เรื่องเล่า หลอนสยองขวัญ

นานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อว่าบ้านน้ำใส มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อว่า แพรวา เธอมีอาชีพเป็นครูในโรงเรียนประถมของหมู่บ้าน ชาวบ้านทุกคนรักและเคารพเธอ เพราะเธอเป็นคนใจดีและขยันขันแข็ง วันหนึ่ง แพรวาได้รับจดหมายเชิญจากโรงเรียนในเมืองให้ไปร่วมงานสัมมนาครู เธอจึงต้องเดินทางไปยังเมืองใหญ่ซึ่งห่างไกลจากหมู่บ้าน

ในคืนก่อนการเดินทาง แพรวาฝันประหลาด เธอเห็นตนเองเดินอยู่ในป่าทึบ ท่ามกลางความมืดมิด เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังวูบวาบ และเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังอยู่ข้างหลังเธอ เมื่อเธอหันกลับไปมอง เธอเห็นเงาดำๆ รูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ไม่ไกล เงานั้นมีดวงตาแดงเรืองแสงและจ้องมองมาที่เธอด้วยความเกลียดชัง แพรวาตกใจตื่นขึ้นมาในเหงื่อท่วมตัว เธอคิดว่าเป็นเพียงฝันร้ายและไม่คิดอะไรมากนัก

วันรุ่งขึ้น แพรวาออกเดินทางโดยรถบัส เมื่อลงจากรถบัส เธอต้องเดินทางต่อไปยังที่พักที่อยู่ริมป่า คืนนี้เธอต้องพักที่นี่เพราะงานสัมมนาจะเริ่มในวันพรุ่งนี้ หลังจากจัดเก็บสัมภาระเสร็จ แพรวาก็เดินออกไปสำรวจบริเวณรอบๆ ที่พัก

ค่ำคืนนั้น เมื่อแพรวากลับมาที่ห้องพัก เธอรู้สึกอ่อนเพลียและง่วงนอนอย่างมาก แต่ทันทีที่เธอปิดไฟและล้มตัวลงนอน เสียงฝีเท้าประหลาดก็ดังขึ้นจากภายนอก เสียงฝีเท้านั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดอยู่หน้าประตูห้องของเธอ แพรวารู้สึกหวาดกลัวแต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์

ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออกช้าๆ และเงาดำๆ รูปร่างสูงใหญ่ที่เธอเห็นในฝันก็ปรากฏตัวขึ้น มันมีดวงตาแดงเรืองแสงและจ้องมองเธอด้วยความเกลียดชัง แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น แต่เธอก็ไม่สามารถขยับตัวหรือส่งเสียงได้ เงาดำนั้นค่อยๆ เข้ามาใกล้และเริ่มพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า "เจ้าคือคนที่ข้าตามหา..."

แพรวาพยายามรวบรวมความกล้าและถามว่า "ท่านเป็นใคร และต้องการอะไรจากข้า?" เงาดำนั้นตอบว่า "ข้าคือวิญญาณของผู้ที่เคยถูกทรยศและฆ่าตายในป่านี้ ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าแก้แค้นและปลดปล่อยวิญญาณของข้า"

แพรวาเข้าใจแล้วว่าภารกิจของเธอคือการช่วยวิญญาณนี้ เธอรับปากจะทำตามคำขอร้อง และวิญญาณนั้นก็หายไป แพรวารู้สึกเหมือนมีภารกิจหนักอึ้งที่ต้องทำให้สำเร็จ

วันต่อมา แพรวาไปที่ป่าทึบและทำพิธีตามคำแนะนำของวิญญาณนั้น เธอค้นพบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมในอดีต และนำเรื่องราวเหล่านั้นไปแจ้งกับเจ้าหน้าที่ เมื่อคดีถูกเปิดเผย วิญญาณของผู้ถูกฆ่าก็ได้รับการปลดปล่อยและขอบคุณแพรวาก่อนที่จะหายไปตลอดกาล

แพรวากลับมาที่หมู่บ้านด้วยความโล่งใจและประสบการณ์ที่ไม่อาจลืมได้ เธอเล่าเรื่องราวให้ชาวบ้านฟังเพื่อเตือนใจให้ทุกคนระวังการกระทำของตนเอง เพราะสิ่งที่ทำในอดีตอาจตามมาหลอกหลอนในอนาคต เรื่องราวนี้กลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันในหมู่บ้านน้ำใส เพื่อเตือนใจผู้คนให้ทำความดีและหลีกเลี่ยงการทำบาปกรรม

ก็จบไปแล้วนะครับสำหรับนิทานเรื่องเล่าสั้นๆ 

ฝากกดไลค์ กด ติดตามให้ผมด้วยนะครับ 

หรือจะสนับสนุน ค่าขนมเล็กๆน้อยๆบาทสองบาท ได้ที่เบอร์ 0858340108 ทรูวอเลทเเละพร้อมเพย์