ซึมเศร้าเล่าเรื่อง

นิยายสั้น เรื่องซึมเศร้าเล่าเรื่อง

       "ทำไมฉันถึงได้มีลูกที่โง่ขนาดนี้นะ ตอนประถมกับมัธยมต้นก็ติด Top 3 แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้ติด 0 ได้ห้ะ?" หญิงสาววัยกลางคนกำลังบ่นลูกสาวที่ผมบนหัวมันมีทั้งสีม่วง ชมพูและดำ เหอะ ใครมันจะอยากมีหัวสีแบบนี้กันวะ จริงๆฉันขอให้เพื่อนมาย้อมสีดำกรบผมสีชมพูม่วงของฉัน แต่มันอ้างว่าต้องกลับบ้านไปรับน้องชายเลยทำให้ฉันแบบลวกๆ ก่อนจะทิ้งฉันไว้ และก็อย่างที่เห็น แม่ทั้งรุมทึ่งผมฉันทั้งจิกและตบ ในระหว่างทางที่กำลังจะไปยังร้านเสริมสวยที่แม่ชอบไปทำผมอยู่ประจำ "เจ๊ ย้อมผมดำให้มันหน่อย ดูสิเนี่ยดำสลับสีอะไรของมันก็ไม่รู้จนครูไม่รับงานแก้ของมันเนี่ย ต้องมาเสียทั้งเงินเสียทั้งเวลา ไม่รู้ว่าชาตินี้มันจะเรียนจบมีใบปริญญาเหมือนกับคนอื่นเขาบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้" แม่พูดไปพร้อมเอาพัดมานั่งพัดให้ตัวเองเนื่องจากอากาสที่ร้อนเกินจะทน

       "ฝน อะแว่นตาแกแม่เห็นมันตกตรงที่วางเท้าในรถมันอาจจะงอๆ นิดหน่อยนะแม่ก็ไม่รู้ว่าทำไมมันเป็นแบบนั้น" พอพูดจบแม่ก็ยื่นแว่นตามาให้ฉันใส่ดังเดิม แว่นน่ะ ที่มันงอเพราะตั้งใจที่จะเหยียบมันเอง ตอนที่แม่ตบฉันบนรถมันเลยตกลงไปที่พักท้าว ฉันเลยเหยียบมันเพื่อระบายความโกรธกับมันแทน เพราะมันเป็นแว่นตาที่ฉันซื้อให้ยังไงละ แต่มันก็ทนดีนะไม่มีรอยขีดข่วนอะไรเลย ฉันจับแว่นมองซ้ายทีขวาที ก่อนเลือกที่จะเก็บไว้ในกระโปรงนักเรียนแล้วเดินขึ้นรถเผื่อที่ว่าจะได้กลับไปแก้ 0 ตัวสุดท้ายที่ติดอยู่ พอฉันแก้ผ่านจนครบทุกวิชา ครูทั้งโรงเรียนเข้ามาแสดงความยินดีกับฉันยกใหญ่ เพราะที่ผ่านมาครูทุกท่านคอยเตือนคอยบอกให้ไปแก้ 0 เพื่อนๆในห้องก็เช่น เพราะจะได้จบมัธยมปลายสักที

