ถ้าความตายคือจุดจบ แล้วเราจะกลัวมันไปทำไม?

ถ้าความตายคือจุดจบ แล้วเราจะกลัวมันไปทำไม?

 

‎

‎เคยมีใครบางคนพูดไว้ว่า “ความตายไม่ได้น่ากลัว เพราะเราไม่มีวันอยู่พร้อมกับมัน”

‎เป็นคำพูดที่ฟังดูย้อนแย้ง แต่น่าคิดอย่างยิ่ง เพราะเมื่อความตายมาถึง ตัวเราก็ไม่มีอยู่แล้ว และตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่ ความตายก็ยังมาไม่ถึง

‎

‎แต่แม้จะรู้เช่นนี้ ทำไมคนส่วนใหญ่ยังกลัวมันอยู่?

‎กลัวเจ็บปวดก่อนตาย? กลัวจากคนที่รัก? หรือกลัวเพราะยังมีอะไรค้างคาในใจ?

‎

‎

‎

‎

‎มนุษย์คนเดียวในโลกที่รู้ว่าตัวเองต้องตาย

‎

‎สิ่งหนึ่งที่แยกมนุษย์ออกจากสัตว์อื่น ๆ คือ การตระหนักรู้ถึงความตาย

‎

‎สัตว์ส่วนใหญ่รู้เพียงสัญชาตญาณหลบภัยหรือเอาตัวรอดเท่านั้น แต่เราไม่ใช่ เรารู้ว่าชีวิตมีวันสิ้นสุด และรู้ว่าความตายนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราคิดถึงมันบ่อยกว่าที่ใครจะยอมรับ แม้จะไม่พูดออกมาตรง ๆ ก็ตาม

‎

‎การรู้ว่าทุกสิ่งมีจุดจบ กลายเป็นแรงผลักดันให้เราทำสิ่งต่าง ๆ

‎บางคนตั้งเป้าหมายชีวิตเพราะรู้ว่าเวลามีจำกัด

‎บางคนเปลี่ยนวิธีใช้ชีวิตหลังผ่านเหตุการณ์เฉียดตาย

‎และบางคนกลัวมันจนไม่กล้าใช้ชีวิตเลยด้วยซ้ำ

‎

‎แต่ถ้าเราย้อนกลับมาคิดให้ดี... ความตายเป็นแค่สิ่งหนึ่งที่อยู่ปลายทางของเส้นทางชีวิตเท่านั้น

‎แล้วเหตุใดเราต้องให้มันมากำหนดทุกย่างก้าวของเราด้วย?

‎

‎

‎

‎

‎หรือจริง ๆ แล้ว เราไม่ได้กลัว “ความตาย”... แต่กลัว “การไม่มีโอกาสอีก”?

‎

‎เวลาที่คนเราพูดว่า “กลัวตาย” สิ่งที่แฝงอยู่เบื้องหลังนั้นอาจไม่ใช่ตัวความตายเอง แต่คือความเสียดาย

‎

‎+ เสียดายที่ยังไม่ได้ทำตามฝัน

‎

‎+ เสียดายที่ยังไม่ได้บอกรักใครบางคน

‎

‎+ เสียดายที่ยังไม่ได้แก้ไขสิ่งที่ผิด

‎

‎หรือแม้แต่เสียดายชีวิตธรรมดา ๆ ที่ไม่เคยได้ใช้เต็มที่

‎

‎

‎มนุษย์กลัวสิ่งที่ไม่รู้ แต่เราก็กลัวสิ่งที่เราคิดว่า “ยังไม่พอ” ด้วย

‎

‎และความกลัวนี้แหละที่ทำให้เราผลัดวันประกันพรุ่ง คิดว่า “ไว้พรุ่งนี้ค่อยทำ”

‎จนบางครั้ง... ก็ไม่มีพรุ่งนี้ให้ทำอีกแล้ว

‎

‎

‎

‎

‎เมื่อความตายไม่ใช่ “ศัตรู” แต่คือ “ครู”

‎

‎หากมองในมุมกลับ ความตายอาจเป็นสิ่งเดียวที่เตือนให้เราตื่นจากความหลง

‎

‎มันทำให้เรารู้ว่าเวลามีจำกัด

‎ทำให้เรากล้ารัก กล้าบอกลา กล้าทำในสิ่งที่เคยกลัว

‎และที่สำคัญ... มันทำให้เราหันกลับมามองชีวิตตอนนี้ ว่าเรากำลังใช้มันอย่างคุ้มค่าหรือยัง?

