ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล31:ชบาแดงขอบคุณ

        เราจัดการมื้อเช้าตอนสายๆ ฮารี่แจ้งแผนการว่าเราต้องไปต่อรถที่เมือง Dhadling หากโชคดี อาจได้รถกลับกาฐมาณฑุบ่ายนี้เลย หรือถ้าไม่ได้ก็ต้องค้างที่เมืองนี้คืนนึง ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะนั่นหมายถึงว่าเราจะเสียเวลาไปอีกสองวัน พ่อจะเดินลงไปส่งถึงโรงเรียนอนุบาลด้วย เพราะเราต้องเอาสื่อที่วาดเมื่อวาน ไปให้และจะมอบเงินช่วยเหลือก้อนสุดท้ายที่เหลือทั้งหมดให้ด้วย ก่อนออกเดินทางแม่มาเจิมติกะให้ทุกคน เชื่อว่าเป็นการให้พรแก่ลูกหลาน น้ำตาจะไหล เมื่อแม่มอบกำไรและสร้อยคอลูกปัดให้เราเป็นที่ระลึก นั่นอาจเป็นเครื่องประดับที่ดีที่สุดที่แม่มี แต่ก็นำมามอบให้โดยเต็มใจ สวมกอดแม่แน่นๆ พร้อมคำขอบคุณ รู้ดีว่ากำไรและสร้อยนั่นเป็นตัวแทนของความรู้สึกดีๆ อย่างท่วมท้น ที่หญิงวัยชราชาวเนปาลีชนบทคนหนึ่งจะมีให้ได้ แม่ย้ำนักหนาว่าต้องมาอีกให้ได้ ก่อนเอ่ยคำร่ำลาอันแสนเศร้า และพ่อก็นำขบวนเดินลงเขาไป หันมามองแม่เป็นภาพสุดท้าย แกเองก็คงเศร้าใจหายไม่น้อยไปกว่าเรา...

        การเดินลงเขานี่ยากไม่ใช่เล่นเลย เพราะนอกจากความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแล้ว ยังต้องเสี่ยงกับความมั่นคงของก้อนหินแต่ละก้อนที่เราเลือกเหยียบลง เกือบล้มข้อเท้าพลิกก็หลายครั้ง หันไปมองน้องผู้เจ็บหลังเป็นครั้งคราว เพื่อให้แน่ใจว่ายังสามารถแบกกระเป๋าเดินลงได้อย่างปลอดภัย เหนื่อยไม่แพ้กับขาเดินขึ้นเลย พ่อเดินตัวปลิวตามเคย บอกว่าจะช่วยเราแบกกระเป๋าให้ รีบปฏิเสธเพราะยังไหวและไม่ควรแน่ ที่จะให้พ่อมาแบกให้ น้องๆ ร้องเพลงเรื่อยเปื่อยจนทุกคนชินกับเสียงนี้เสียแล้ว หยุดพักกันบ่อยเหมือนเดิม เพราะไม่อยากฝืนสังขารกลัวจะไปไม่ถึงกาฐมาณฑุ

        วิวรอบข้างยังคงน่ามองเหมือนเดิม แต่วันนี้มีเมฆครึ้มชัดเจน ดีที่ไม่ร้อนจากแสงแดด แต่ก็พาทุกคนกังวลว่าจะเจอฝนมั๊ยนะ อากาศร้อนอบอ้าวไม่สบายตัวเลย เหลือเชื่อ...เรามาถึงโรงเรียนอนุบาลแล้ว ขาเดินลงนี่เร็วเหมือนฝัน ครูใหญ่รอพวกเราอยู่แล้ว เพราะฮารี่รีบโทรไปบอกตั้งแต่เช้า น้องผู้เจ็บหลังรีบหลบมุมไปพักผ่อนโดยมีเพื่อนดูแลใกล้ชิด ฮารี่เข้าไปพูดคุยคงแจ้งว่าพวกเรากำลังจะกลับ ภายในห้องเรียนเล็กๆ สองห้องก็ยังเต็มไปด้วยเด็กๆ นักเรียนชุดเดิม บางคนจำพวกเราได้ จึงส่งยิ้มมาให้น่ารัก รีบยื่นสื่อการสอนภาพวาดฝีมือทั้งสามศิลปินไทยให้ ครูเอามาใช้โชว์ทันที...

        “This is a cat….This is a snake….This is a flower….” ได้ยินแล้วชื่นใจ ถึงจะเป็นสิ่งเล็กน้อยที่พวกเราทำให้ได้ แต่ก็เห็นว่าครูทุกคนรวมทั้งฮารี่และพ่อดีใจซาบซึ้ง ในน้ำใจของพวกเรามาก ไม่รีรอรีบมอบเงินช่วยเหลือให้ครูใหญ่ เพราะต้องรักษาเวลาให้ถึงเมืองใหญ่ข้างล่างเร็วที่สุด ครูใหญ่กำลังจะรับซองพร้อมเตรียมถ่ายรูปที่มีเด็กๆรายล้อม แต่ก็หยุดกึกแล้วรีบวิ่งลงไปหลังห้องทำงานแป๊บนึง...แล้วก็กลับมาพร้อมดอกชบาแดงสด กับดอกไม้ท้องถิ่นอีกช่อหนึ่งยื่นให้ เป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดเท่าที่เคยได้รับมา ร่องรอยของการเพิ่งเด็ดออกมาจากต้น ปรากฏให้เห็นจากความสดของกิ่งก้าน ประทับใจมากจนยิ้มไม่หุบ ก่อนจากครูใหญ่บอกว่า จะเอาเงินจำนวนนี้ไปสร้างโต๊ะและเก้าอี้ให้เด็กๆ ใช้กัน น้องเปรยๆ ว่าอยากเพ้นท์รูปการ์ตูนให้เด็กๆ ตามผนังห้อง ถ้ามีโอกาศเราน่าจะได้กลับมาเพ้นท์กันครับ...แล้วเราก็ร่ำลาทุกคนที่โรงเรียนนี้ ด้วยคำสัญญาว่า ปีหน้าจะกลับมาเยี่ยมอีก รวมทั้งต้องลาพ่อแล้วด้วย...การลาจากนี่เศร้าจัง แต่เราก็ลาเพื่อที่จะมาพบกันอีกครั้งไม่ใช่เหรอ...

**ข้อความทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียน

เว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/