ถ้าลูกไม่ส่งเงินให้พ่อแม่ = อกตัญญู จริงดิ

ขอเล่าหน่อยเหอะ เหมือนมันคาใจมานานมาก จนวันนี้ได้คุยกับเพื่อนแล้วมันพูดคำหนึ่งว่า

เออ ถ้าไม่ให้เงินพ่อแม่ทุกเดือนนี่ เหมือนจะเป็นคนไม่ดีในสายตาใครไปเลย

แล้วก็นั่นแหละ เราเลยย้อนถามตัวเองว่างั้นที่ผ่านมาเรามันอกตัญญูเหรอ

เราโตมากับบ้านที่พ่อแม่ไม่ได้รวย

แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เราหิว ไม่เคยไม่ส่งเรียน
เรารักเขานะ รู้ว่าเขาลำบาก เราไม่ใช่คนเนรคุณหรอก
แต่พอเริ่มทำงาน สิ่งแรกที่ตั้งใจ

เราตั้งใจอยากหาเงินให้พ่อแม่เยอะๆ

เราส่งนะช่วงแรก เดือนละ 5000
แต่พอเวลาผ่านไป ค่าใช้จ่ายเราเยอะขึ้น หนี้ก็มี
เราเลยบอกแม่ไปตรง ๆ ว่า ขอหยุดก่อนนะ ยังไม่ไหว

แล้วคำที่แม่พูดกลับมาคือ

ไม่ให้ก็แล้วแต่ ถือว่าไม่มีลูก

พูดตรง ๆ มันเจ็บมากอะ

แบบ เราไม่ใช่คนใจดำ
เราก็แค่ไม่ไหวอะตอนนั้นจริง ๆ
แต่การที่ไม่โอนเงิน = ไม่มีคุณค่าของลูก

แล้วก็เริ่มสงสัยขึ้นมาจริง ๆ ว่า

ความกตัญญูมันแปลว่า ส่งเงินเท่านั้น เหรอ

ถ้าคนที่โทรหาทุกวัน
กลับบ้านบ่อย ดูแลเวลาไม่สบาย
อยู่เคียงข้างตอนพ่อแม่ร้องไห้แต่ไม่มีจะให้
เขาอกตัญญูเหรอ?

แต่ถ้าคนที่โอนเดือนละ 5,000 แล้วหายหัว ไม่เคยกลับ
ไม่เคยรับสาย ไม่สนใจแบบนั้นคือกตัญญูแล้วเหรอ

ไม่รู้นะ ใครจะมองยังไงก็ช่างแต่เราแค่อยากให้คนเข้าใจว่า

ลูกบางคน ไม่ได้ไม่รักพ่อแม่
เขาแค่ไม่มีให้ตอนนี้

หรือบางที เขาอาจกำลังสร้างอนาคตอยู่
เพื่อดูแลพ่อแม่ได้ มากกว่านี้ ในอนาคต

สุดท้ายก็ไม่ได้มาหาใครด่าแม่เราหรอก
แค่รู้สึกว่าความคาดหวังในคำว่า “กตัญญู” มันสูงมากอะ
จนบางทีคนที่พยายามอยู่เงียบ ๆ ก็กลายเป็นคนเลวไปเลย

ใครเคยเจอแบบนี้มั่งหรือคิดยังไงกับเรื่องนี้บ้าง
เปิดใจคุยกันได้นะ ไม่ต้องโลกสวย
แต่อย่าด่าพ่อแม่กันก็พอ