‎

‎ในหลายวัฒนธรรมโบราณ ผู้คนไม่ได้หลีกเลี่ยงการพูดถึงความตาย

‎กลับกัน พวกเขาใช้มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า

‎“ไม่มีอะไรแน่นอน” และ

‎“ชีวิตคือของขวัญ ไม่ใช่ของถาวร”

‎

‎

‎

‎

‎แล้วถ้ามันคือจุดจบจริง ๆ ล่ะ?

‎

‎สมมุติว่าหลังความตายไม่มีอะไรเลย

‎ไม่มีนรก สวรรค์ หรือภพใหม่ใด ๆ

‎ไม่มีแม้แต่ความทรงจำ หรือการตระหนักรู้ว่าเราเคยมีชีวิตอยู่

‎

‎ในแง่นี้ ความตายก็คือการหลับไปตลอดกาล

‎ไม่เจ็บ ไม่ทุกข์ ไม่รู้สึก

‎น่ากลัวหรือเปล่า?

‎

‎บางคนอาจตอบว่าใช่ เพราะมันคือ “ความว่างเปล่า”

‎แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือการสิ้นสุดของความเจ็บปวดและภาระทั้งปวงด้วย

‎

‎หากเรามองว่า ชีวิตคือโอกาสชั่วคราวในการรู้สึก รัก ผิดหวัง และเรียนรู้

‎งั้นความตายก็เป็นเพียงการคืนสภาพทุกอย่างกลับสู่ “ศูนย์”

‎

‎ไม่ต้องกลัว… เพราะทุกสิ่งที่ควรเกิด ก็ได้เกิดไปแล้ว

‎สิ่งที่ไม่ได้เกิด… อาจไม่จำเป็นต้องเกิดเลยก็ได้

‎

‎

‎

‎

‎ความหมายของชีวิต อาจอยู่ตรง “ระหว่าง” จุดเริ่มต้นกับจุดจบ

‎

‎บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตอบคำถามว่า “เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร”

‎บางคนไม่เคยถามเลยด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่ยุ่งกับชีวิตประจำวัน

‎

‎แต่คำถามนี้สำคัญนะ

‎เพราะเมื่อใดก็ตามที่เราหาคำตอบของมันได้

‎ความกลัวความตายก็จะค่อย ๆ จางลงไปเอง

‎

‎ถ้าเรารู้ว่าเราตื่นขึ้นมาเพื่ออะไร

‎รู้ว่าชีวิตนี้เราต้องการสร้างอะไร ทิ้งอะไรไว้ หรือเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง

‎แม้ความตายจะมาถึงพรุ่งนี้

‎เราก็จะไปอย่างไม่เสียดาย

‎

‎

‎

‎

‎สุดท้าย... ถ้าเราต้องกลัวอะไรสักอย่าง ควรกลัว “การมีชีวิตอยู่โดยไม่มีชีวิต” มากกว่า

‎

‎มีคนจำนวนไม่น้อยที่ใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน เหมือนเป็นเพียงร่างกายที่หายใจ

‎ไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเอง

‎ไม่เคยใส่ใจสิ่งรอบข้าง

‎ไม่เคยใช้โอกาสที่มีในการทำให้โลกนี้ดีขึ้นแม้แต่น้อย

‎

‎นั่นอาจน่ากลัวกว่าความตายเสียอีก

‎เพราะมันคือ “การตายทั้งที่ยังหายใจอยู่”

‎

‎ในทางกลับกัน ถ้าคุณใช้ชีวิตอย่างมีจุดหมาย

‎คุณจะพบว่า ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตที่ยาวนาน

‎แต่มี “ชีวิตที่ลึกซึ้ง” ต่างหากที่สำคัญ

‎

‎

‎

‎

‎สรุปคือ... ถ้าความตายคือจุดจบจริง ๆ แล้วเราจะกลัวมันไปทำไม?

‎เพราะเมื่อถึงเวลานั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ว่าเราจะอยู่ต่อไปได้ไหม

‎แต่คือ... “เรามีชีวิตอยู่มาอย่างไรต่างหาก”

‎

‎

‎

‎

‎