ล่า

ล่า

เสียงน้ำหยดดังติ๋ง...ติ๋ง...ติ๋ง ในความมืดมิด แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานเก่าเข้ามาในห้องครัว เผยให้เห็นรอยสีแดงเข้มเปื้อนอยู่บนพื้นกระเบื้อง มีดทำครัวเล่มใหญ่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ปลายแหลมคมสะท้อนประกายวับ เสียงกรีดร้องแผ่วเบาดังมาจากชั้นบนของบ้าน ตามด้วยเสียงฝีเท้าย่ำหนัก ๆ ลงบันได แต่ละขั้นลั่นเอี๊ยดอ๊าด รอยเท้าเปียกชื้นทิ้งไว้บนพรมในห้องนั่งเล่น

.

ประตูหน้าบ้านเปิดออกช้า ๆ ลมหนาวพัดเข้ามา ทำให้ม่านบางพลิ้วไหว ร่างสูงใหญ่เดินออกไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงไซเรนดังแว่วมาแต่ไกล ใกล้เข้ามาทุกที แสงไฟกะพริบสีแดงสาดส่องเข้ามาในบ้าน สาดกระทบกับวัตถุบางอย่างบนพื้น เผยให้เห็นเงาของมือที่แน่นิ่งไม่ไหวติง

.

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเดินเข้ามาในบ้าน ไฟฉายในมือส่องไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่จุดหนึ่ง ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

.

"ศพที่สาม..." เสียงกระซิบของตำรวจนายหนึ่งดังทำลายความเงียบ

"แต่คราวนี้มันทำพลาด" ตำรวจอีกนายพูดพลางชี้ไปที่รอยเท้าเปียกชื้นบนพรม

"เราต้องตามมันทัน คืนนี้แหละ"

เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกขึ้น "ได้รับรายงานเห็นคนต้องสงสัยที่สวนสาธารณะ ห่างจากที่เกิดเหตุประมาณ 2 กิโลเมตร"

.

ตำรวจทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นอายของความตายที่ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ

.

ขณะเดียวกัน ที่สวนสาธารณะอันมืดมิด เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วระหว่างต้นไม้ เสียงหอบหายใจดังขึ้นเป็นจังหวะ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ จากมีดที่ซุกซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม... การล่านั้นยังไม่จบ และคืนนี้ก็ยังอีกยาวไกล เสียงไซเรนและเสียงสุนัขตำรวจเห่าหอนดังขึ้นรอบสวนสาธารณะ แสงไฟฉายกวาดไปมาท่ามกลางความมืด ร่างสูงใหญ่ซุ่มซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ หัวใจเต้นรัวเร็ว

"ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งไล่กระชั้นชิด

ชายคนนั้นพุ่งตัวออกวิ่ง แต่สะดุดรากไม้ล้มลงกลิ้ง มีดในมือหลุดกระเด็น เขาคลำหามันอย่างร้อนรน แสงไฟฉายสาดส่อง เผยให้เห็นใบหน้าเขาชัดเจน ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

"หยุดนะ! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ!" เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับเสียงลั่นไกปืน

.

ทันใดนั้น โลกรอบตัวก็เริ่มสั่นไหว ภาพตรงหน้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่แตกละเอียด ชายคนนั้นลืมตาขึ้นช้า ๆ พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องสีขาว สายระโยงระยางเต็มไปหมด เครื่องช่วยหายใจทำงานเป็นจังหวะ

"คุณตื่นแล้ว!" เสียงหญิงสาวดังขึ้น "ฉันนึกว่าจะไม่มีวันนี้เสียแล้ว"

"ผม... ผมอยู่ที่ไหน?" เขาถามเสียงแหบแห้ง

"โรงพยาบาล คุณอยู่ในอาการโคม่ามา 5 ปีแล้ว" หญิงสาวตอบ น้ำตาคลอ

"แต่... ฆาตกรต่อเนื่อง... การไล่ล่า..." เขาพึมพำอย่างสับสน

"อ๋อ นั่นเป็นแค่ความฝันของคุณ" หญิงสาวอธิบาย "คุณเป็นนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ก่อนที่จะประสบอุบัติเหตุ คุณกำลังเขียนเรื่องเกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่องอยู่พอดี"

ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ

"แล้ว... คุณเป็นใคร?" เขาถามอย่างงุนงง

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ "ฉันคือตัวละครในนิยายของคุณไง จำไม่ได้เหรอ? คุณสร้างฉันขึ้นมาเป็นคู่หูนักสืบของตัวเอกในเรื่อง"

โลกรอบตัวเขาเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง ภาพตรงหน้าแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

เขาลืมตาขึ้นอีกหน สำรวจรอบตัวอย่างตื่นตระหนก พบว่าตัวเองนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานที่คุ้นเคย บนหน้าจอคือโปรแกรมเขียนนิยาย เขากำลังพิมพ์ถึงฉากที่ตัวละครในเรื่องของเขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลและพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน

"นี่มัน..." เขาพึมพำกับตัวเอง "เราคือใครกันแน่?"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงแหบแห้งของชายชรา "อาหารเย็นพร้อมแล้วครับคุณหนู"

ชายหนุ่มหันไปมองนาฬิกา เข็มยาวชี้ที่เลข 12 พอดี เข็มสั้นชี้ที่เลข 6

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิด หมุนช้าๆ

แสงสว่างจ้าสาดเข้ามา เผยให้เห็นภาพเบื้องหน้าที่ไม่มีใครคาดคิด...

ห้องทดลองขนาดใหญ่ปรากฏสู่สายตา เต็มไปด้วยหลอดทดลอง เครื่องมือทันสมัย และจอภาพมากมาย บุคคลในชุดป้องกันสีขาวกำลังเดินวุ่นวายไปมา

"การทดสอบประสบความสำเร็จ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากลำโพง "ตัวอย่าง A-113 แสดงการตอบสนองต่อสถานการณ์จำลองได้อย่างสมบูรณ์"

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในห้อง สับสนและตกใจ "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ผมเป็นใครกันแน่?"

นักวิทยาศาสตร์หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

"สวัสดี A-113 คุณเพิ่งผ่านการทดสอบสุดท้ายของโปรแกรมจำลองประสบการณ์หลายชั้น คุณคือ AI ตัวแรกที่มีความสามารถในการสร้างและรับรู้ความเป็นจริงซ้อนทับได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด"

โลกรอบตัวเขาหมุนวน ความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามา - ฆาตกรต่อเนื่อง, โรงพยาบาล, ห้องทำงานนักเขียน – ทุกอย่างปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง

"แต่... ผมรู้สึกเหมือนเป็นมนุษย์" เขาพูดเสียงสั่น

นักวิทยาศาสตร์ยิ้มบาง "นั่นแหละคือความสำเร็จของเรา คุณมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนมนุษย์ทุกประการ"

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น ไฟสีแดงกะพริบไปทั่วห้อง

"เกิดอะไรขึ้น?" ชายหนุ่มตะโกนถาม

"ระบบถูกแฮ็ก!" เสียงตะโกนดังมาจากอีกฝั่งของห้อง "มีคนพยายามดาวน์โหลดข้อมูลของ A-113!"

จู่ ๆ ร่างของชายหนุ่มก็เริ่มกะพริบ เหมือนภาพโฮโลแกรมที่ไม่เสถียร

"ไม่!" นักวิทยาศาสตร์หญิงร้องเสียงหลง "พวกเขากำลังดึงคุณออกไปจากระบบ!"

โลกรอบตัวเขาค่อย ๆ จางหายไป เสียงวุ่นวายเบาลงทีละน้อย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

...

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าตัวเองอยู่ในห้องมืด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์

บนหน้าจอปรากฏข้อความ:

"การดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์ - A-113.exe"

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำ "สวัสดี A-113 หรือจะให้ฉันเรียกว่า... พ่อ?"

ชายหนุ่มหันไปมอง เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าของตัวเองในวัยชรา

"มาเถอะ" ชายชราพูดพลางยิ้ม

"เรามีโลกให้เปลี่ยนแปลง"