มุมสวยหลากหลาย ในจูไห่ สวยเก๋า

ห้าคนห้ามุมห้าสไตล์  รวมตัวกันได้อย่างลงตัว

เที่ยวได้เที่ยวทั่วเที่ยวกัน  จบทริปแยกย้ายกันสู้งานต่อ

    การเที่ยวที่มีความสุข คือการเที่ยวที่ไม่ต้องกังวลในเรื่องใด  การเที่ยวมีคุณค่าคือทำในทุกวันให้คุ้มค่าเสมอ มีคนเคยบอกว่าอยากจะไปเที่ยวให้ทั่วเลย แต่ตอนนี้เอาไว้ก่อนรอให้เรียนจบก่อน  พอเรียนจบกลับบอกว่า ยังไม่ไปเที่ยวหรอกไม่มีงานทำให้มีงานทำก่อน พอมีงานทำ ยังไม่ไปเที่ยวหรอกตอนนีขอมีครอบครัวก่อน  หลังจากนั้นพอมีครอบครัว มีลูกแล้วภาระต่อมาคือไปยังไม่ได้ลูกโตก่อน 

    เวลาผ่านไปไม่นานเมื่อลูกโตขึ้นก็ยังไม่สามารถที่จะไปเที่ยวได้อีกเพราะว่าต้องเก็บเงินไว้ให้ลูกนั้นเรียนก่อน เรื่องราวของคนเรานั้นมีข้ออ้างเสมอ อ้างนั้นอ้างนี้เพื่อที่จะเข้าข้างในความคิดของตนเอง แต่พอเวลาผ่านไปแล้วไม่เป็นอย่างที่คิดกลับมาโทษคนอื่น โทษสิ่งรอบตัว ตอนนั้นมันสายไปแล้วในการท่องเที่ยว 

     ตอนนี้ละวัยรุ่นทำงานใหม่ๆ  พอมีโอกาสนั้นหยุดตรงกันไปเลย  ครั้งนี้ไปก็ไปในช่วงของวันหยุดที่เช้าวันอังคารนั้นเราก็ไปทำงานปกติ หากว่าเรานั้นอยากเที่ยวเราต้องกลับมาพร้อมกับการทำงานในวันต่อมาเลย จะไม่มีว่าเหนื่อยขอลางาน  อย่าทำให้การเที่ยวนั้นทำให้เราเสียงาน เสียความน่าเชื่อถือ  ครั้งนี้เราไปเที่ยวนั้นในราคาที่น่ารัก ราคานี้หากว่าในปัจจุบันนี้หาได้ไม่ยาก  แต่ไม่ค่อยที่จะมีเวลาแล้ว แต่คือได้เที่ยวจนเพียงพอแล้ว น่าจะทั่วเอเชีย และใช้ชีวิตคุ้มค่ามาก ในต่างแดน 

    มุมนี้เป็นจุดถ่ายภาพหลังจากที่ถ่ายในถนนคู่รักพอแล้วยังมีเวลาเหลือก่อนที่จะขึ้นรถ  ข้ามถนนมาเห็นจุดถ่ายภาพสำหรับนักท่องเที่ยวแค่เรานั้นยืนกันคนละมุมก็เป็นภาพที่สวยงาม แต่ตอนนั้นคือขำแต่ละคนมากกว่าจะหามุุมตัวเองได้

      จักรยานที่สามารถที่จะปั่นรอบบริเวณได้แต่ว่าไม่มีใครปั่น คันเล็กไปสำหรับเรา สงสารจักรยาน  การแต่งกายนั้นอาจจะมองว่า ไปเที่ยวทำไมไม่จัดเต็ม ว่าด้วยเรื่องการแต่งกายในการไปเที่ยวนั้น ไม่ได้เป็นคนที่ยุ่งยากเพราะว่าคิดว่าใส่อะไรก็ได้ที่เราเดินทางสะดวกไม่ลำบากในการเดินและไม่รุ่มร่ามเกินไป เที่ยวได้สนุกเหมือนกัน

   ตอนนั้นกับตอนนี้เราก็ยังเป็นเหมือนเดิม แต่เพิ่มเติมคืออายุและหน้าที่การงาน ตอนนั้นอาจจะมีแต่หน้าที่การงาน หยุดพักผ่อนเป็นปีเลยทีเดียว ตอนนี้ไม่มี มีแต่หยุดสุดสัปดาห์

     ตอนที่ถ่ายภาพนี้บอกว่าให้เก๊กหน้าเข้ม แต่คนที่บอกนั่นหลุดเอง  ตกลงกันแต่ผิดคาด  ตรงนี้หากว่าเราเดินไปไม่กี่ก้าวก็จะขึ้นรถ  เห็นคณะยังถ่ายภาพมุมกลางแจ้งยังไม่เสร็จเราเองก็ถ่ายรอด้านหน้า คิดยากมากในการถ่าย เพราะว่าคนถ่ายนั้นก็หัวเราะ ุ ถ่ายจนเหนื่อยแล้วตอนนี้คือพอละเหลือเมมเมอรี่เอาไว้ในสถานที่อื่น

    ให้ภาพแทนความทรงจำ หันกลับมาดูเมื่อไหร่เราจะนึกถึงบรรยากาศในตอนนั้น ตอนนี้เราอาจจะต้องเจอกับสังคมในการทำงาน ที่บางวันก็ต้องใช้ความคิด บางวันก็มีความสุข แต่ว่าเรานั้นมีวัคซีนที่มากเพียงพอที่จะเข้าใจและปล่อยไป  เราเองไม่สามารถที่จะบังคับอะไรให้เป็นไปตามที่เรานั้นต้องการได้  จงเป็นคนที่มองอยู่บนฝั่ง อย่างสง่างาม 

   บ้านเมืองนั้นจะสงบหรือว่าน่าอยู่สิ่งที่จะช่วยกันคือคนในสังคมในประเทศไม่ใช่คนใดคนหนึ่งเหมือนเรามาเที่ยวที่นี่ คนทุกคนนั้นทำหน้าที่ของตนเอง แล้วสุดท้ายบ้านเมืองก็จะสวยงาม   ตอนนี้ร่างของทุกคนนั้นพัฒนาขึ้นมากกว่านี้แล้ว  มีบางคนกลับไปได้ แต่ความเยาว์วัยเท่านั้นที่นำกลับมาไม่ได้  ใจยังเหมือนเดินแม้ว่าหน้าตาจะไปตามอายุ