ลูกเป็ดขี้เหล่

นิทาน เรื่อง ลูกเป็ดขี้เหล่

         กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแม่เป็ดตัวหนึ่งฟักไข่บนรังริมบ่อน้ำ ไข่แต่ละฟองแตกออกและมีลูกเป็ดตัวน้อยน่ารักออกมาทีละตัว จนกระทั่งฟองสุดท้ายแตกออก ลูกเป็ดตัวนี้มีขนสีเทาเข้มและดูไม่เหมือนพี่น้องตัวอื่น ๆ เลย
ลูกเป็ดขี้เหร่ถูกพี่น้องและสัตว์ตัวอื่น ๆ ในฟาร์มล้อเลียนและรังเกียจ มันรู้สึกเศร้าและโดดเดี่ยวมาก จนในที่สุดมันก็ตัดสินใจหนีออกจากฟาร์ม ลูกเป็ดขี้เหร่เดินทางไปไกลและพบกับความยากลำบากมากมาย มันต้องเผชิญกับพายุหิมะ หิวโหย และอันตรายจากสัตว์นักล่า แต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่เคยยอมแพ้
เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง ลูกเป็ดขี้เหร่ได้พบกับฝูงหงส์ที่งดงาม มันรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่าพวกมันต้อนรับมันอย่างอบอุ่น หงส์ตัวหนึ่งบอกกับมันว่า "เจ้าไม่ใช่ลูกเป็ดขี้เหร่หรอก เจ้าเป็นหงส์ที่งดงามเหมือนพวกเรา"
ลูกเป็ดขี้เหร่เงยหน้าขึ้นมองเงาของตัวเองในน้ำ และมันก็เห็นว่ามันได้กลายเป็นหงส์ที่สง่างามจริง ๆ มันมีความสุขมากที่ในที่สุดมันก็พบครอบครัวและบ้านของมัน

นิทานเรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า:
1. อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก

        คนท่ไม่สวยงามก็ไม่ใช่เป็นคนไม่ดี อาจจะเป็นทั้งคนดี มีความสามารถ เก่งก็ได้ 

2.ความแตกต่างสามารถเป็นจุดเด่นหรือความงามที่แปลกใหม่ได้เหมือนกัน

       บางที่ในสายตาของเรากับของคนอื่นไม่เหมือนกัน การมองของบุคคลอื่นซึ่งอาจแตกต่างจากเรา อาจจะเป็นสิ่สวยงามสำหรับเค้า และเป๋นคนที่เค้าสนใจมากๆ อย่ามองโลกแคบเกินไป จิตใจมนุษย์ไม่ได้เหมือนกันทุกคน ถ้าจุดใหนทำให้เราดูต่ำต้อยด้อยค่าเราก็ไปหา. กลุ่มคนที่มองเห็นเรามีคุณค่ากับเขามาก 

3. จงมีความหวังและอย่ายอมแพ้

         อย่าออมแพ้กับคำพูดมนุษย์ เราพิจารณาก่อนเชื่อว่าเป็นแบบนั้น 

4. ทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง

        มนุษย์ที่โลกแคบมักมองไม่เห็นสื่งสวยงามตรงหน้าหรอกมั้ง แต่มีคนอื่นๆที่เค้ามองว่าเป็นสิ่งที่สวยงามสำหรับเค้า อย่าคิดว่าเราไม่มีค่าอะไร แค่เราได้ช่วยเหลือสัตว์ หรือ คนอื่น เราต้องรู้ตัวเองว่าเรามีค่าเพียงใด

นิทานอาจจะไม่ตรงกับภาพ