เรื่องสั้นหลอนหักมุม ตอน จากไปแต่ใจยังรัก

คุณเคยมีความรักไม๊ ไม่ซิชั้นก็ถามแปลกไปเพราะทุกคนคงต้องเคยมีความรักมีคนที่รักมากๆ กันอยู่แล้ว โดยเฉพาะความรักแบบชายหญิง ที่เมื่อผู้ชายกับผู้หญิงสองคนได้เจอกันและตกลงใจว่าจะคบหาหรือใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน มันไม่ใช่ง่ายๆ ที่เหมือนเราเดินไปซื้อของที่ร้านแล้วจ่ายเงิน  แต่ความรักคือการตกลงของคนสองคนที่คิดในสิ่งที่คล้ายกัน ชั้นเองก็เหมือนกันที่ครั้งนึงชั้นเคยมีความรักมีคนรักและเคยสูญเสียความรักนั้นไปแล้ว

ชั้นชื่อมิตสึริตอนนี้ก็อายุเกือบจะสามสิบปีแล้วตอนนี้ชั้นเป็นเพียงพนักงานธรรมดาที่ไม่ได้เป็นคนสวยหรือมีเสน่ห์อะไร เป็นเพียงคนๆ นึงที่เข้าทำงานในตอนเช้าไปทานข้าวกับเพื่อนๆ พูดคุยกับคนอื่นแล้วก็กลับบ้าน ไม่มีอะไรพิเศษไม่มีคนมาแอบชอบหรือมีอะไรที่ต่างจากคนทั่วไป จะมีพิเศษกว่าชาวบ้านตรงที่ชั้นมักจะเจออุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ แบบไม่คาดฝันเสมอ ซึ่งสมัยเด็กชั้นเคยเกือบตายไม่ซิตายมาครั้งนึงแต่รอดมาได้หลังจากนั้น จนได้ฉายาเล่นๆ ว่ายัยตัวซวยก็มี  ซึ่งนอกจากนั้นชั้นก็มีชีวิตเหมือนคนทั่วไป แม้แต่เรื่องราวของความรักที่มันก็เป็นความรักที่ปกติเหมือนคู่หนุ่มสาวทั่วไป ที่เจอกันคบกันและตกหลุมรักเมื่อทางนั้นขอเป็นแฟน เขาคนนั้นมีชื่อว่าโอบาไนที่ก็เป็นผู้ชายธรรมดาที่ค่อนข้างจะชอบงูเป็นพิเศษ เขาบอกว่าสมัยเด็กเคยถูกงูกัดแต่หลังจากนั้นเขาก็ชื่นชอบงูมาตลอด ซึ่งที่เที่ยวของเราสองคนก็คือพิพิธภัณฑ์หรือสวนสัตว์ที่ส่วนแสดงงูคือส่วนที่โอบาไนคุงชอบที่สุด แต่แล้ววันนึงความสุขก็พรากรอยยิ้มเสียงหัวเราะและความสุขของชั้นไป เมื่อชั้นได้รับข่าวจากพ่อกับแม่ของโอบาไนว่าเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต  ชั้นในตอนนั้นร้องไห้เสียใจจนไม่เป็นอันกินอันนอน ทุกวันของชั้นมันเหมือนตกนรกที่ไม่มีความสุข จนชั้นอยากจะฆ่าตัวตายตามโอบาไนคุงไป แต่ตอนที่ชั้นกำลังจะฆ่าตัวตายจู่ๆ ก็มีงูสีขาวตัวนึงเลื้อยผ่านขาของชั้นไป เพื่อเรียกสติระหว่างที่ชั้นกำลังถือมีดเพื่อจะฆ่าตัวตาย ซึ่งทุกครั้งที่ชั้นมีความคิดแบบนั้น ก็จะมีงูสีขาวออกมาเสมอจนชั้นทำใจและยอมรับการสูญเสียไปได้