       หลังจากที่แก้ 0 อะไรเรียบร้อยหมดแล้วแต่ว่าเวลาในการยื่นสอบวันสุดท้ายก็ดันเป็นเมื่อวานพอดี ฉันเลยต้องไปรอสอบอีกครั้งในปีถัดแทน จนมาวันนี้วันที่มหาลัยเริ่มเปิดรับนักศึกษาปีการศึกษาในปีถัดไป ฉันก็เลือกที่จะยื่นสมัครแค่รอบแฟ้มสะสมผลงานเพราะฉันขี้เกียจที่จะสอบเข้าเลยยื่นข้อเสนอแม่ไปว่าถ้ายื่นแฟ้มแล้วไม่ติดจะไปเรียนที่มหาลัยเอกชนแทน ซึ่งแม่ก็ตกลง แต่ฉันดันสอบติดซะได้แถมได้ที่ 1 ด้วย ดวงมันจะซวยอะไรขนาดนี้ ฉันอยากเรียนเอกชนโว้ย!!! พอพ่อกับแม่กลับบ้านมาฉันก็บอกท่านทั้งสองว่าสอบรอบส่งแฟ้มสะสมผลงานผ่านแล้วและขึ้นเป็นอันดับที่ 1 "พ่อยินดีด้วยนะลูก ลูกพ่อเก่งมากเลยรู้ไหม" พ่อฉันยิ้มพร้อมกับลูบหัวฉันไปด้วย "มันก็ดีที่ติดนะพ่อ แต่หนูอยู่หออีกตั้งสี่ปีแหนะ" ฉันทำหน้าซึมเชิงหยอกล้อกับพ่อ "แค่ 4 ปีเอง เวลามันผ่านไปไวนะลูกเดี๋ยวเผลอๆรู้ตัวอีกทีลูกอาจจะจบแล้วก็ได้" พ่อยิ้มแล้วก็คุยกับฉันอย่างมีความสุข แต่ความรู้สึกดีมันกลับถูกทะลายลงเพราะประโยคที่แม่กำลังจะพูดออกมา "เหอะ พี่คิดว่ามันจะจบ 4 ปีหรอ ฉันว่านะน้ำหน้าอย่างมันเนี่ยไม่ทันได้เรียนจบก็มีผัวไปซะก่อนมั้งหรือไม่ก็ถ้าเรียนจบก็อาจจะจบปีที่ 8 นู้นก็ได้ เอาให้เต็มโควต้าไง หรือดีไม่ดีมันอาจจะอุ้มลูกมาให้เราเลี้ยงแทนก็ได้ใครจะรู้" แม่พูดเสร็จและทำท่าจะเดินหนีไปอย่างหน้าตาเฉย ปัง!!! ฉันตบโต๊ะดังลั่นทั้งพ่อและแม่หันมามองหน้าฉันก่อนที่ท่านทั้งสองรู้แล้วว่าฉันนั้นปรี๊ดแตกเต็มทนแล้ว "แม่ก็เอาแต่พูดแบบเนี่ย มันมีสักครั้งมั้ยห้ะ? มีสักครั้งไหมที่แม่พูดให้กำลังใจหนู!!!!! กำลังใจก็ไม่เคยมีให้อยากได้อะไรก็ไม่เคยซื้อให้มือถือหนูพังจนใช้ไม่ได้ก็บอกให้หางานทำเก็บเงินซื้อเองพอเก็บครบแล้วไปซื้อบอกใช่เงินฟุมเฟื่อย สรุปแล้วแม่ต้องการอะไรจากหนู หนูยอมรับนะว่าหนูมันไม่เอาไหน แต่แม่พูดดีๆกับลูกตัวเองสักครั้งบ้างไหม แต่ถ้ามันคิดคำพูดดีๆไม่ได้ รอบหน้าก็อย่าพูดจะดีกว่า" พูดเสร็จฉันก็เดินไปห้องนอนตัวเองทันทีฉันกับน้องนอนห้องเดียวกันถึงน้องสาวอยู่ด้วยแต่ฉันก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ ขอโทษนะที่พี่อ่อนแอต่อหน้าน้องแบบนี้ แต่พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ

