อินเดีย มีความวุ่นวายในความเป็นระเบียบ

อินเดียมีคนบอกว่ามีแต่ความวุ่นวาย รถขับกันมากมายบนถนน 

ยิ่งขับไปเสียงแตรยิ่งบรรเลงตน เสียงของใครรถใครดังสุดล้นมารยาทดี 

ใครจะไปใครจะหยุดมองที่ตา ฉันขอว่าไปก่อนไปเถอะเชิญ

เรื่องชนชั้นยังมีอยู่ในดำเนิน  ถนนนี้ห้ามใครเดินห้ามใครมอง

    การท่องเที่ยวของเรานั้นเริ่มขึ้นเสมอหากว่าเรานั้นเดินออกมาจากบ้าน ครั้งนี้เราเดินทางมาที่ประเทศอินเดียที่เมืองชัยปรุะ อยากบอกว่าที่สุดของความวุ่นวายคือในเมืองที่ไม่ว่าเรานั้นจะมองไปทางไหนเห็นแต่รถที่ขับวนไปวนมาไม่ขาดสายตา เต็มไปหมด นอกจากรถแล้วยังมีผู้คนเเดินวน เสียงที่ได้ยินจนถนัดหูคือเสียงแตรที่หากว่าเรานั้นอยู่ประมาณสองวันนั้นจะเคยชินกับเสียงเอง ได้ยินจนเช้ากลางวันหรือกลางคืนสภาพเสียงไม่ต่างกัน ก็ยังงงว่าเขานอนกันตอนไหน 

  ที่จอดรถ ตรงนี้ไม่ใช่ที่ขายรถ แต่เป็นที่สำหรับจอดรถมอเตอร์ไซค์ มากมายหลายคันซึ่งมีความเหมือนกันไปหมดเลย ไม่รู้ลละว่ารถใคร เรียงกันโทนสีเดียวกันด้วย รถที่ขับในอินเดียนั้นมีระดับราคาไม่น้อยเบา

   ความโดดเด่นของอาคารก็เช่นกัน มันคือร้านค้าต่างๆ ที่ถ่ายจุดนี้ไว้เพราะว่าการเดินช็อปปิ้งในตลาดนั้นเรามีนัดกันที่บริเวณด้านหน้าของอาคารนี้ ซึ่งหากว่าเรานั้นมองไปรอบอาคารนั้นมีลักษณะที่คล้ายกัน เพราะว่าคือนครสีชมพูหินในการสร้างอาคารจึงมีทั้งสีชมพูและสีส้มปะปนกัน สวยงามมาก

    บริเวณนี้ทั้งหมดคือร้านค้า ที่เรานั้นสามารถที่จะเดินเลือกซื้อของใต้อาคารนี้ทั้งหมด ด้านหน้าจะเป็นการจอดรถที่เจ้าของนั้นหายไปไหนไม่รู้เหมือนกัน พ่อค้าในบริเวณนี้มีของหลากหลาย มุมนี้จะเป็นสินค้าประเภทเสื้อผ้าและสาหรีแต่หากว่าจะซื้อสาหรี่นั้นจะต้องไปซื้อที่ร้านเลย เพราะว่าที่นี่อาจจะได้ในลายที่ไม่สวยโดนใจแต่ราคาแพงกว่า   

   เครื่องเงินหรือเครื่องสำหรับเป็นของฝากที่นี่เยอะมาก ขนมหรือเครื่องประดับไม่ว่าจะมองไปร้านไหนแทบจะขายเหมือนกันทั้งหมด สวยนะแต่เราคาไม่ได้สวย สถานที่แห่งนี้ที่เยอะมากที่สุดคือรองเท้าอินเดียลายสวย หากว่าเรานั้นจะซื้อจะต้องต่อรองราคาด้วยไม่อย่างนั้นเราจะได้สินค้าที่้เขานั้นตั้งไว้เผื่อเราต่อ ได้แพงไปเลยกว่าราคาขายจริง

    สินค้าที่มองดูแล้วต้องตกใจ เพราะว่าขนาดใหญ่มากกว่าคนขายเสียอีก ไม่รู้ว่ายายได้ขายไหม ตอนที่เราเดินไปนั้นยังมีปริมาณเท่าเดิม ประมาณหนึ่งชั่วโมงที่เดินกลับมานั้น ก็ยังเหมือนกับว่าไม่ได้ขายเลย เยอะแล้วอย่างนี้จะเอากลับบ้านได้อย่างไร แต่หากว่าให้เราซื้อทานได้ไหม ทานได้แต่อาจจะมีผลตามมา เพราะว่าในอินเดียที่เราไปจะทานอะไรควรที่จะถามก่อนไม่อย่างนั้นท้องร่วง ทานในโรงแรมที่เราพักจะดีกว่า 

    ในตอนเช้าหน้าที่พักเราจะเห็นชาวบ้านพาสัตว์เลี้ยงของตนเดินผ่านหน้าโรงแรมมีจำนวนมากกว่าห้าสิบตัวยังมี เดินกันไปเป็นฝูงใหญ่มีเสียงร้อง มันจะกลัวมากหากว่าเจอคน  แต่เจ้าของจะมองเราด้วยสายตาว่าอย่ามายุ่งมันจะแตกตื่นกระจัดกระจายไปหมด บางทีเราสามารถที่จะถ่ายรูปกับมันได้ ให้จับทุกตัวเลย 