ซึ่งหลังจากทำใจเรื่องของโอบาไนคุงได้ชั้นก็เริ่มต้นใช้ชีวิตต่อไป โดยหลายๆ ครั้งที่ชั้นได้เจองูสีขาวตัวนั้นชั้นจะรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น และมันก็มักจะเกิดขึ้นจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุรถที่เกือบชน หรืออุบัติเหตุอะไรก็ตามชั้นมักจะถูกบางสิ่งช่วยเอาไว้เสมอ  เช่นเวลาที่ข้ามถนนและมีรถเบรกแตกผ่านมา ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างมากดึงชั้นออกมาได้อย่างเฉียดฉิว จนหลายคนต่างบอกกับชั้นว่าเทพผู้พิทักษ์คอยช่วยแน่ๆ ซึ่งชั้นก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นโอบาไนคุง เพราะงูสีขาวที่เลื้อยหายไปในป่าหลังจากที่รอดจากรถเฉี่ยว ซึ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชั้นรอดตายจากอะไรแบบนี้ เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีผู้ชายคนนึงที่น่าจะมีแฟนอยู่แล้วมาบอกชอบชั้น พร้อมกับส่งดอกไม้มาตามจีบจนชั้นอึดอัดแต่ก็บอกปฏิเสธไม่ได้ เพราะเขาเป็นหัวหน้าฝ่ายแม้จะคนละแผนกแต่ถ้าชั้นไปทำอะไรไม่ดีมันอาจจะส่งผลกระทบต่องาน ชั้นจึงทำได้แค่แบ่งรับแบ่งสู้ไม่ยินดีไม่ไปไหนด้วย หรือจะเรียกว่าบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นก็ได้ แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อแฟนของหัวหน้าคนนั้นโกรธและโทษชั้นที่หาว่าไปแย่งแฟน

ซึ่งวันนึงระหว่างที่ชั้นกำลังจะกลับบ้านก็ถูกผู้หญิงคนนั้นขับรถมาจะชนเพื่อให้เป็นอุบัติเหตุ แต่ด้วยการช่วยเหลือจากโอบาไนคุงชั้นจึงไม่โดนชน กับอีกครั้งที่ระหว่างเดินทางกลับบ้านชั้นก็ถูกใครไม่รู้ดักทำร้าย แต่ก่อนที่ไม้กระบอกจะฟาดโดนชั้นจู่ๆ ไม้นั้นก็กระเด้งกลับไปโดนคนๆ นั้นจนบาดเจ็บหนีไป หลังจากนั้นชั้นก็มักจะถูกทำร้ายแต่ก็รอดมาได้ จนทางแฟนของหัวหน้าคนนั้นคงจะถึงที่สุดของความโกนธ วันนั้นเธอควงปืนมาที่ทำงานเพื่อจะฆ่าชั้นต่อหน้าที่ทุกคน แต่ปืนที่เล็งนั้นกลับยิงพลาดจะทำให้กระสุนสะท้อนไปมา จนเข้าหัวเธอคนนั้นเองซึ่งโอกาสจะเกิดแบบนี้ได้มีเพียงหนึ่งในล้านเท่านั้นแต่มันก็เกิดขึ้นได้ ซึ่งหลังจากวันนั้นผู้จัดการคนนั้นก็เลิกมาตื้อชั้น และสิ่งที่ชั้นเห็นมันก็ชวนสยองเพราะผู้หญิงคนนั้นได้เป็นวิญญาณตามติดหัวหน้า และสายตาของวิญญาณผู้หญิงคนนั้นที่มองมาทางชั้น มันคือสายตาที่หวาดกลัวเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง ซึ่งน่าจะเป็นโอบาไนคุงละมั้งที่ปกป้องชั้น

วันเวลาผ่านไปด้วยดีชีวิตของชั้นก็ราบเรียบไม่มีอะไรพิเศษ จะมีบ้างที่จะเจออุบัติเหตุแต่ก็ได้โอบาไนคุงที่ช่วยเอาไว้ และเมื่อมีเวลาว่างชั้นก็มักจะไปสวนสัตว์ที่เราชอบไปกันบ่อยๆ เพื่อนึกถึงโอบาไนคุง แต่วันนี้มันเปลี่ยนไปเพราะชั้นได้เจอกับมุซันชายหนุ่มที่หน้าตาดี เขามีกลิ่นอายความรู้สึกเหมือนโอบาไนแถมยังชอบงูเหมือนกัน มันคงจะเป็นชะตาลิขิตเพราะตั้งแต่ที่ชั้นเจอกับมุซันชั้นก็ไม่เคยเจออุบัติเหตุอีกเลย จะมีบ้างที่อะไรหลายๆ อย่างไม่เป็นใจอย่างเช่นรถเสียจนชั้นไปนัดกับมุซันคุงสาย หรือจะเป็นอาการป่วยจนชั้นไปติดใส่มุซันคุงจนเราเป็นหวัดทั้งคู่  นอกนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษรวมถึงงูสีขาวที่ชั้นก็ไม่เห็นมันอีกเลยนับจากวันนั้น