       หลังจากวันนั้นที่ฉันทะเลาะกับแม่เราก็ไม่คุยกันอีกเลยแม่ไม่เคยมองฉันเป็นลูกที่ดีในขณะที่น้องสาวฉันไปโรงเรียนฉันต้องไปต่อยตีกับไอ้พวกหมาที่มันชอบเห่าชอบหอนเวลาที่เราพากันกลับบ้าน เดี๋ยวแม่เตะสักเพี้ยงไอ่พวกเด็กเวรพวกนี้นี่ "ตายแล้วไปต่อยไปตีกับใครลูก หนูเจ็บมากไหม ฝนทำไมแกไม่ดูแลน้องทำไมถึงได้ไปชกต่อยกับนักเลงไปทั่ว ฉันล่ะอายที่มีลูกสาวแบบแกจริงๆเลย แล้วฟ้าเป็นอะไรไหมลูก" แม่จับฟ้าใสหันไปมาเพื่อที่จะหาดูแผลตามตัวของน้องสาวอันเป็นที่รัก "แม่ หนูว่าไปดูพี่ฝนดีกว่านะแม่ แม่ไม่เห็นแผลบนหน้าพี่หรอ ที่พี่ต้องไปชกต่อยกับพวกผู้ชายเพราะพี่เขาคอยปกป้องหนูจากไอ้พวกนักเลงพวกนั้น แทนที่แม่จะถามพี่ทำไมถึงวิ่งมาหาหนูแทนทั้งๆที่หน้าพี่เขาก็บอกชัดเจนแล้วว่าคนที่แม่ควรเป็นห่วงมันควรจะเป็นใคร" ฟ้าเหลืออดกับการที่แม่ที่ลำเอียงรักแต่น้องทั้งๆที่ฉันเจ็บหนักขนาดนั้นดันไม่สนใจใยดีฉันเลย 

