ผิดไหมที่ไม่รักแม่

   ที่อยากจะถามในหัวข้อข้างต้นนั้น   แค่อยากจะรับรู้ว่าเราเป็นคนเดียวที่มีความคิดไม่ดีแบบนี้คนเดียวหรือป่าว     เราพูดแบบนี้ออกมาอาจมองว่าเราดูเป็นลูกอกตัญญูไปเลยในตอนนี้   แต่อย่าพึ่งตัดสินใจว่าอะไรเราไปก่อน   เราเพียงทนต่อสิ่งที่แม่ทำกับเราอยู่ตอนนี้ไม่ไหว   แม่ที่ไม่ได้เลี้ยงเรามาตั้งแต่เล็ก    เจอทุกครั้งสิ่งที่จำฝังใจมาตั้งแต่เด็กคือ  คำด่าที่พูดว่าออกมาจากปากของคนเป็นแม่   ซึ่งก็จะมีคนรอบข้างคอยเตือนคอยบอกว่าอย่าเถียงแม่อย่าด่าแม่มันไม่ดี   ในความคิดตอนนั้นแม่จะเด็กเราก็คิดได้นะว่าแล้วสิ่งที่แม่ทำอยู่เป็นสิ่งที่ถูกจริงๆหรอด่าว่าลูกในใส้ตัวเองแบบเสียๆหายๆโดยที่ลูกก็ต้องทนฟังคำหยาบๆเหล่านั้นมา   จนโตขึ้นไร้ซึ่งคนดูแล  ไร้แม้แต่การที่จะได้รับความรักจากพ่อแม่  เราโตมาได้ยังไงในครอบครัวอะไรแบบนี้   จะเรียกว่าครอบครัวก็ยังเรียกได้ไม่เต็มปาก   เพราะพวกเขาคิดเพียงแค่ว่าพวกเขาสั่งอะไรเราก็ต้องทำตามคำสั่งเขา   ไม่ทำก็โดนตี  ฟาดแบบสุดแรงมือสุดแรงโกรธ   สิ่งนี้ไม่มีใครที่จะเข้ามาห้ามได้นอกจากคนที่ดูแลเรามาดีมากๆ  เคยมีความคิดที่จะฆ่าตัวตายก็เมื่อตอนอยู่ป.2 จากคำพูดรุนแรงที่เพิ่มขึ้นทุกวัน  การเริ่มท้องลูกอีกคนที่แม่เขาทำให้รู้ว่า  ตอนนี้ตัวเราเองเป็นหมาหัวเน่าเหมือนที่พวกเขาพูดว่ากัน

ใช้ลูกคนโตทำงานทุกอย่างมือที่นุ่มนิ่มก็ดูสากๆเหมือนว่าเขาคลอดเรามาเราต้องทำงานทดแทนบุญคุณเขา   ใช้งานตั้งแต่เด็กเหมือนไม่ใช่ลูก  ส่วนลูกคนเล็กก็โตมาแบบสบายๆไม่เคยต้องทำงานหนักมีเงินให้ใช้มีโรงเรียนให้ไปอยากได้อะไรซื้อให้ทุกอย่าง      ลูกคนโตที่ต้องจบระหว่างทางเพียงเพราะให้ลูกออกมาช่วยทำมาหากิน  จนมีเงินมีทองมีรถมีบ้านแต่ทุกครั้งที่พวกเขาไปพูดกันคือพวกเขาทำงานกันอยู่สองคนช่วยกันสร้างตัวเพียงแค่สองคน     เงินที่ให้ลูกคนโตไม่เคยคิดที่จะหยิบยืนให้ด้วยความเต็มใจ   พอพูดอะไรออกมาแต่ละทีก็เหมือนว่าเดี๋ยวต้องเอาเงินไปจ่ายนั่นจ่ายนี้    เราไม่เคยได้จับเงินเลยเขาให้เงินเราเหมือนเป็นแค่ลูกจ้างของเขาถ้าทำงานก็ได้เงินถ้าไม่ทำงานก็ไม่ให้    ทำชีวิตเราให้อัปจนที่สุดเหยียบเราให้จมดินให้ได้    คำพูดที่กัดเคี้ยวกัดฟันพูดกับเรา   แต่คนอื่นกับมองว่าเขาเป็นคนดี    เราไม่รู้เลยว่าพวกเขาตั้งใจที่จะทำร้ายชีวิตเราขนาดนี้    ทุกวันนี้อยู่แบบไม่พูดกันคืออยู่มาได้ยังไงก็ไม่รู้   เหมือนจะมาคิดได้ตอนนี้ก็คงไม่ใช่  ตอนนี้ทำอะไรก็ไม่ต้องฟังใครแล้วลูกคนเล็กก็ไปมีครอบครัวมีการงานดีไว้ให้แม่ไปพูดกับใครได้ไม่อายปาก    คนโตลำบากยังไงก็เลี้ยงให้ลำบากยิ่งกว่าเดิมไม่มีเงินให้ไม่มีของกินใดๆ   ไม่มีสิ่งของที่เป็นของๆตัวเอง   ยังดีมีน้ำให้กิน    ตอนเขาป่วยเราดูแล   ตอนเราแย่ไม่มีใครดูแล  ออกไปไหนไม่ได้นะต้องอยู่บ้าน ออกไปหมดแต่ตังค์นี้คือคำพูดที่พูดออกมาได้ไงทั้งที่ไม่ได้เป็นคนที่ใช้เงินมาตั้งแต่แรก    หยิบจับใช้เงินกันแค่พวกเขา    มากสุดที่ได้จับเงินก็คงเป็นแบงค์เทาแค่หนึ่งแบงค์    แต่กับลูกคนเล็กเงินแสนก็ให้แล้วไม่พูดอะไรสักคำ  ดูแล้วก็คงได้ทุกอย่างคงจะไม่เกินไปกว่าที่คิด    ทำอะไรก็ได้บ้านรวย ไม่เคยเลี้ยงให้คนเล็กลำบาก   ลูกคนโตที่พูดอะไรมากก็ไม่ได้เหมือนว่าเพราะแบบนี้ไงพ่อแม่ถึงไม่รัก   พวกเขาไม่น่าให้เราเกิดมาเลยนะ   เกิดมาแล้วไม่ได้มีความเป็นพ่อเป็นแม่   เราก็ทนมาจนไม่ไหวแล้วเราอาจจะต้องเจออะไรที่ร้ายแรงกว่านี้    ของใช้ทุกอย่างที่เราซื้อด้วยเงินเก็บที่มีพวกเขาก็เอาไปใช้  แต่ของตัวเองใครยุ่งก็ไม่ได้   ทุกความหวังดีของพวกเขามักจะหวังผลบางอย่างจากเราเสมอ    ความปากจัดของเขายากที่จะพูดตอบ    รับรู้แต่ในสิ่งที่ไม่ดี  จนไม่คิดเลยว่าจะต้องอยู่ในสภาพที่ต้องร้องไห้ทุกๆวัน

ลมหายใจที่เริ่มสั้นลง     ถ้าจากไปได้ไวคงจะดีต่อพวกเขามากๆ    รู้สึกว่าเป็นเด็กที่มีปัญหาคนหนึ่งเลย  ปัญหาที่เกิดจากการกระทำของคนอื่น   ปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อแต่ต้องมารับรู้