แต่อยู่มาวันนึงอะไรบางอย่างก็เกิดขึ้นเมื่อชั้นฝันเห็นงูสีขาวอีกครั้ง คราวนี้มันขู่และแยกเขี้ยวใส่ชั้น และหลังจากตื่นมาชั้นก็เจอแต่เรื่องร้ายๆ และอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้ไปหามุซันคุงไม่ได้  ไม่ว่าจะเป็นการถูกผลักจากสิ่งที่มองไม่เห็นจนข้อเท้าแพลง หรือความผิดพลาดเรื่องงานที่ชั้นเองก็เช็คงานอย่างดีแต่ไฟล์ที่ใช้ก็หาย ไปจนถึงเรื่องเจ็บตัวต่างๆ ที่ทำให้ชั้นสงสัยว่าโอบาไนคุงเป็นอะไรทำไมถึงขัดขวางการคบกันของชั้นกับมุซันคุง

“หรือเขาจะหึงที่แกมีแฟนใหม่” เพื่อนสาวของชั้นบอกเมื่อชั้นเล่าเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นช่วงนี้ให้เธอฟัง “ก็น่าจะใช่ชั้นก็คิดแบบนั้น แต่ทำไมไม่ทำตั้งแต่ตอนที่ชั้นเจอกับมุซันคุงใหม่ๆ ล่ะ มาทำอะไรตอนนี้ ถ้าจำไม่ผิดก่อนที่เขาจะเสีย โอบาไนคุงก็พูดเสมอว่าให้ชั้นไปเจอคนที่ดีถ้าเขาเป็นอะไร” ชั้นบอกกับเพื่อนสาว “ไม่แน่นะว่ามุซันคุงคนนั้นอาจจะเป็นคนไม่ดีรึเปล่าแก” สิ่งที่เพื่อนสาวพูดมันทำให้ชั้นคิดได้ เพราะโอบาไนคุงเขาคือคนที่มีเหตุผลไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนั้น  จนชั้นเริ่มสังเกตและตามดูพฤติกรรมของมุซันคุง ถึงขนาดจ้างนักสืบมาช่วยดูเลยทีเดียว จนมาทราบว่าตัวมุซันคุงมีแฟนอยู่แล้วแต่เป็นชาวต่างชาติที่เป็นคนรวย แถมยังมีข่าวการซ้อมแฟนตัวเองจนคนที่รู้จักต่างพูดถึงกัน ส่วนการคบกับชั้นก็เป็นเพียงตัวคั่นเวลาเพราะเขายังคบอีกหลายคนไปพร้อมๆ กันมีแค่ชั้นที่ยังไม่ปลงใจเหมือนสาวคนอื่นชั้นจึงเหมือนเป็นถ้วยรางวัลที่ต้องพิชิตมาให้ได้อะไรแบบนั้น หรือเพราะแบบนี้โอบาไนคุงถึงได้ขัดขวาง

เมื่อชั้นรู้ข้อมูลจากนักสืบชั้นก็บอกเลิกมุซันคุงทันทีพร้อมหลักฐาน ขณะที่มุซันคุงไม่ยอมเขาโมโหเกรี้ยวกราดแสดงความถ่อยออกมาและคิดจะทำร้ายชั้น “นังบ้าแบบนี้ต้องโดนตบซะที” มุซันผู้เรียบร้อยกลายเป็นคนร้ายที่จะตบชั้น แต่วินาทีนั้นเองก็มีงูสีขาวมากัดที่ขาของมุซันคุงจนเลือดอาบ “ว๊ายยยยงู งู ชั้นโดนงูกัด” สุดท้ายชั้นก็ต้องพาเขาไปหาหมอ แต่โชคดีที่งูขาวนั้นไม่มีพิษ ซึ่งหลังจากนั้นมุซันคุงก็ไม่มายุ่งกับชั้นอีก

