บทที่ 1 สาวมีนกรต่อ

“ ไอ้เด็กนี่คิดได้ยังไงว่าป้าเก็บมัจมาจากกองขยะ ป้าเก็บมัจมาจากโรงพยาบาลต่างหากละถูกทิ้งไว้ที่ห้องเด็กอ่อน ป้าสงสารแอบอุ้มกลับบ้าน ”

“  คุณนาย !  มัจเรียนประมงนะคะ ขอร้องละ มัจอยากเรียน ”

“ ป้าไม่ให้เรียน มัจมีหน้าที่ทำตามคำสั่งของป้า ไม่มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็นใด ๆ ทั้งสิ้น  ป้าสั่งอะไรก็ต้องทำตาม ป้าไม่ยอมให้มัจเรียนที่วิทยาลัยประมงเด็ดขาด นี่ใบสมัครเรียนต่อมัธยมปลาย  มัจกรอกข้อมูลให้เรียบร้อยเขียนเสร็จแล้วเอามาให้ป้า  ” เพ็ญจันทร์หยิบใบสมัครจากลิ้นชักลงบนโต๊ะ  

“ มัจต้องการเรียนที่วิทยาลัยประมงเท่านั้นไม่มีวันเปลี่ยนใจไปเรียนมัธยมปลายตามที่คุณนายต้องการ หากคุณนายอยากเรียนก็กลับไปเรียนเองสิมาบังคับให้มัจเรียนทำไม  ”

  มัจฉาหยิบใบสมัครที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าของเพ็ญจันทร์ฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโยนขึ้นไปบนอากาศ เศษกระดาษหล่นลงบนพื้นเกลื่อนกลาดไปทั่วห้อง  การกระทำของมัจฉาทำให้เพ็ญจันทร์โกรธจนตัวสั่นมองมัจฉาด้วยสายตาที่แข็งกร้าวแววตาเย็นเฉียบ มัจฉาสัมผัสได้ถึงแรงอารมณ์โกรธที่แผ่พุ่งออกมาจากดวงตาของเพ็ญ หัวใจเต้นถี่เหมือนกับเสียงกลองศึกแต่เธอกลับยืนนิ่งไม่ไหวติงข่มความหวั่นไหวที่ไหลวนอยู่ในอกอย่างสุดกำลัง ริมฝีปากของเม้มแน่น สายตาจ้องตอบอย่างดื้อรั้น  มัจฉากลัวเพ็ญจันทร์จนแทบยืนไม่ไหวพยายามปกปิดความรู้สึกทั้งหมดไม่ให้เพ็ญจันทร์รับรู้

“ คุณนายอยากเรียนก็ไปเรียงเองสิมาบังคับให้มัจเรียนทำไม ในเมื่อคุณนายรู้อยู่เต็มอกว่ามัจไม่อยากเรียน ”

“  ป้าให้มัจเรียนประมงก็ได้แต่มัจต้องหาเงินเรียนเอง เลือกเอาแล้วกันว่าอยากเรียนแบบสบายหรือต้องเหนื่อยที่ต้องลำบากหาเงินเรียนเอง เรื่องแค่นี้คงคิดได้ สมองมีคงคิดได้ไม่ยาก ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูนี่ไม่ใช่คำขู่แต่มันเป็นเรื่องจริงที่ต้องเจอในอีกไม่กี่วันนับตั้งแต่วันนี้ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู   ”

 เพ็ญจันทร์แกล้งขู่มัจฉาเพราะคิดว่าวิธีนี้จะทำให้มัจฉาล้มเลิกความตั้งใจยอมกลับมาเรียนมัธยมปลายอย่างที่บอกแต่เพ็ญจันทร์คิดผิด มัจฉายังคงยืนยันคำเดิมที่จะเรียนวิทยาลัยประมงเหมือนเดิมโดยไม่ได้สนใจคำพูดของเพ็ญจันทร์

“ มัจหาเงินเรียนเองได้ไม่จำเป็นต้องใช้เงินของคุณนาย แม้แต่สลึงเดียว คุณนายเก็บเงินของตัวเองไว้ให้พี่พุดใช้ไปจนตาย หลานชังอย่างมัจไม่มีสิทธิ์ในเงินของคุณนายของอยู่แล้ว มัจเข้าใจในสถานะของตัวเอง ” เพ็ญจันทร์หมดคำพูดในการต่อรองหมดปัญญาที่จะห้าม

“ ตามใจแล้วกัน อย่าให้รู้นะว่าไปมีเรื่องยกพวกตีกันกลับมาจะตีให้ไม้หักคามือ ไม่เชื่อก็ลองดู ”    

ดวงตาของมัจฉาคลอไปด้วยหยาดน้ำใสความเจ็บปวดที่พยายามอดทนเก็บไว้ภายในใจค่อย ๆ ก่อตัวจนแน่นอก มัจฉาพยายามกลั้นความรู้สึกอย่างสุดกำลังแต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจต้านทานกระแสอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาได้  น้ำตาเม็ดเล็กไหลรินลงมาตามร่องจมูกอย่างช้า ๆ  เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับเดินออกจากห้องของเพ็ญจันทร์โดยไม่หันกลับมามอง

เพ็ญจันทร์ยืนนิ่ง ร่างกายแข็งเกร็งดุจหินผา ขณะมองมัจฉาที่กำลังกลั้นน้ำตาเดินออกไปโดยไม่เอ่ยแม้คำลา ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนยังตรึงไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยหากแต่แววตากลับซ่อนเร้นความสั่นไหวที่ยากจะอธิบาย  เสียงฝีเท้าของมัจฉาค่อย ๆ เลือนหายไปในความเงียบงัน เพ็ญจันทร์จึงค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งช้า ๆ บนเก้าอี้ตัวเดิม ริมฝีปากเม้มแน่นราวกับกลืนถ้อยคำบางอย่างที่อยากพูดแต่ไม่อาจเปล่งออกมาได้

“ มัจป้าขอโทษนะลูก ”