จากหญิงเร่ร่อนสู่ฆาตกรต่อเนื่อง ชีวิตของไอลีน วูนอส

เรื่องราวของ ไอลีน วูนอส คือโศกนาฏกรรมซับซ้อนที่สังคมจดจำในฐานะฆาตกรต่อเนื่องหญิงคนแรกของอเมริกา แต่เบื้องหลังฉายาอันน่าสะพรึงกลัวคือชีวิตที่เต็มไปด้วยความรุนแรง การถูกทอดทิ้ง และความผิดหวังจากโลกที่โหดร้าย

จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมคือการพบศพของ ริชาร์ด ลอรี เจ้าของร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า ในป่าริมทางหลวงหมายเลข I-95 รัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1989 เขาถูกยิงด้วยกระสุน .22 และรถหายไป ตำรวจได้เบาะแสสำคัญจากลายนิ้วมือของไอลีน วูนอส หญิงวัย 33 ปี ผู้ใช้ชีวิตเร่ร่อนและขายบริการ ซึ่งนำกล้องและของใช้ของผู้ตายไปจำนำ แม้จะยังไม่เชื่อว่าเธอคือฆาตกรในตอนนั้น แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เลวร้ายที่สุดคดีหนึ่งในรัฐฟลอริดา

ภายในเวลาไม่ถึง 1 ปี ชายอีก 6 คนถูกฆ่าในลักษณะใกล้เคียงกัน เช่น เดวิด สเปียร์ส และ ชาร์ลส์ คาสคาดอน เหยื่อทุกคนเป็นชายวัยกลางคน เดินทางลำพัง และมักจะจอดรับหญิงแปลกหน้าที่ยืนอยู่ริมถนน ไอลีนใช้ความไว้ใจเป็นอาวุธ ใช้ท่าทีธรรมดาเพื่อให้เหยื่อรู้สึกปลอดภัย จากนั้นจึงลงมือด้วยปืน และนำรถพร้อมทรัพย์สินของเหยื่อหายตัวไป การก่อเหตุที่ซ้ำกันทำให้เจ้าหน้าที่เริ่มตั้งข้อสังเกตว่าผู้ก่อเหตุอาจเป็นผู้หญิงที่ไม่มีใครคาดคิด

ชีวิตวัยเด็กของไอลีนคือจุดกำเนิดของความรุนแรง เธอเกิดเมื่อ 29 กุมภาพันธ์ 1956 ในครอบครัวที่ไร้ความอบอุ่น พ่อผูกคอตายในเรือนจำ แม่เป็นเพียงเด็กสาววัย 14 ปี ไอลีนและพี่ชายถูกส่งไปอยู่กับปู่ย่าที่ติดสุราและใช้ความรุนแรง ปู่ของเธอเฆี่ยนตีเด็กไม่เลือกหน้า ไอลีนกลายเป็นเด็กเงียบขรึม ถูกเพื่อนรังเกียจ และถูกตั้งฉายาดูถูก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ คีท พี่ชาย ซึ่งเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอ มีลักษณะทางเพศที่ผิดขอบเขตของพี่น้อง ไอลีนใช้ร่างกายเป็นสิ่งเดียวที่เธอมีไว้ต่อรองกับโลกใบนี้ หลังคีทเสียชีวิตในปี 1976 เธอก็ไม่เหลือใครในชีวิตอีกเลย

เมื่ออายุ 14 ปี ไอลีนตั้งครรภ์และถูกส่งไปสถานสงเคราะห์ หลังคลอดบุตรและถูกส่งกลับบ้าน เธอก็ถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นทางการและเริ่มใช้ชีวิตเร่ร่อน หาเงินด้วยวิธีที่ง่ายและรวดเร็วเพื่อเอาตัวรอด เธอใช้ชีวิตแบบล่องหน เปลี่ยนชื่อปลอม และเปลี่ยนเมืองไปเรื่อยๆ จนกระทั่งปรากฏตัวในรัฐฟลอริดา ที่ซึ่งเธอหวังว่าจะได้เริ่มต้นใหม่

ในฟลอริดา เธอมีความสัมพันธ์กับ ไทเรีย มัวร์ ซึ่งเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกมีค่าและปลอดภัย แม้จะมีไทเรียอยู่เคียงข้าง ชีวิตของไอลีนก็ยังคงลำบาก เธอต้องกลับไปใช้วิธีหาเงินแบบเดิมๆ จนกระทั่งถูกจับกุมในข้อหาครอบครองอาวุธปืน ตำรวจกดดันไทเรียให้ร่วมมือ และไอลีนก็สารภาพว่าเธอลงมือสังหารชายทั้ง 7 คนเพียงลำพัง โดยอ้างว่าเป็นการป้องกันตัว เพราะรู้สึกว่าถูกคุกคามและไม่มีทางเลือกอื่น

การพิจารณาคดีเริ่มต้นขึ้นในเดือน มกราคม 1992 อัยการยืนยันว่าไอลีนมีเจตนาและวางแผน เธอถูกตัดสินว่ามีความผิดในคดีฆาตกรรมริชาร์ด ลอรี และถูกสั่ง ประหารชีวิต คำตัดสินเช่นนี้ยังคงเกิดขึ้นในคดีอื่นๆ ที่ตามมา ไอลีนยืนฟังคำตัดสินอย่างสงบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ และไม่ขอความเห็นใจ

เธอถูกคุมขังในแดนประหารเกือบ 10 ปี ก่อนที่เธอจะประกาศต่อศาลว่าขอยุติการต่อสู้คดีและพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับจุดจบ ไอลีน วูนอส ถูกประหารชีวิตด้วยวิธีฉีดยาเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2002 ในวัย 46 ปี คำพูดสุดท้ายของเธอก่อนหมดสติคือ "ฉันจะกลับมาด้วยวิญญาณ"

หลังการเสียชีวิต บันทึกส่วนตัวหลายเล่มของไอลีนถูกเปิดเผย เผยให้เห็นอีกด้านของผู้หญิงที่ถูกทอดทิ้งมาตลอดชีวิต เธอเขียนถึงความปรารถนาที่จะเป็นต้นไม้เพื่อไม่ต้องกลัวใคร และความรู้สึกว่าเธอไม่เคยต้องการฆ่าใคร แต่ไม่รู้วิธีอื่นที่จะอยู่รอด

เรื่องราวของไอลีน วูนอส ยังคงเป็นประเด็นที่สื่อและสังคมพูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งในมุมของฆาตกรหญิง เหยื่อของระบบสังคม และสัญลักษณ์ของคนที่เดินหลุดออกจากทางปกติ เธอเป็นทั้งเหยื่อและผู้กระทำ เป็นทั้งคนที่ไร้ที่พึ่งและคนที่ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ เรื่องราวของเธอทิ้งคำถามสำคัญที่ยังไม่มีใครตอบได้ชัดเจนว่า เธอเป็นแบบนี้เพราะชีวิตพาไป หรือเธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น