ณ​ หมู่บ้าน​เล็ก​ๆริมทะเลสาบ

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ริมทะเลสาบ มีหญิงสาวชื่อ "ชมจันทร์" ผู้มีจิตใจอ่อนโยน และชายหนุ่มชื่อ "ประดิษฐ์" ผู้มีนิสัยร้อนแรง แต่หัวใจอ่อนโยน พวกเขารักกัน แต่ก็มีเรื่องขัดแย้งกันบ้าง เป็นธรรมดาของคู่รัก ชมจันทร์เป็นนักเขียน ชอบความสงบ และละเอียดอ่อน ส่วนประดิษฐ์เป็นช่างไม้ มีพลังงานสูง และมักจะตรงไปตรงมา

วันหนึ่ง ชมจันทร์กำลังเขียนนิยายเรื่องใหม่ เธอตั้งใจมาก แต่ประดิษฐ์กลับส่งเสียงดัง จากการทำงานไม้ ในห้องข้างๆ

“ประดิษฐ์! เบาๆ หน่อยได้ไหมคะ? ฉันกำลังเขียนงานอยู่” ชมจันทร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

“ขอโทษนะจ๊ะ ชมจันทร์ แต่ฉันต้องรีบทำให้เสร็จ พรุ่งนี้ต้องส่งงานลูกค้า” ประดิษฐ์ตอบกลับมา ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสุภาพนัก

“แต่ฉันก็ต้องทำงานเหมือนกัน นี่มันงานสำคัญของฉัน คุณไม่เห็นใจฉันบ้างเลยเหรอ?” ชมจันทร์เริ่มรู้สึกไม่พอใจ น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น

“ฉันก็เห็นใจนะ แต่ฉันก็มีงานของฉันเหมือนกัน นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ชมจันทร์! คุณไม่เข้าใจฉันเลย” ประดิษฐ์โต้กลับ น้ำเสียงเริ่มดังขึ้น และเริ่มมีอารมณ์

“คุณก็ไม่เคยเข้าใจฉันเลยเหมือนกัน! ฉันเหนื่อยกับการที่คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างเลย!” ชมจันทร์ร้องไห้ น้ำเสียงสั่นเครือ

ประดิษฐ์เงียบไป เขาเห็นน้ำตาของชมจันทร์ ความร้อนแรงในใจของเขาก็ค่อยๆ ลดลง เขาเข้าไปหาชมจันทร์ และนั่งลงข้างๆ เธอ

“ขอโทษนะ ชมจันทร์ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่… ฉันแค่เครียดกับงาน ฉันไม่ควรพูดอย่างนั้น” ประดิษฐ์พูด

“ฉันรู้ ประดิษฐ์ ฉันก็เครียดเหมือนกัน แต่ฉันแค่ต้องการให้คุณเข้าใจ และเห็นใจฉันบ้าง” ชมจันทร์พูด น้ำเสียงอ่อนลง แต่ยังคงมีน้ำตาคลอเบ้า

“ฉันขอโทษจริงๆ ชมจันทร์ ฉันจะพยายามระมัดระวังคำพูด และพยายามเข้าใจความรู้สึกของคุณมากขึ้น” ประดิษฐ์พูด พลางลูบหัวชมจันทร์เบาๆ

“ขอบคุณนะคะ ประดิษฐ์” ชมจันทร์พูด แล้วซบหน้าลงบนอกประดิษฐ์

“พรุ่งนี้ ฉันจะไปทำงานที่ร้านกาแฟ แล้วค่อยกลับมาทำงานต่อที่บ้าน จะได้ไม่รบกวนคุณ” ประดิษฐ์เสนอ “หรือว่า… คุณอยากให้ฉันช่วยอะไรไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่ต้องการให้คุณเข้าใจ แค่นั้นก็พอแล้ว” ชมจันทร์ตอบ “แต่ขอบคุณนะคะ ที่พยายาม”

ตั้งแต่นั้นมา ประดิษฐ์พยายามอย่างเต็มที่ ที่จะเข้าใจ และเห็นใจชมจันทร์ เขาจะถามชมจันทร์เสมอ ก่อนที่จะเริ่มทำงาน ว่าเธอมีอะไรต้องทำ หรือว่ามีอะไรที่เขาสามารถช่วยได้บ้าง เขาจะพยายามลดเสียง และระมัดระวังคำพูด มากขึ้น แม้ในวันที่เขารู้สึกเหนื่อยล้า หรือเครียด

ชมจันทร์ก็เช่นกัน เธอพยายามที่จะเข้าใจ และเห็นใจประดิษฐ์ เธอรู้ว่า เขาเป็นคนขยัน และตั้งใจทำงาน เธอจึงพยายามที่จะไม่รบกวนเขา มากเกินไป และจะพยายามช่วยเหลือเขา เท่าที่จะทำได้

บางครั้ง พวกเขาก็ยังมีเรื่องทะเลาะกันบ้าง แต่ทุกครั้ง พวกเขาก็จะพยายามพูดคุยกันอย่างใจเย็น และพยายามที่จะเข้าใจ และเห็นใจกัน มากขึ้น พวกเขาเรียนรู้ที่จะสื่อสาร และแสดงความรู้สึกของตัวเอง อย่างตรงไปตรงมา แต่ด้วยความอ่อนโยน และความเคารพ

ความรักของชมจันทร์ และประดิษฐ์ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ ความอดทน และความพยายาม ที่จะเรียนรู้ และเติบโตไปด้วยกัน พวกเขาเรียนรู้ที่จะให้อภัย และเรียนรู้ที่จะรัก กันมากขึ้น ทุกๆ วัน