สายฝนในวันที่ไม่มีเธอ

เรื่องมันเริ่มจากวันธรรมดาวันหนึ่งที่ฝนตก ขวัญยืนหลบฝนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เธอเพิ่งเลิกงาน เหนื่อยล้าและหัวใจก็เหมือนจะหนักขึ้นทุกวัน เพราะสิ่งที่เรียกว่า “ความสัมพันธ์ไม่ชัดเจน” กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า “นนท์”

นนท์ไม่เคยเป็นแฟนของขวัญแบบเต็มตัว เขาเป็นเหมือนคนที่เข้ามาทำให้หัวใจเต้นแรง แล้วก็หายไปเป็นพักๆ แต่ขวัญก็ยังรอ รอว่าเขาจะกลับมาแบบที่ใจเธอต้องการ…ซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้น

จนวันหนึ่ง ขวัญบังเอิญเห็นนนท์เดินอยู่กับผู้หญิงอีกคน เขายิ้ม หัวเราะ และจับมือผู้หญิงคนนั้นด้วยความสบายใจ ราวกับไม่เคยมีเธออยู่ในชีวิต

ตอนนั้นโลกของขวัญเหมือนหยุดหมุน น้ำฝนที่ตกลงมาไม่เย็นเท่ากับน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกละเอียด ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยรู้สึกว่ามันจะจบแบบนี้ แต่เพราะเธอไม่เคยพร้อมที่จะยอมรับมัน

หลังจากวันนั้น ขวัญไม่ติดต่อเขาอีกเลย เธอเก็บทุกข้อความ ลบทุกภาพ และพยายามลืมทุกความทรงจำที่เคยทำให้ใจอ่อน

เวลาเดือนนึงผ่านไป…สองเดือน…หัวใจที่เคยอ่อนแอก็เริ่มแข็งแรงขึ้น ขวัญเริ่มยิ้มได้แม้ไม่มีเขา เริ่มกินข้าวคนเดียวโดยไม่รู้สึกเหงา เริ่มเข้าใจว่า “รักตัวเอง” มันไม่ใช่คำพูดลอยๆ แต่มันคือการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง แม้มันจะต้องแลกมาด้วยน้ำตาก็ตาม

แล้วอยู่ๆ วันหนึ่งนนท์ก็กลับมา เขาทักมาด้วยข้อความสั้นๆ ว่า “คิดถึง”

ขวัญอ่านข้อความนั้นแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะกดลบ โดยไม่ลังเล เพราะเธอไม่ได้โกรธเขาอีกแล้ว…แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมรอใครอีกต่อไป

“บางครั้งการรักใครสักคน ก็ไม่ได้แปลว่าเราต้องอยู่กับเขา แต่แค่เรากล้าพอที่จะปล่อยให้เขาไปอยู่กับคนที่เขาเลือก…แม้คนนั้นจะไม่ใช่เรา”

และนั่นคือครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ขวัญรู้สึกว่า…ตัวเองกำลังเริ่

มต้นใหม่ได้จริงๆ