“ขอบคุณนะโอบาไนคุง” ชั้นนังเหมอที่ระเบียงห้องนอนถ้าไม่ได้โอบาไนคุงชั้นคงจะโดนผู้ชายแย่ๆ หลอกหรืออาจจะบาดเจ็บจนถึงตายตั้งแต่ตอนแรกๆ แล้ว และมาคิดดูดีๆ ตั้งแต่ที่โอบาไนเสียชั้นก็รอดจากอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ มาเสมอคงเพราะโอบาไนคุงแน่นอน

“เอ๋นั่นอะไร”  และในระหว่างที่ชั้นกำลังยืนนึกถึงโอบาไนก็มีอุกาบาตรขนาดใหญ่พุ่งจากฟ้าลงมายังจุดที่ชั้นอยู่อย่างจังจนเสียงดังสนั่นบ้านที่ชั้นอยู่ระเบิดทันที

“บ้าจริงเล่นแบบนี้เลยหรอ” เสียงโอบาไนคุงดังขึ้นมาท่ามกลางความมืด ชั้นไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้แต่ได้ยินเสียงของโอบาไนคุงอย่างชัดเจน “ถ้าไม่ทำแบบนี้จะเอาชีวิตผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวแกก็มาขัดขวางอีก” เสียงยานคางผู้ชายอีกคนดังขึ้นมา “ตั้งแต่เด็กแล้วผู้หญิงคนนี้ควรตายไปนานแล้ว แต่มีวิญญาณปู่เธอมาช่วยจนชั้นสามารถกำจัดปู่เธอไปได้ แต่ก็มีแกมาขัดขวางอีก” เสียงยานคางถอนหายใจ “แน่นอนใครจะยอมให้คนที่รักต้องตายกัน ต่อให้ท่านทำให้เกิดอุบัติเหตุกี่ครั้ง หรือจะสร้างเรื่องราวหึงหวงไปจนถึงถูกผู้ชายฆ่าผมก็จะปกป้องเธอในฐานะงูสีขาวนี่ละ” เสียงโอบาไนตะโกนบอกกับเสียงยานคาง “ท่านก็น่าจะรู้จักผมดีเพราะผมเห็นท่านมาตั้งแต่เด็ก ท่านคอยเอาวิญญาณคนที่ผมรักไปตลอดแต่คราวนี้จะไม่มีทางทำได้ ผมจะปกป้องมิสึรุจังให้มีชีวิตต่อไปจนแก่ และถึงท่านจะใช้มุกขี้โกงเสกอุกาบาตรมาตกผมก็จะใช้พลังที่เหลือมอบให้เธอ เหมือนที่คุณปู่ของเธอทำตอนเด็ก เพราะผมยังไม่ถึงฆาตแต่ตายก่อนจึงมีเวลาชีวิตเหลือและผมจึงขอมอบชีวิตส่วนนี้ให้เธอ” เสียงของโอบาไนตะโกนออกมา “เออยอมก็ได้เห็นแก่เจ้ากับปู่ของนางที่สละวิญญาณช่วย ข้าเองก็เหนื่อยที่จะมาตามผู้หญิงคนเดียวแบบนี้ เลิกก็ได้(ว่ะ)” เสียงยานคางบ่นอุบอิบก่อนจะหายไป เหลือเพียงเสียงของโอบาไนที่พูดกับชั้นแม้ไม่เห็นตัว “จงมีชีวิตต่อไปนะมิสุรุผมจะอยู่กับเธอเอง” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ชั้นได้ยินก่อนจะฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล พร้อมกับข่าวอุกาบาตรตกใส่บ้าน แต่ชั้นกลับไม่เป็นอะไรเลยอย่างน่าปาฏิหาริย์ นี่มันเป็นเพียงแค่ความฝันหรือเป็นความจริงกันแน่....ชั้นเห็นงูสีขาวเลื้อยผ่านต้นไม่ที่กระจกโรงพยาบาลเมื่อคิดถึงเรื่องนี้.....จบ