   ชุดที่แขกอินเดียผู้หญิงใส่นั้นสามารถที่จะบอกได้เลยว่าอยู่ชั้นวรรณะไหน เวลาไปเลือกซื้อเสื้อวรรณะที่ต่ำจะไม่สามารถที่จะซื้อเสื้อผ้าหรือผ้าคลุมหัวสินค้าดีได้ การเข้าร้านก็จะต้องดูให้ดีว่าตนเองนั้นสามารถที่จะซื้อได้ไหม นำมาแล้วใส่ได้ไหม คนเลี่้ยงแพะนี้คือชาวบ้านธรรมดาและผ้าที่ใส่ลวดลายก็จะไม่งดงาม ในเมืองที่เราไปนี้เริ่มที่จะมีการใส่ชุดเหมือนกันกับวัยรุ่นทั่วไปมีการใส่กางเกงเสื้อยืด แต่ว่าในวัยกลางคนหรือพ่อแม่นั้นยังรักษาวัฒนธรรมในเรื่องของการแต่งกายอยู่เป็นเมืองที่วัยรุ่นเยอะ และเห็นวัยรุ่นชายเที่ยวกับวัยรุ่นหญิงด้วย จนเป็นเรื่องปกติ

    ในส่วนของเทคโนโลยีที่นี่ทันสมัยมาก สังเกตเห็นป้ายร้านค้าโทรศัพท์นั้นจะเยอะมาก แต่คนที่สามารถที่จะถือโทรศัพท์ได้ส่วนมากนั้นจะเป็นชายและมีจำนวนไม่มาก การสื่อสารส่วนมากผ่านทางโทรศัพท์ก็จริง แต่การจับจ่ายยังใช้เงินสดมากกว่า อินเทอร์เน็ตที่นี่มีระดับที่แตกต่างกัน แต่ในโรงแรมนี่ไม่ต้องห่วงสัญญาณไวไฟเร็วมาก และไม่มีรหัสด้วยใช้สบายเลย 

    ยามเช้ารถจะยังไม่วุ่นวายเพราะว่าตอนนี้เขาพากันไปทำงานไปโรงเรียนกันหมดแล้ว สรุปคือว่าเรานั้นตื่นสายต่างหาก ตั้งแต่เช้าเลยที่นี่จะไปทำงานกัน  อย่างถังนมในการส่งนั้นจะใช้เจ้าจักรยานปั่นข้ามไปส่งนม อาชีพที่ชาวบ้านส่ว่นใหญ่ทำกันคือรีดน้ำนมจากแพะ เพราะว่าที่นี่จะหานมวัวยากหน่อยเพราะว่าวัวนั้นคือเทพเจ้า แพะที่ถูกเลี้ยงไว้นอกจากการรีดนมแล้วยังนำมาทำอาหาร อาหารเนื้อแพะหากว่าเราไปที่นี่ ต้องถามก่อนว่ามันคือเนื้ออะไรที่ใส่ในอาหาร 

    ครั้งไหนที่มาอินเดียมีความสุขเสมอเหมือนว่าเราได้มาเห็นความขยันในการทำมาหากิน รถที่วิ่งไปมานั้นคือรถมอไซค์รับจ้างคันใหญ่ มากี่รอบก็ไม่เคยนั่งที่ชอบและเคยนั่งจะเป็นจักรยานถีบที่สามารถนั่งได้คนสองคน คนถีบนั้นตัวผอมมาก แต่ว่าแข็งแรง 

    การทำมาหากินเพื่อเลี้ยงคนในครอบครัว พอตกเย็นจะหายเงียบเข้าบ้านใครบ้านเราหมดเลย แม้แต่ร้านอาหารหรือร้านค้าก็เงียบไม่มีคนขาย หลับแต่หัวค่ำมาก ร้านสะดวกซื้อนั้นก็ไม่มี  แต่หากว่าในโรงแรมเรานั้นยังมีในห้องอาหารสำหรับคนที่หิว เพราะว่าเขาบอกว่าคนต่างชาติเวลามาที่นี่จะหิวในเวลาช่วงกลางคืน จึงมีอาหารไว้ให้แต่มันคือกาลัมจาย เหมือนชาใส่นม และขนมปังทอดที่ไม่มีรสชาติอะไรทั้งนั้น แต่พออุ่นท้องได้เช่นกัน

   ในการเดินทางไปอินเดียสิ่งที่เรานั้นไม่ควรที่จะลืมคือในเรื่องของขนมอาหารการกินไม่ว่าจะเป็นหมูหวาน หมูฝอยหรือขนมปังนำติดกระเป๋าไปด้วยอย่างน้อยเอาไว้เวลาที่เรานั้นหิวข้าวในตอนกลางคืน จะได้นำออกมาทานได้ง่ายไม่หิวจนนอนไม่หลับ