ความทรงจำวัยเด็กกับการ "กินยางลบเพื่อน" ในยุค 90

โตมาดีได้ยังไงก็ไม่รู้...

ถ้าคุณเติบโตมาในยุค 90 มีโอกาสสูงมากที่คุณอาจเคย แทะยางลบที่มีกลิ่นหอมเหมือนหมากฝรั่ง หรืออย่างน้อยก็เคยเห็นเพื่อนแอบเคี้ยวยางลบในห้องเรียนอย่างภาคภูมิใจ บางคนถึงขั้นแลกเปลี่ยนกันเหมือนเป็นของเล่นหายาก เพราะยางลบสมัยนั้น ไม่ใช่แค่ลบได้ แต่หอมเหมือนของกิน บางรุ่นหอมขนาดที่เด็กประถมคิดว่ากินได้จริง ๆ!

ยางลบกลิ่นผลไม้: จุดเริ่มต้นของความสับสน

ยางลบกลิ่นสตรอว์เบอร์รี องุ่น โคล่า หรือลูกพีช เป็นที่นิยมมากในยุค 90 เพราะนอกจากจะทำให้กระเป๋าดินสอหอมฟุ้ง ยังมีสีสันน่ารักเหมือนขนมมากกว่าเครื่องเขียน เด็กบางคนอดใจไม่ไหว แอบกัด แอบเคี้ยว แล้วก็บอกว่า...

“มันก็ไม่ได้แย่...นะ”

ยางลบบางรุ่นยังทำเป็นรูปเค้ก ขนม หรือขวดน้ำอัดลม ยิ่งเพิ่มความเข้าใจผิดในวัยไร้เดียงสาไปอีก

“ยางลบเพื่อน” ไม่ได้แปลว่าแค่แอบใช้

ถ้าเป็นยุคนี้ เด็กบางคนอาจบอกว่า "ยางลบเพื่อน" หมายถึงการยืมแล้วยังไม่คืน แต่ถ้าย้อนกลับไปยุค 90...

"ยางลบเพื่อน" คือยางลบที่เรากินของเพื่อนไปคำสองคำโดยเพื่อนไม่รู้

ใช่ครับ... เรากินของเพื่อนจริง ๆ!
แล้วก็แค่คืนไปเงียบ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โตมาแล้วจึงรู้ว่า…

• ยางลบ ไม่ได้กินได้จริง ๆ

• กลิ่นหอมแบบนั้นมาจากสารเคมีล้วน ๆ

• เราโชคดีมากที่ไม่มีใครเป็นอะไร

• โรงเรียนไม่เคยสอนให้กินยางลบ แต่ก็ไม่เคยห้ามอย่างจริงจัง

ทุกวันนี้บางคนยังมี "ปม" ว่าตัวเองเคยกินอะไรแบบนั้นเข้าไป แล้วก็แอบสงสัยว่าโตมาทำไมยังไม่ป่วย…

ทำไมเรื่องนี้ถึงยังอยู่ในความทรงจำ?

• มันเป็นเรื่อง เล็ก ๆ แต่น่ารัก ที่สะท้อนความไร้เดียงสา

• เป็นภาพจำของยุคสมัยที่ไม่มีแท็บเล็ต ไม่มี Tiktok มีแค่โต๊ะเรียนกับกลิ่นยางลบ

• เตือนให้เรารู้ว่า การเรียนรู้ของเด็กนั้นมาจากประสบการณ์มากกว่าคำสอน

“ยางลบกลิ่นหอม” คือสัญลักษณ์หนึ่งของยุค 90 ที่บอกว่า แม้โลกจะไม่มีอินเทอร์เน็ตหรือมือถือ แต่เราก็มีเรื่องให้จดจำเสมอ แม้มันจะเป็นเรื่องไร้สาระอย่างการแทะยางลบเพื่อนก็ตาม

และสุดท้าย...

ถ้าคุณเคยกินยางลบตอนเด็ก ไม่ต้องห่วง—คุณไม่ได้แปลกคนเดียว :)