พระเจ้าคือผู้สร้างจริงหรือ?

เรื่อง "พระเจ้าคือผู้สร้าง"  เป็นคำถามที่มีมิติทางปรัชญาและศาสนามากมาย ซึ่งมีการตีความแตกต่างกันตามศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อส่วนบุคคล

1.  ในศาสนาคริสต์  พระเจ้าถูกมองว่าเป็นผู้สร้างทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาล  ตามเรื่องราวในพระคัมภีร์ไบเบิล ซึ่งกล่าวว่าพระเจ้าได้ทรงสร้างโลกและมนุษย์ในเจ็ดวัน

2.  ในศาสนาอิสลาม  อัลเลาะห์ (พระเจ้า)  ถือเป็นผู้สร้างโลกและสิ่งต่าง ๆ  รวมถึงการกำหนดโชคชะตาของมนุษย์และทุกสิ่ง

3.  ในศาสนาพุทธ  แม้ว่าจะไม่มีการยอมรับพระเจ้าผู้สร้างในแบบเดียวกับศาสนาอื่นๆ แต่พุทธศาสนาเน้นที่การเข้าใจธรรมชาติของชีวิตและจักรวาลผ่านการทำสมาธิและปัญญา

4.  ในวิทยาศาสตร์  แนวคิดการเกิดของจักรวาลเช่นทฤษฎีบิ๊กแบง  (Big Bang)  ได้รับการพิสูจน์ผ่านการศึกษาเกี่ยวกับจักรวาลวิทยา ซึ่งอธิบายการกำเนิดของจักรวาลอย่างเป็นระบบโดยไม่เกี่ยวข้องกับพระเจ้าหรือผู้สร้างในเชิงศาสนา

การมองย้อนอดีตผ่านแสงและเสียง

        เราสามารถมองย้อนอดีตของเอกภพได้ไกลมาก  ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นอดีตได้ไกลเท่านั้น  ปัจจุบันเราสามารถ  มองเห็นและได้ยิน Big Bang  ได้ผ่านการสำรวจรังสีพื้นหลังของเอกภพ  (Cosmic Microwave Background Radiation)  ซึ่งเป็นแสงที่ถูกยืดออกจากการขยายตัวของเอกภพจนอยู่ในย่านคลื่นไมโครเวฟ  นอกจากนี้ยังสามารถ  "ได้ยิน"  เสียงซู่ซ่าที่เป็นสัญญาณของ  Big Bang  ผ่านคลื่นวิทยุได้อีกด้วย  การที่แสงมีความเร็วจำกัด  ทำให้ภาพที่เราเห็นวัตถุในอวกาศคือภาพของวัตถุนั้นในอดีต  (เช่น แสงจากดวงอาทิตย์ใช้เวลาเดินทาง  8  นาทีมาถึงโลก  ดังนั้นภาพดวงอาทิตย์ที่เราเห็นคือเมื่อ 8 นาทีที่แล้ว)  หลักฐานเหล่านี้ทำให้เชื่อได้อย่างชัดเจนว่า  Big Bang  เคยเกิดขึ้นจริง  แม้จะยังไม่ทราบว่ามีอะไรอยู่ก่อน  Big Bang  หรือไม่

กำเนิดเอกภพและสสาร

        ในอดีต  นักวิทยาศาสตร์เคยเชื่อว่าเอกภพไม่มีจุดกำเนิดและจุดสิ้นสุด  แต่ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของไอน์สไตน์ทำนายว่าเอกภพสามารถเปลี่ยนแปลงและยืดหดได้  ซึ่งต่อมา เอ็ดวิน ฮับเบิล ได้ค้นพบว่าเอกภพกำลังขยายตัวอยู่ ทำให้ไอน์สไตน์ยอมรับทฤษฎีของตนเอง การขยายตัวนี้บ่งชี้ถึงจุดกำเนิดของเอกภพจากจุดเล็กๆ ที่ร้อนและหนาแน่นมาก หรือที่เรียกว่า  Big Bang  เป็นการขยายตัวอย่างรวดเร็วของพื้นที่และอวกาศ ไม่ใช่การระเบิด  ณ  ตอนนั้นทุกสิ่งเป็นพลังงานที่เปลี่ยนเป็นมวล  เริ่มจาก อนุภาคควาร์กและกลูออน จากนั้นอุณหภูมิที่ลดลงทำให้เกิด โปรตอนและนิวตรอน  และท้ายที่สุดเกิด  อะตอมแรกสุดคือไฮโดรเจน ฮี เลียม และลิเธียม