       ทำไมกันนะ ทำไมคนที่ต้องเจอปัญหาในทุกๆอย่างถึงได้มาลงที่ฉัน คนที่เกิดมาเพื่ออยู่กับความโดดเดี่ยวคงเป็นฉันเองสินะ "พี่ฝนมานั่งทำอะไรที่ศาลาหลังบ้านค่ำๆมืดๆแบบนี้หละพี่ เข้าบ้านเถอะเดี๋ยวยุงกัดแล้วจะเป็นไข้หวัดเอา" พอได้ยินเป็นเสียงน้องที่มาตามฉันกลับเข้าบ้าน ฉันลุกแล้วเดินเข้าบ้านตามที่น้องบอก ก่อนที่พ่อจะเดินมาด่าทันทีที่เดินเข้าบ้านมา "ไปนั่งทำอะไรที่ศาลาหลังบ้านค่ำๆมืดๆแบบนั้นไม่คิดหรอว่าพ่อกับแม่จะเป็นห่วงทำไมชอบทำตัวมีปัญหาตลอดวะ ทำไมไม่ดูฟ้า ดูน้องเข้าไว้ว่ากุลสตรีที่ดีความทำตัวยังไง ไม่ใช่เที่ยวไปไล่ต่อยตีกับคนอื่นเขาไปทั่ว" พ่อพูดจบก็ใช้นิ้วชี้แตะหน้าผากฉันก่อนที่จะออกแรงผลักอย่างแรง จนน้องที่ประคองฉันเซแล้วก็ล้มลงไปกับพื้น "ฟ้า เป็นอะไรมากไหมลูก" พ่อวิ่งผ่านหน้าฉันไปอย่างรวดเร็วก่อนจะหันมาตะหวาดใส่ฉัน "มันเป็นเพราะแกนั้นแหละ น้องถึงได้เจ็บตัวแบบนี้ ฟ้าลุกไหวไหมลูกค่อยๆลุกมานั่งโซฟานะลูกนะ เดี๋ยวพ่อไปเอาน้ำมาให้" พ่อพูดก่อนที่จะเดินออกไปทางห้องครัว "เป็นอะไรมากไหมฟ้า พี่ขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้น้องต้องเจ็บตัวแบบนี้" ฉันนั่งกอดน้องอันเป็นที่รักของฉันก่อนจะบอกลาน้องเป็นสุดท้าย "ฟ้า พี่มีเรื่องที่จะบอกน้องแค่น้องคนเดียวเท่านั้น เก็บมันไว้เป็ความลับจนกว่าจะถึงรุ่งสางฝนวันพรุ่งนี้นะ" ฉันบีบมือน้องสาวเบาๆก่อนจะเค้นคำตอบจากน้องสาว "ได้ ถ้าพี่ขอน้องจะทำให้ได้ น้องสัญญาแล้วว่าน้องจะอยู่กับพี่ อยู่ข้างๆพี่เหมือนกับที่พี่คอยดูแลน้องอย่างทุกๆวันนี้" น้องฉันตอบรับทั้งน้ำ ฉันจึงดึงน้องมากอดเอาไว้เพราะมันจะเป็นการกอดที่แสนอบอุ่นและมันอาจจะเป็นกอดครั้งสุดท้าย "ฟ้า ฟังพี่นะเรื่องนี้พี่คิดและตัดสินใจมาดีแล้ว พี่ว่าพี่จะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว" พอฉันพูดจบน้องฉันก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของฉันทันที "แล้วพี่จะไปที่ไหน น้องขอไปด้วยได้ไหมขาดพี่ไปแล้วน้องจะอยู่ยังไงละพี่" น้องฉันโผลเข้ามากอดฉันอีกครั้งก่อนจะปล่อยโฮออกมา ฉันคงทำได้เพียงลูบหลังน้องก่อนจะพูดว่า "พี่เชื่อนะว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาพบกันอีก ฟ้ารอพี่นะพี่อาจจะไม่ว่างมาเจอหรือรอจนถึงวันที่น้องแต่งงานและมีครอบครัว แต่พี่สัญญาว่าพี่จะกลับมาหาน้องแน่นอน" ฉันค่อยๆแกะมือน้องออกจากเอวก่อนที่เรื่องมันจะยืดยาวไปมากกว่านี้ ฉันยิ้มให้น้องก่อนที่จะเดินขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเอง ค่อยๆบรรจงอาบน้ำทำทุกอย่างที่อยากทำมาตลอด นั้นคือการจากไปแบบตลอดการ และฉันได้เขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ หวังว่าคนที่ได้อ่านจะยังคงคิดถึงฉันในวันที่ฉันนั้นไม่อยู่ หลังจากนั้นฉันก็เอายานอนหลับที่ได้มาจากหมอเวลาไปรับยา เพราะตัวฉันเองเป็นโรคซึมเศร้าแบบเรื้อรัง และยาตัวนี้เป็นตัวที่กินแค่เม็ดเดียวก็สามารถทำให้หลับได้นานและยังทำให้หลับลึกจนไม่ถึงความเป็นไปในรอบด้าน แต่ทุกครั้งที่ได้มาฉันไม่เคยกินมันเลย เพราะฉันรอวันนี้มานานแสนนาน วันที่ฉันจะได้ปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระจากโลกใบนี้ ฉันเกะเอายานอนหลับที่สะสมมานาน ค่อยๆเกะออกมาทีละเม็ดจนถึงเม็ดสุดท้าย ฉันมองยาที่อยู่ในมือตัวเองก่อนที่ฉันจะกินเข้าไปทั้งหมด ฉันค่อยๆล้มต้วลงนอนค่อยๆหลับตาลงและคิดถึงสิ่งดีๆที่มีมากมายกับน้องสาวคนสวยของฉันก่อนที่ทุกอย่างมันจะวูบหายไปในพริบตา พร้อมการหายในอันรวนรินของฉัน ฟ้าน้องพี่ พี่อยากบอกว่าพี่รักน้องของพี่มากๆนะ และต่อให้พี่จากโลกใบนี้ไปแล้วแต่พี่ก็อยู่เคียงข้างน้องคอยปกป้องน้องเสมอนะ ยัยนางฟ้าปีกหักของพี่ขอให้น้องมีความสุขมากๆนะ ส่วนพี่ขอลาไปก่อน แล้วสักวันเราคงได้พบกันไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง....

       เป็นยังไงกันบ้างคะนิยายแบบนี้สนุกมั้ยเอ่ย เรื่องนี่เป็เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัาฉันเอง แล้วเอามาเขียนและปรับเปลี่ยนตอนท้ายนิดหน่อย หวังว่าทุกๆท่านที่ได้อ่านจะได้ทั้งความบันเทิงและอาจจะมีบางคนได้สิ่งเตือนใจบางอย่าง และมันคงจะดีมากถ้ามีคนที่อ่านเรื่องราวของฉันแล้วทำให้คนคนนั้นคิดได้และอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ขอขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาอ่าน แต่ถ้าจะให้ดีฝากกดติดตามแล้วก็ช่วยกับแชร์กระทู้กันเยอะๆนะคะ สำหรับวันต้องขอตัวลาไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีนะคะทุกๆคน