เกียรติยศไร้เครื่องแบบ

เกียรติยศไร้เครื่องแบบ

โดย #อักษราลัย

 

            "หนึ่ง สอง สาม หนึ่ง สอง สาม!" เสียงนับจังหวะดังก้องสนามฝึก พลเอกสมชัยมองดูเหล่าทหารใหม่วิ่งผ่านไป ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ภาพความหวังที่จะเห็นลูกชายของตนอยู่ในแถวนั้นค่อย ๆ เลือนหาย เขานึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของตนเองก่อนท่านจะเสียชีวิต สัญญาว่าจะสืบทอดเกียรติยศของตระกูลทหาร

 

            เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นของเขาดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ประดับด้วยภาพถ่ายทหารหลายรุ่น เขาเดินตรงไปที่ห้องของสมชาติ ลูกชายคนเดียว กำมือแน่นด้วยความรู้สึกข้างในที่เขม็งตึงดั่งลวดที่บิดเกลียวแน่นพร้อมขาดสะบั้น ภาพวาดเก่า ๆ ของสมชาติวัยเด็กที่ชอบวาดรูปแต่งตัวตุ๊กตา ภาพที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงความเพ้อฝันชั่วคราวของเด็ก

 

            เมื่อประตูห้องเปิดออก ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของนายพลแทบหยุดเต้น สมชาติ วัย 17 ปี กำลังนั่งร่างแบบเสื้อผ้าอยู่ที่โต๊ะ รอบ ๆ เต็มไปด้วยกระดาษที่มีภาพวาดชุดสวยงาม พู่กันและสีน้ำวางกระจัดกระจาย บนผนังติดภาพแฟชั่นจากนิตยสารต่าง ๆ ที่ลูกชายแอบสะสม ข้าง ๆ มีภาพถ่ายครอบครัวที่สมชาติดูอึดอัดในชุดทหารจำลอง

 

            "นี่มันอะไรกัน!" เสียงคำรามของพลเอกสมชัยดังลั่น มือสั่นด้วยความโกรธ "ลูกชายฉันต้องฝึกยุทธวิธีทางทหาร ไม่ใช่มานั่งวาดรูปเสื้อผ้าผู้หญิงแบบนี้! นี่มันน่าอับอาย! คิดถึงชื่อเสียงวงศ์ตระกูลบ้าง!"

 

            สมชาติสะดุ้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ซ่อนงานของตัวเอง ความกลัวในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เขานึกถึงคำพูดของครูศิลปะที่โรงเรียนที่บอกว่าพรสวรรค์ของเขาไม่ควรถูกปิดกั้น "ผมชอบการออกแบบเสื้อผ้าครับพ่อ ผมอยากเป็นดีไซเนอร์... ผมรู้ว่าพ่อผิดหวัง แต่นี่คือตัวตนของผม ผมอยากสร้างเกียรติยศให้ครอบครัวในแบบของตัวเอง"

 

            "ไม่มีทาง!" พลเอกสมชัยตวาดพลางกวาดกระดาษทั้งหมดตกพื้น เสียงดังสนั่น "เลือดทหารในตัวแกจะต้องไม่สูญเปล่า แกต้องเข้าโรงเรียนนายร้อย ต้องเป็นทหารที่เข้มแข็งเหมือนพ่อ เหมือนปู่ เหมือนทุกคนในตระกูลนี้! ไม่งั้นอย่าเรียกพ่อว่าพ่ออีก!"

 

            น้ำตาคลอเบ้าตาของสมชาติ แต่เขาพยายามกลั้นไว้ รู้ดีว่าการร้องไห้จะยิ่งทำให้พ่อดูถูกความเป็นชายของเขามากขึ้น เขาได้แต่ยืนนิ่ง มองผลงานที่วาดด้วยความรักและความฝันถูกเหยียบย่ำ ในใจนึกถึงเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนที่เคยล้อเลียนว่าเขาไม่สมชื่อ 'สมชาติ' เพราะไม่ได้เป็นลูกผู้ชายอย่างที่สังคมคาดหวัง

 

            คืนนั้น ขณะที่สมชาตินั่งเก็บเศษกระดาษที่ฉีกขาด น้ำตาไหลอาบแก้ม แม่ของเขาแอบเข้ามาปลอบ เธอเองก็เคยมีความฝันอยากเป็นนักเต้นบัลเล่ต์ แต่ถูกครอบครัวห้ามไว้

 

            "ลูกแม่..." เธอกอดลูกชายแน่น เสียงสั่นเครือ "แม่เข้าใจลูกนะ แม่เห็นความสามารถของลูก งานออกแบบของลูกสวยมาก แม่แอบเห็นลูกทำงานทุกคืน เห็นความตั้งใจ... แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจเหมือนแม่"

 

            "แต่พ่อจะไม่มีวันยอมรับผมหรอก" สมชาติสะอื้น "ผมพยายามแล้ว พยายามเป็นลูกชายที่พ่อต้องการ แต่...มันไม่ใช่ตัวผม ผมแค่อยากให้พ่อเข้าใจว่าความกล้าหาญมีได้หลายรูปแบบ"

 

            "ให้เวลาพ่อหน่อยนะลูก" แม่ลูบผมลูกชายเบา ๆ พลางหยิบสมุดวาดรูปที่ซ่อนไว้ออกมาคืนให้ "แม่เก็บไว้ให้แล้ว วันหนึ่งพ่อต้องเข้าใจว่าความสุขและความฝันของลูกสำคัญกว่าความฝันที่เขาต้องการให้ลูกเป็น ความรักของพ่อแม่ไม่ควรมีเงื่อนไข"

 

            แม่แอบพาสมชาติไปเรียนพิเศษด้านการออกแบบในวันหยุด โดยบอกพ่อว่าไปเรียนพิเศษวิชาหลัก เธอเห็นลูกชายค่อย ๆ เติบโตในเส้นทางที่เขาเลือก เห็นรอยยิ้มที่หายไปกลับมาอีกครั้ง 

 

            หกเดือนต่อมา งานแสดงผลงานออกแบบเสื้อผ้าของนักเรียนมัธยมปลายจัดขึ้น สมชาติแอบส่งผลงานเข้าประกวดโดยไม่บอกพ่อ คอลเลคชั่นของเขาได้แรงบันดาลใจจากเครื่องแบบทหาร นำเสนอภายใต้ชื่อ "Warriors of Peace" เป็นการนำเอาความแข็งแกร่งของชุดทหารมาผสมผสานกับความอ่อนโยนของผ้าและการตัดเย็บแบบร่วมสมัย สะท้อนให้เห็นว่าความเข้มแข็งและความละเอียดอ่อนสามารถอยู่ร่วมกันได้ ผลงานของเขาไม่เพียงได้รับรางวัลชนะเลิศ แต่ยังได้รับความสนใจจากนักออกแบบมืออาชีพที่มาร่วมงาน

 

            วันประกาศผล พลเอกสมชัยได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวจากภรรยา แอบมายืนดูอยู่ด้านหลังห้องประชุม เขาได้ยินเสียงปรบมือกึกก้องเมื่อลูกชายขึ้นรับรางวัล ได้เห็นผลงานที่ทุกคนชื่นชม และที่สำคัญ เขาเห็นรอยยิ้มและความภาคภูมิใจในตัวเองของสมชาติ ความภาคภูมิใจที่เขาไม่เคยเห็นในตอนที่พยายามบังคับลูก

 

            ขณะสมชาติกำลังให้สัมภาษณ์สื่อ เขาพูดถึงแรงบันดาลใจว่า "ผมต้องการพิสูจน์ว่าความแข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องปฏิเสธความอ่อนโยน และการเป็นตัวเองก็เป็นความกล้าหาญในอีกรูปแบบหนึ่ง" คำพูดนั้นทำให้พลเอกสมชัยรู้สึกสะกิดใจ

 

            คืนนั้น เป็นครั้งแรกที่พลเอกสมชัยเคาะประตูห้องลูกชายแทนการเปิดพรวดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ เขาเข้ามานั่งในห้อง มองภาพวาดมากมายบนผนัง และถ้วยรางวัลที่วางอยู่บนโต๊ะ สายตาเหลือบไปเห็นภาพวาดเก่า ๆ ของลูกที่เขาเคยดูถูก แต่วันนี้กลับเห็นคุณค่าของมัน

 

            "พ่อ..." สมชาติเอ่ยเสียงสั่น เตรียมรับคำตำหนิที่จะมาถึง

 

            "พ่อขอโทษ..." เสียงแข็งกร้าวของนายพลสั่นเครือ มือหยาบกร้านค่อย ๆ หยิบภาพวาดของลูกขึ้นมาดู "พ่อเพิ่งเข้าใจว่าความกล้าหาญไม่ได้อยู่ที่การถือปืน แต่อยู่ที่การกล้าเป็นตัวของตัวเอง กล้ายืนหยัดในสิ่งที่เชื่อ... เหมือนที่ลูกทำ ลูกเก่งมาก... พ่อภูมิใจในตัวลูก และพ่อคิดว่าปู่ของลูกก็คงภูมิใจ ถ้าท่านได้เห็นว่าหลานชายกล้าที่จะต่อสู้เพื่อความฝันของตัวเอง"

 

            สมชาติกอดพ่อแน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม ในที่สุดเขาก็ได้เป็นตัวของตัวเอง และได้รับการยอมรับจากพ่อ 

 

            แม่ที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ยิ้มอย่างมีความสุข น้ำตาคลอเบ้า ครอบครัวของพวกเขาได้พบกับความเข้าใจที่แท้จริงเสียที ความเข้าใจที่เกิดจากการยอมรับในตัวตนที่แตกต่าง

 

            "พ่อว่า..." พลเอกสมชัยเอ่ยขึ้นพลางมองชุดที่ลูกชายออกแบบ "ถ้าเราเอาแบบนี้ไปทำเป็นชุดทหารรุ่นใหม่บ้าง ก็คงดีไม่น้อย บางทีกองทัพอาจต้องการมุมมองใหม่ ๆ จากคนรุ่นใหม่อย่างลูก"

 

            เสียงหัวเราะของทั้งครอบครัวดังขึ้น พร้อมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่า

นในหัวใจของทุกคน

 

            ………… ☘️ ……….