ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล24:ส่งมอบความช่วยเหลือ

        ไม่นานกิจกรรมยามบ่ายของโรงเรียนก็เริ่มขึ้นกลางแดดจ้า วันนี้เค้าเล่นเปตองกัน น่ารักดี กลับไปเชคน้องศิลปินในห้องสเก็ตภาพหน่อยดีกว่า ไม่รู้ว่าจะโดนเด็กเนปาลีกินไปรึยัง ก็ยังคงมองไม่เห็นอยู่ดี ซ้ำฝูงเด็กยังเพิ่มจำนวนขึ้นอีก เลยตะโกนถามไปว่า โอเคมั๊ยครับ เสียงตอบกลับมา โอเคครับ เลยมั่นใจว่ายังมีชีวิตอยู่ดี เขย่งยกกล้องถ่ายรูปถ่ายไปหลายใบ ภาพออกมาเป็นไง...เดี๋ยวรู้

        เป็นภาพที่จะจดจำไว้ภาพหนึ่งเลยทีเดียว ดีใจที่ได้พาเค้ามาเห็นโลก มาใช้ศิลปะเป็นภาษาสากล เชื่อมมิตรภาพแสดงออกถึงความรู้สึกดีๆ ที่เพื่อนมนุษย์มีให้กัน ไม่มีใครรู้หรอกว่าเด็กๆที่นี่ ที่มาเห็นน้องศิลปินสเก็ตภาพในวันนี้ อาจได้แรงบันดาลใจ ให้ค้นหาความสามารถและพรสวรรค์ของตนเองให้เจอ บางคนในวันข้างหน้า อาจจะวาดรูปเก่งกว่าพี่ๆ ก็ได้ เคยบอกพวกเค้าทั้งสามคนเสมอว่า ศิลปินที่ดีควรมีหน้าที่เผยแพร่ศิลปะต่อเพื่อนมนุษย์ด้วย ทำให้มนุษย์ได้รู้จักศิลปะ รู้จักสุนทรียะความงามด้วย ไม่ใช่แค่วาดรูปสวยได้เท่านั้น นั่นคือศิลปินที่ดีในทัศนะคติส่วนตัวของเรา

        มาถึงวันนี้เห็นเค้าทำหน้าที่นั้นก็ชื่นใจอิ่มใจ น้องศิลปินเล่าให้ฟังว่า เห็นเด็กคนนึงไปขีดๆเขียนพยายามวาดภาพบนกระดานดำ ไม่แน่เด็กคนนี้อาจกลายเป็นศิลปินก็ได้ ด้วยข้อจำกัดเรื่องเวลา ทำให้ศิลปินอารมณ์อ่อนไหวของเรารู้สึกไม่สบายใจเลย กับการต้องปฏิเสธเด็กอีกหลายคน ที่ไม่มีเวลาพอที่จะสเก็ตให้ ด้วยแววตาเสียใจใสๆที่ส่งมา แอบมาบ่นให้ฟังตลอดว่าสงสารน้องเค้า อยากจะวาดให้ทุกคนเลย นายแบบนางแบบจำเป็นหลายคนถือกระดาษที่มีภาพสเก็ตใบหน้าตนเองออกไปจากห้องจ้องมองอย่างดีใจ แถมอวดเพื่อนคนอื่นแต่ไม่ยอมให้เตะต้อง เพราะกลัวฉีกขาด

        โรงเรียนนี้ฮารี่เป็นศิษย์เก่าเลยรู้จักไปหมดตั้งแต่ครูยันภารโรง เล่าเรื่องในวัยเด็กให้ฟังหลายเรื่องด้วยแววตามีความสุข เริ่มบ่ายคล้อยแล้ว เราน่าจะต้องไปยังจุดหมายต่อไป เราปรึกษากันว่า ทางที่ดีที่สุดคือบริจาคเป็นเงินเพื่อช่วยเหลือไป จริงๆแค่ยื่นซองให้ครูใหญ่ถ่ายรูปก็จบแล้ว แต่นี่ครูทุกคนเข้าแถวหน้ากระดานปรบมือกันใหญ่ ถ่ายรูปไม่เลิก เป็นพิธีการที่เป็นพิธีการเกินคาด จำนวนเงินก็ไม่ได้เยอะมากมายนัก แต่ด้วยน้ำใจจากพวกเราและความยินดีจากทุกท่านที่นี่ เสียงปรบมือและรอยยิ้มของทุกคนในวันนี้จึงเป็นซีนที่น่าจดจำอีกซีนหนึ่งในทริปนี้ แล้วเราจะมาอีก...บอกตัวเองเงียบๆอยู่ในใจ

        ทุกคนดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ หลังจากได้รับพลังดีๆจากโรงเรียนเล็กๆแห่งนี้ โดยเฉพาะน้องศิลปินดูกระปรี้กระเปร่ารื่นเริงทีเดียว ที่ได้สเก็ตรูปเด็กๆ แต่ก็ยังฝันกลางวันถึงโค้กเย็นๆไม่เลิก ระหว่างทางเดิน มีเด็กๆเดินตามพวกเรามาจากโรงเรียนกลุ่มหนึ่ง น่ารักมอมแมมดี แต่จริงๆแล้วเป็นทางเดินกลับบ้านทางเดียวกัน เลยได้เพื่อนร่วมทางตัวเล็กเพิ่มอรรถรสไปอีกแบบ เด็กๆเนปาลีกับวิวทุ่งนาเขียวสด ท้องฟ้าสีเข้ม สลับกับวิวภูเขาฉากหลังนี่เป็นภาพที่เข้ากันดีจริงๆ จับมาถ่ายรูปตรงไหนก็น่าดูไปหมด เด็กๆเดินปีนลัดเนินเขาด้านข้างไปกับเราอย่างชำนาญ  

**ข้อความทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียน

เว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/