อยู่ด้วยกันแล้วไม่ชุ่มชื่นใจเหมือนต่างคนต่างอยู่ เริ่มต้นมาจากตรงไหน

 

ความรักที่มี

ทำไมเหมือนไม่ดีพอจะอยู่ด้วยกันได้?

 

ความรักหายไปไหน

ทำไมใจเหมือนเหือดแห้งไปเฉยๆ?

 

ใจไม่แห้ง ยังรัก ยังห่วง ยังผูกพัน

แต่ทำไมเหมือนใจไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว?

 

ข้อเท็จจริงคือเมื่อพูดถึง ‘รัก’

แต่ละคนไม่รู้ชัดๆด้วยซ้ำว่าพูดถึงอะไร

 

ความรัก

ไม่ใช่แค่คำว่าสามีภรรยาในทะเบียนสมรส

ไม่ใช่แค่ความรู้สึกผูกพันกับใครเป็นพิเศษ

ไม่ใช่แค่ความอ่อนโยนในหัวใจวูบใหญ่

และยิ่งไม่ใช่แค่อารมณ์ตายตัว เกิดแล้วเกิดเลย

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

แล้วเครื่องหมายอันใดกันแน่

ที่บอกว่าความรักยังอยู่ตรงนั้นจริงๆ?

 

ความชุ่มชื่นใจคือคำตอบ!

ความรักมีหรือไม่มี

ยังอยู่หรือเหือดแห้งไปแล้ว

ตัดสินกันง่ายๆจากความรู้สึกเดียว

คือ ยังมีความชุ่มชื่นใจอยู่หรือเปล่า

 

ฝ่ายหนึ่งเทคแคร์แค่ไหน

ถ้าอีกฝ่ายไม่ชุ่มชื่นใจ

ก็ไม่มีความรักอยู่ตรงนั้น

มีแต่การทุ่มเทของทาสผู้ซื่อสัตย์ฝ่ายเดียว

 

เป็นห่วงเป็นใย กังวลสารพัดเพียงใด

ถ้าอยู่ใกล้แล้วนึกรำคาญเด็กอมมือ

ไม่ปลื้ม ไม่ชุ่มชื่นใจ อยากปลีกตัวไปห่วงอยู่ห่างๆ

จะต่างอะไรกับคนแปลกหน้าขี้สงสาร

 

อยู่บ้านเดียวกันกี่ปี

ถ้าอยู่แบบต่างคนต่างอยู่

ไม่เคยชุ่มชื่นใจที่ได้อยู่ด้วยกัน

บ้านนั้นจะต่างอะไรจากห้องขังคู่

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

อยู่ด้วยกันแล้วไม่ชุ่มชื่นใจ

มันเริ่มต้นมาจากตรงไหน?

 

ยุคเราเป็นยุคของ

มนุษย์ฝืนใจเดินทาง

มนุษย์ฝืนใจทำงาน

มนุษย์ฝืนใจครองเรือน

มนุษย์ฝืนใจเลี้ยงลูก

มนุษย์ฝืนหายใจไปวันๆ

 

ที่เหมือนจะเต็มใจใช้ชีวิต

ก็กลายพันธุ์เป็น

มนุษย์วิชาการ

มนุษย์เดินสาย

มนุษย์ทำเงิน

มนุษย์ชื่อดัง

มนุษย์ทรงอิทธิพล

 

หายากมาก

ที่อยากเป็นมนุษย์ครอบครัว!

 

มนุษย์ครอบครัว

เป็นมนุษย์ที่สนใจคนในบ้านเดียวกัน

เห็นความสำคัญของความชุ่มชื่นใจที่ได้อยู่ด้วยกัน

 

มนุษย์ครอบครัว

ประสบความสำเร็จในการทำลายความเห็นแก่ตัว

เท่ากับหรือมากกว่าประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน

 

มนุษย์ครอบครัว

ไม่ต้องฝืนใจเจอหน้ากัน

เพราะเจอทีไร ต่างก็มีแต่รอยยิ้มดีๆ

และต่างก็มีสายตาสะท้อนใจจริงที่จะเล็งแลกัน

 

.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..

 

ก้าวแรกง่ายๆของการเป็นมนุษย์ครอบครัว

คือ ตัดสินใจล้มเลิกความเคยชินดิบๆ เช่น

ชินที่จะคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกเสมอ

ชินที่จะพูดออกมาแต่คำเอาผิดเอาถูกเสมอ

ชินที่จะทำเพื่อตัวเองก่อนเสมอ

 

ก้าวต่อไปที่ยากขึ้น

คือ ลงมือเอาจริงตามที่ตัดสินใจไปแล้ว

ไม่ดูถูกเหตุแห่งความชุ่มชื่นใจ

แม้ด้วยการช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย

แม้ด้วยคำพูดดีๆเพียงเล็กน้อย

และแม้ด้วยการคิดไว้ใจกัน ไม่คิดเล็กคิดน้อย

 

พอรวมกันหลายเดือนหลายปี น้ำใจน้อยๆ

ก็รวมกันกลายเป็นแอ่งน้ำใจขนาดมหึมา

ทำความชุ่มชื่นใจ

ในการร่วมบ้านกันไม่ขาดแม้แต่วันเดียว

ความชุ่มชื่นใจร่วมกันไม่ขาดนั่นแหละ

คำตอบว่าทำไมยังรัก

หรือกระทั่งรักมากขึ้นทุกที

 

พูดง่ายๆ มนุษย์ครอบครัว

อาจใจแห้งจากที่อื่น

แต่ไม่ยอมใจแห้งที่บ้าน

ต้องลงเอยชุ่มชื่นใจที่บ้านให้ได้!

 

อ้างอิง : ดังตฤณ