่อยู่ทางภาคอีสาน ที่บางทีนั้นขาดไม่ได้สามเวลายังได้อยู่ สู้เสมอ 

    สิ่งนี้เรียกตำมะละกอสักจานคงไม่ได้ ต้องเรียกว่าตำถาด เพราะว่าอภิมหาตำที่รวมสิ่งที่เราชอบนั้นเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นเมนูอร่อยที่ใครๆ หากได้ชิมแล้วต้องว้าว หยุดไม่ได้ 

    เราเรียกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าว่า ตำถาดแมงกระพรุน อร่อยมาก ด้วยสิ่งที่นำมานั้นคือสิ่งที่คนตำนั้นชอบ 

    ปูอัด ปูอัดสีส้มอร่อยละมุนตัดกับรสชาติที่เผ็ดเปรี้ยวหวาน แมงกะพรุนนั้นอร่อยหนุบๆ เด็กชอบมาก รสชาติเราอาจจะไม่ทำเผ็ดมากเน้นอร่อย ทานแล้วไม่ทรมาน  ไปตลาดหาสิ่งที่ชอบนั้นนำมาใส่ 

ตอนแรกนั้นบอกว่าไม่เยอะแต่พอได้มาจริงๆ คือล้นถาด

   เมนูอร่อยที่ไม่ซ้ำจำปริมาณที่ใส่ไม่ค่อยได้ใส่เลยตามสบาย อยากใส่อะไรได้หมดตามใจฉัน   ใส่อะไรที่เรากิน ส่วนผักสีเขียวนั้นไม่กินแต่ใส่ให้น่าตาน่ารัก  

    หากเราจะเล่าถึงการเลือกคู่นั้น หากว่ามีรสชาติเดียวอย่างเดียวคงไม่อร่อย จะต้องมีหลายอย่างหลายรสชาติ ผสมกัน หวานอย่างเดียวก็ไม่ดี  เผ็ดอย่างเดียวก็ไม่ได้ หรือจะเปรี้ยว จืดซืดจนน่าเบื่อ 

   จริงๆ แล้วคนเรานั้นมีขีดจำกัดในเรื่องของอะไรหลายอย่าง อยู่ที่ความคิดสมองเพราะคนเรามีสมองให้คิด มีมุมมองให้ดู มีสิ่งที่คอยเตือนสติเรียกว่าหากว่ามันไม่ใช่ ให้ทำอะไรไปก็ไม่น่าจะทำ 

   เราเคยมีเพื่อนคนหนึ่งที่เขานั้นเป็นนักรัก รักเปลี่ยนคู่นอน สนุกแต่ไม่ผูกพัน เขาบอกว่าความรักของเขานั้นเหมือนกับตำถาด ที่หาหลายสิ่งหลายอย่างมาใส่ พอได้กินอิ่มแล้วก็หายไป ทิ้งไว้แต่เพียงความเจ็บแสบ ความทรมานหลังจากกิน เหมือนกันกับส้มตำ กินแล้วอร่อย พออิ่มมาทั้งเจ็บแสบทั้งร้อนเร่า 

   สุดท้ายเราก็ต้องจากกันอย่าไปจริงจัง ผูกพันเหมือนกันกับเส้น 

    ความรักความผูกพันก็เหมือนส้มตำที่รสอร่อย แรกๆ นั้นได้หมด แต่หากว่านานไปคลายเครื่องแล้วก็ไม่มีใครเขาสนใจ  

    ส้มตำคือรัก จริงไหม ตอนรักนั้นเรารู้ว่าเราจะต้องเจ็บแต่ก็ยังรักต่อ เหมือนเรากินส้มตำรู้ทั้งรู้ว่าหลังจากนั้นเราจะต้องเผ็ดต้องแสบท้องทรมานแต่เราก็ยังที่จะกินมันเข้าไป แต่ความเจ็บของความรักเหมือนกัน มันจะค่อยๆ หายไปตามกาลเวลา จนสุดท้ายแล้วเราจะเหลือเพียงว่ามันเป็นความทรงจำเท่านั้น 

    เราคงเคยกินส้มตำหลายร้าน บางร้านนั้นเผ็ดจนแสบท้องจนต้องทานยา บางร้านเผ็ดแค่บางๆ ดื่มน้ำเปล่านั่งพักแล้วหาย แต่นานไปแต่ละร้านจะอยู่ในความทรงจำของเรานั้นตลอดไป