กำเนิดดาวฤกษ์และดาวเคราะห์

        ในช่วง 250 ล้านปีแรกหลัง Big Bang เอกภพยังเป็นยุคมืดที่เต็มไปด้วยแก๊สไฮโดรเจนและฮีเลียม  เมื่อเอกภพขยายตัวและเย็นลง แรงโน้มถ่วงก็เริ่มทำงาน  ทำให้แก๊สยุบตัวและอัดแน่นจนเกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชัน  ปลดปล่อยพลังงานและความร้อนออกมา  กลายเป็น ดาวฤกษ์ดวงแรก  ดาวฤกษ์เหล่านี้ทำหน้าที่เป็น  "โรงงาน"  ผลิตธาตุหนักต่างๆ  (เช่น คาร์บอน ซิลิกอน ออกซิเจน เหล็ก ทองคำ)  ผ่านกระบวนการฟิวชันภายในแกนกลาง  เมื่อดาวฤกษ์ตายลง  ธาตุหนักเหล่านี้จะกระจายออกไปในอวกาศ กลายเป็น "ฝุ่นผงของดวงดาว" ที่จะรวมตัวกันเป็นก้อนหินและ ดาวเคราะห์ ในภายหลัง

        ดวงอาทิตย์ของเรา  เชื่อว่ากำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ  5,000 ล้านปีที่แล้ว  จากการรวมตัวของกาแล็กซีเมื่อ  6,000-7,000  ล้านปีที่แล้ว  ดวงอาทิตย์เป็นเพียงดาวฤกษ์ขนาดกลางสีเหลือง  ไม่ได้พิเศษไปกว่าดาวดวงอื่นท่ามกลางดาวฤกษ์  4  แสนล้านดวงในกาแล็กซีทางช้างเผือก

        ดาวเคราะห์ ไม่ได้กำเนิดพร้อมกันทั้งหมด นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า  ดาวพฤหัสบดี  เป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่เกิดขึ้น  เนื่องจากเป็นดาวขนาดใหญ่และหนักที่สุด ตามมาด้วยดาวเคราะห์แก๊สยักษ์อื่นๆ และดาวเคราะห์หินในภายหลัง การชนกันของดาวเคราะห์ขนาดเล็กในยุคแรกเริ่มเป็นเรื่องปกติ  โดยมีแนวคิดว่า ดวงจันทร์ของเราเกิดจากการชนกันระหว่างโลกกับดาวเคราะห์ขนาดเท่าดาวอังคารที่ชื่อว่าเธีย

บทสรุปของแนวคิด

        โลกและสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ  กำเนิดขึ้นจากกระบวนการทางธรรมชาติและวิวัฒนาการของเอกภพ สอดคล้องกับแนวคิดของนักฟิสิกส์อนุภาคชื่อดังอย่าง  สตีเฟน ฮอว์คิง  ที่ไม่เชื่อในผู้สร้าง  เพราะหากก่อน Big Bang ไม่มีเวลา พระเจ้าจะเอาเวลาที่ไหนมาสร้างจักรวาล  สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความมหัศจรรย์ของจักรวาลที่เราอาศัยอยู่  และเป็นแรงผลักดันให้มนุษย์ยังคงศึกษาและค้นหาคำตอบต่อไป