วัยรุ่นมหาลัย เมื่อต้องออกค่ายจิตอาสา...จากเด็กกรุงเทพฯ สู่วัดปลายนา และบทเรียนจากห้องน้ำหลุม

สวัสดีชาวโลก

กระทู้นี้เกิดขึ้นหลังจากที่ร่างกายของผมผ่านการซ่อมบำรุงมาเรียบร้อย หลังจากไป "ค่ายจิตอาสา" ของมหาลัย ที่ชื่อค่ายโคตรเท่ แต่ชีวิตจริงแม่มไม่เหมือนในโปสเตอร์เลย...

เริ่มต้นด้วยใจที่พร้อม แต่ไม่ได้พร้อมจริงๆ

เรื่องมันเริ่มต้นจากอาจารย์พูดว่า "ใครไปค่ายจิตอาสา จะได้ชั่วโมงกิจกรรมครบ!"

โอ้โห ทุกคนแห่กันยิ่งกว่าต่อแถวซื้อไอโฟน รุ่นใหม่ลด 50%

แน่นอน... ผมกับเพื่อนๆ ก็ไม่พลาด!

เราตั้งใจจะไปด้วยจิตอาสา (ปนบังคับเล็กๆ) หวังเก็บชั่วโมงไปเรียนจบไวๆ

สู่ดินแดนแสนห่างไกล...สัญญาณโทรศัพท์แทบจะต้องจุดธูปขอ

หลังจากนั่งรถบัสพลังแอร์ที่หนาวยันกระดูกไป 8 ชั่วโมง

เราเดินทางถึงหมู่บ้านปลายเนินกลางป่า

ที่มีประชากร 200 คน

แต่มีหมา 400 ตัว (รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในสารคดีเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก)

สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี ต้องปีนขึ้นไปบนโบสถ์ถึงจะเล่นไลน์ได้

WiFi ก็...ไม่ต้องหวังเลยครับพี่

เต็นท์ของจริง ไม่ใช่เต็นท์ใน IG

พอลงรถเสร็จ อาจารย์แจกเต็นท์ แล้วบอกให้ไปกางเอง

ผมกับเพื่อนที่ไม่เคยแม้แต่จะกางร่ม ยังไม่รู้เลยว่าเต็นท์มันมีหน้าหลังมั้ย

กางเสร็จดูเหมือนเจดีย์ทรุดในเมืองโบราณ

แต่ยังไงก็อยู่ได้ครับ...แม้คืนแรกจะมีตะขาบมาเยี่ยมด้วยก็ตาม

อาหาร 3 มื้อ...กับข้าวที่น้องหมาเล็ง

อาหารที่นี่คือ “ข้าวร้อนๆ กับไข่ดาวน้ำมันเยิ้ม”

กินไปเหงื่อตกไป เพราะแดดเมืองไทยตอนเที่ยงไม่เคยปรานี

มีบางมื้อที่มี "น้ำพริกปลาร้า" ซึ่งหอมจนหมาทั้งหมู่บ้านแห่มาล้อมวง

แต่ก็กินกันจนหมด...เพราะหิวแบบไม่มีอารมณ์เลือก

งานจิตอาสา = งานหนักกว่าฟิตเนส

งานของเราคือ ขุดดิน ปลูกต้นไม้ ทาสีโรงเรียน และปัดกวาดศาลาวัด

แต่ที่พีคสุดคือ...ให้ขุด "ห้องน้ำหลุม" สำหรับใช้ในค่าย

ใครคิดว่าชีวิตในค่ายโรแมนติก โปรดนึกถึงตอนนั่งปลดทุกข์กลางดึก

โดยมีเสียงกบร้องอยู่ข้างๆ แล้วจะเข้าใจ

พีคกว่านั้นคือมีเพื่อนเผลอหล่นโทรศัพท์ลงหลุม...

สุดท้ายต้องทำใจแล้วบอกว่า “ชีวิตมันก็ต้องมีอะไรหายไปบ้าง”

พี่น้องในค่าย = สนิทกว่าญาติ

สิ่งที่ดีที่สุดของค่ายนี้ คือ “มิตรภาพ”

เพราะตอนตักน้ำด้วยขันเดียวกัน

ตอนช่วยกันกางเต็นท์ (ที่เกือบกลายเป็นว่าวบิน)

และตอนนั่งล้อมวงแชร์เรื่องเล่าผีใต้แสงเทียน

มันทำให้เราสนิทกันแบบไม่ต้องแต่งหน้า ไม่ต้องทำผม

บางคนเห็นหน้าสดกันทุกวัน จนตอนกลับมาเรียนไม่แน่ใจว่าใครเป็นใคร

คืนสุดท้าย...น้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัว

คืนสุดท้าย พวกเราจัดกิจกรรม “ส่งท้ายค่าย”

ทุกคนผลัดกันเล่าความประทับใจ

บางคนเล่าด้วยเสียงหัวเราะ บางคนเล่าด้วยน้ำตา

แต่สิ่งที่ทุกคนพูดเหมือนกันคือ “เราจะไม่ลืม 5 วันที่ผ่านมา”

แม้จะไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีหมูกระทะ

แต่มี “ความทรงจำ” ที่หาจากไหนไม่ได้

บทสรุปจากค่ายจิตอาสา...ของเด็กมหาลัยใจกรุง

1. การเข้าห้องน้ำไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้ามันเป็นหลุม

2. ชีวิตไม่จำเป็นต้องมี WiFi ถ้ามีเพื่อนดีๆ อยู่รอบตัว

3. แดดเมืองไทยร้อนจริงจัง แต่มิตรภาพในค่ายมันอุ่นยิ่งกว่า

4. ทุกคนควรได้ไปสักครั้งในชีวิต...เพื่อจะรู้ว่า

ความสุขไม่ได้มาจากห้องแอร์ แต่มาจาก “การให้” ที่ไม่มีเงื่อนไข

ใครเคยมีประสบการณ์ฮาๆ แบบนี้จากค่ายจิตอาสา มาแชร์กันได้เลยนะครับ

หรือใครกำลังลังเลจะไป...ไปเถอะครับ จะได้รู้ว่า

"การไม่ได้อาบน้ำ 3 วัน ไม่ได้ฆ่าใครตาย"

แค่ต้องฉีดน้ำหอมเพิ่มหน่อยแค่นั้

นเอง

ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ

ฝากหัวใจให้ค่ายและความโคตรเหนื่อยนี้ไว้ในใจด้วย...